PſalmusXXXI.
dn̄s noſter fidelē ſe eſſe ꝓmiſſorē: largū datorē. Quid gͦ nūc fecit? Eduxit me de lacumiſerie. Quid ē lacꝰ miſerie? Profunditasiniqͥtatis: ex carnalibꝰ cōcupiſcētijs. Hocē em̄ ⁊ de luto limi: vnde te eduxit de ꝓfundo quodaꝫ: Un̄ in alio pſalmo clamabas:De ꝓfundis clamaui ad te dn̄e. Et qͥ iā deꝓfūdo clamāt: nō penitꝰ ī ꝓfundo ſūt: clamor ip̄e iam leuat. Sūt alij ꝓfundiꝰ ī ꝓfundo: qͥ nec ſentiūt ſe eē ī ꝓfundo. Tales ſūtſuꝑbi ꝯtēptores: nō pij dep̄catores: nō lachrymoſi clamatores: ſꝫ tales quales alioloco ſcriptura deſignat: Peccator cū venerit ī ꝓfundū maloꝝ ꝯtēnit. Et cui em̄ paruū eſt eſſe peccatorē: niſi etiā non ſit pctōꝝſuoꝝ cōfeſſor ſed defenſor: altior ī ꝓfundoeſt. Ille aūt qͥ de ꝓfundo exclamauit: iamab imo ꝓfundi caput vt clamaret leuauit.Auditꝰ ē: eductꝰ ē de lacu miſerie: ⁊ de lutolimi. Iam habet fidē quā nō habebat. habet ſpē ſine qͣ erat: in chriſto ambulat qui īdiabolo errabat. Ideo em̄ poſuit inqͥt ſupͣpetrā pedes meos: ⁊ direxit greſſus meos.Petra aūt erat chriſtꝰ. Simꝰ ſuꝑ petrā: dirigant̉ greſſus nr̄i: opus ē tn̄ adhuc vt ambulemꝰ: vt ad aliqͥd ꝑueniamꝰ. Nā Paulꝰapl̓us: iaꝫ ſuꝑ petrā: iam directis pedibusſuis qͥd dicebat? Non qꝛ iā acceperim: autiam ꝑfectus ſim. Fr̄es: ego nō arbitror meapp̄hendiſſe. Quid gͦ tibi p̄ſtitū ē: ſi nō app̄hendiſti? Unde gr̄as agis cū dicis: Sedmiſericordiā ꝯſecutꝰ ſuꝫ? Quia directi ſūtpedes: qꝛ iaꝫ ſupͣ petrā ambulat. Quid .n.ait: Unū aūt q̄ retro oblitꝰ. Que retro? Lacus miſerie. Quid ē retro? Limꝰ luti cōcupiſcētie carnales: tenebre iniqͥtatū: q̄ retrooblitꝰ: in ea q̄ ante ſunt extētus. Nō ſe diceret: ⁊ extentū: ſi iaꝫ ꝑueniſſet. Extendit̉ em̄animꝰ deſiderio rei cōcupite: nō leticia cōſecute. In ea q̄ ante ſunt inqͥt: extentus: ſequor ad palma ſuꝑne vocatiōis dei ī chriſto Ieſu. Currebat: ſeq̄bat̉ ad palmaꝫ: Etalio loco iam ꝓximꝰ palme: curſum inquitcōſumaui. Qn̄ gͦ dicebat: Sequor ad palmā ſuꝑne vocatiōis: qꝛ iaꝫ pedes eiꝰ in petra directi erāt: iā viā bona ambulabat: habebat vn̄ gr̄as ageret: habebat qd̓ peteret:gratias agens de acceptis: petens debita.De quibꝰ acceptis? De indulgētia peccatoꝝ: de illumīatiōe fidei: de robore ſpei: deflāma caritatis. Un̄ aūt adhuc dn̄m debitorē tenebat? De cetero inqͥt ſuꝑeſt mihi corona iuſticie. Adhuc gͦ mihi aliqͥd debet̉.Quid debet̉? Corona iuſticie quaꝫ reddet
