PſalmusRXVI
tenebre: nūc aūt lux in dn̄o. Aduerſus ſpiritualia inquit neqͥcie ī celeſtibꝰ: aduerſusdiabolū ⁊ eiꝰ angelos dimicatis: hoſtes veſtros nō videtis ⁊ vincitis. Erue me d̓ manibꝰ inimicoꝝ meoꝝ: ⁊ a p̄ſequētibus me.¶ Illuſtra facie tua ſuꝑ ſeruū tuuꝫſaluum me fac in tua miſericordia.Suꝑius dicebamnꝰ ſi meminit heſterne diſputatōis caritas veſtra: quicūqꝫ affuiſtis:qm̄ illi maxīe ꝑſequūt̉ eccl̓iam qͥ chriſtianinolūt bn̄ viuere. Per hos em̄ opprobriuꝫhꝫ eccl̓ia: et ab his inimicitias ſuſtinet: qn̄corripiūt̉: qn̄ male viuere nō ꝑmittunt̉: qn̄cum eis vel verbo agitur: ipſi mala in ſuiscordibꝰ meditant̉: ⁊ erūpēdi occaſionē requirūt. Inter hos gemēs iſte: et ſi volumꝰnos ſumꝰ: qͣꝫ pl̓es ſūt ip̄i: et inter multitudinē eoꝝ vix apparēt boni tanqͣꝫ grana inarea: de quibꝰ tūc purgatꝭ horrea replēdaſūt dn̄i. Ergo inter hos gemitꝰ iſte ait: Illuſtra faciē tuā ſuꝑ ſeruū tuū. Cōfuſio enī q̄dā putat̉ cū oēs chriſtiani dicunt̉: ⁊ qͥ beneviuūt ⁊ qͥ male viuūt: oēs vno charactereſignātur: omnes ad vnū altare accedunt:omnes eodem baptiſmo abluūtur: om̄eseandē orationē dn̄icam ꝓferūt: oēs hiſdēmyſterijs celebrādis interſūt. Qn̄ diſcernūt̉ qͥ gemūt ⁊ a quibꝰ gemat̉: niſi illuſtretille faciē ſuā ſuꝑ ſeruū ſuū? Quid eſt gͦ: illuſtra faciē tuā ſuꝑ ſeruū tuū? Appareat qꝛ ꝑtineo ad te: nec ſic dicat ⁊ chriſtianꝰ impiꝰqꝛ ꝑtinet ad te: ne ſine cā tibi ī alio pſalmodixerī: Iudica me deꝰ ⁊ diſcerne cam meāde gēte nō ſctā. Qd̓ ibi dixit: diſcerne cāmmea: hͦ dic̄ h̓: illuſtra faciē tuā ſuꝑ ẜuū tuū:Et tūc ne ⁊ ip̄e ſuꝑbiat ⁊ qͣſi ſe iuſtificare videat̉: adiūgit ⁊ ait. Saluū me fac̄ ī tua miſericordia: hͦ eſt nō in mea iuſticia: n̄ in meismeritꝭ: ſꝫ in tua miſericordia: Nō qꝛ ego ſūdignꝰ: ſꝫ qꝛ tu miſericors es. Noli me audire ẜm iudiciariā ſeueritatē: ſꝫ ẜm miſericordiſſimam bonitatē. Saluum me fac in tuamiſericordia. Dn̄e nō ꝯfundar qm īuocaui te. Magnā cām dixit: ne cōfundat̉ qm̄ īuocauit. Uis vt ꝯfundat̉ qui īuocauit te? Uis vt dicat̉: vbi eſt d̓ quo p̄ſumpſit? Quiſ aūt etiā ip̄oꝝ impioꝝ nō īuocatdeū? Niſi gͦ ꝓprio mō qͣdā diceret īuocauite qͥ nō poſſit cōis eſſe cū ml̓tis: nll̓o mō dehac īuocatiōe tātā mercedē auderet exigere. Rn̄deret em̄ illi deꝰ qͦdāmō in cogitation ⁊ diceret: Quid a me petꝭ vt nō ꝯfundarꝭ? Quare? Quia īuocaſti me. Nōne qͦtidie hoīes vt impleāt forte adulteria q̄ cō