mihi dn̄s in illa die iuſtus iudex. Primobenignꝰ pater vt erueret de lacu miſerie: vtdonaret peccata: vt liberaret de luto limi:poſtea iuſtꝰ iudex reddēs bn̄ ambulāti qd̓ꝓmiſit: cui pͥmo vt bn̄ ambularet donauit.Reddet gͦ iuſtꝰ iudex. Sed quibꝰ? Qui ꝑſeuerauerit vſqꝫ in finē hic ſaluꝰ erit. Immiſit in os meū canticū nouū. Qd̓ canticumnouū? Hymnū deo noſtro. Dicebas fortehymnos dijs alienis: veteres hymnos: qꝛvetꝰ hō dicebat nō nouus hō. Fiat nouushō: diſcat canticū nouū. Innouatus ametnoua: noua quibꝰ renouat̉. Nā quid antiquiꝰ deo qͥ eſt an̄ oīa: ⁊ ſine fine: et ſine initio? Tibi fit nouꝰ redeunti: qꝛ deſcēdendofactꝰ eras vetus: ⁊ dixeras: Inueteraui inomībꝰ inimicis meis. Dicimꝰ em̄ hymnūdeo nr̄o: ⁊ ip̄e hymnꝰ liberat nos. Laudāsem̄ inuocabo dn̄m: ⁊ ab inimicis meis ſaluus ero. Hymnꝰ eſt em̄ canticum laudis.Laudās inuoca: nō rep̄hendēs. Qn̄ enimīuocas deū vt p̄mat inimicū tuū: qn̄ de malo alieno gaudere vis: ⁊ ad hoc malū inuocas deuꝫ: ꝑticipem eum facis malicie tue.Nō ergo laudās inuocas: ſed rep̄hendēs.Talē em̄ putas deū qualis tu es. Un̄ tibi īalio loco dicit̉: Hec feciſti ⁊ tacui: ſuſpicatus es inique: qd̓ ero tibi ſil̓is. Laudans gͦinuoca dn̄m: noli euꝫ putare ſimilē tibi: vtſil̓is fias illi. Eſtote em̄ ſic̄ pater veſter ꝑfecti: qui ſolē ſuū oriri facit ſuꝑ bonos ⁊ malos: ⁊ pluit ſuꝑ iuſtos ⁊ iniuſtos. Sic gͦ lauda dn̄m: vt nolis male inimicꝭ tuiſ. Et qͣꝫtūeis inqͥs veli bonū? Quātū tibi. Nō .n. detuo accepturi ſumꝰ vt boni ſint: aut qd̓ illisdabit̉ tibi minuet̉. Inimicꝰ tuus: qꝛ malꝰ ēinimicꝰ eſt: ſit bonᵉ ⁊ amicꝰ erit: ⁊ ſociꝰ erit:vt ſil̓ velis poſſidere qd̓ amabas: iaꝫ fratererit. Laudās gͦ inuoca: hymū dic deo tuo:ſacrificiuꝫ laudis ait: gl̓ificabit me. Et qͥdMaior gloria erit deo: qꝛ glorificas eum.Aut addimꝰ gloriā deo qn̄ ei dicimꝰ: Gl̓ifico te deꝰ meꝰ: Aut ſanctiorē eū facimꝰ qn̄dicimꝰ: Bn̄dico te deꝰ meꝰ? Ip̄e qn̄ nos bn̄dicit facit nos ſāctiores: fac nos felicioreſ:qn̄ noſ gl̓ificat fac̄ nos gl̓ioſiores: facit noshonoratiores: qn̄ eum glorificamus nobisꝓdeſt: nō illi. Quō em̄ eū gl̓ificamꝰ? Glorioſuꝫ dicēdo: nō faciēdo. Proinde qͥd ſecutꝰ ait: cū dice̓t: Sacrificiū laudis honorificabit me: ne putares te aliqͥd preſtare deoofferēdo illi ſacrificium laudis: ⁊ ibi eſt viainqͥt: viā vbi on̄dā illi ſalutare meū. Uidesqꝛ tibi ꝓderit laudare deū: non deo. Lau-
p 3