cupiſcūt īuocāt me? Nōne qͦtidie hoīes vtmoriāt̉ illi a quibꝰ expectāt hereditatē īuocāt me? Nōne qͦtidie hoīes qͥ fraudē cogitāt vt eā ꝓſpero exitu cōpleat īuocāt meQuid ergo eſt qd̓ ꝓ magnā mercede exigꝭvt dicas: nō ꝯfundar qm̄ īuocaui te. Inuocāt quidē illi: ſꝫ nō īuocāt qͥdē te Inuocas deū: qn̄ in te vocas deū. Hoc eſt em̄ illū īuocare: illū in te vocare: qͦdāmō eū indomū cordis tui īuitare. Nō aūt auderestm̄ patrēfamilias īuitare: niſi noſſes ei habitaculū p̄parare. Si em̄ tibi dicat deꝰ: ecce īuocaſti me venio ad te: qͦ intrabo? Tātas ſordes ꝯſciētie tue ſuſtinebo? Si ſeruūmeū in domū tuā īuitares: nōne priꝰ eammūdare curares? Inuocas me ī cor tuū: ⁊plenū eſt rapinis. Quo īuocat̉ deꝰ plenūē blaſphemijs: plenū ē adulterijs: plenū ēira ⁊ fraudibꝰ: plenū ē mal̓ ꝯcupiſcētijs: ⁊inſuꝑ plenū eſt īuidia ⁊ īuocas me? De talibꝰ deniqꝫ qͥd ait alio loco psͣ. Deū nō inuocauerūt. Et vtiqꝫ īuocauerūt: nec tūc inuocauerūt. Breuiter dico: qm̄ nata eſt q̄ſtio vt tātā mercedē exigat hō allegās vnūmeritū: dicēdo: qꝛ īuocaui te. Cū videamᶜa tā multꝭ mal̓ īuocari deū nata ē queſtio:vn̄ n̄ trāſeūdū ē. Dico gͦ breuit̓ hoī auaro:Inuocas deū: Quare īuocas deū? Ut dettibi lucꝝ. Lucꝝ gͦ īuocas nō deū: qꝛ hͦ lucyqd̓ ꝯcupiſciſ: nō potes hr̄e ꝑ ſeruū tuū: nōpotes hr̄ę ꝑ colonū tuuꝫ: ꝑ clientem tuū: ꝑamicū tuū: ꝑ ſatellitē tuū: īuocas deū: miniſtrū lucri tui facis deū. Uiluit tibi deus.Uis īuocare deū? Gratis inuoca: Auarean̄ parū eſt tibi ſi te īpleat ip̄e deꝰ? Deus ſiad te veniat ſine auro ⁊ argēto: nō vis illū?Quid gͦ tibi d̓ his q̄ fec̄ deꝰ ſufficit: cui deꝰip̄e nō ſufficit? Merito gͦ rogat iſte: nō ꝯfūdar qm̄ īuocaui te. Inuocate dn̄m frēs ſinō vultis ꝯfundi. Cōfuſionē em̄ quādamtimet iſte: de qͣ in ſuꝑioribꝰ pſalmi locutꝰ ē:In te dn̄e ſꝑaui nō ꝯfundar ineternū. Nāvt ſciatis qꝛ iſtā ꝯfuſionē timet: quid addidit cū dixiſſet: nō ꝯfundar ī eternū: qm̄ inuocaui te: ¶ Erubeſcāt impij ⁊ deducāt̉ in inferuū. Cōfuſionē vtiqꝫ illā inet̓nū. Mutaʳ efficiātur labia doloſa.¶ Que loquūt̉ aduerſus iuſtū in Alia liiquitate:ˣ in ſuꝑbia ⁊ ꝯtemptū. Iuf īabiſtus iſte chriſtus eſt: Multa labia loquūt̉aduerſus eū iniquitatē in ſuꝑbia ⁊ ꝯētptu.Quare in ſuꝑbia ⁊ ꝯtemptu? Quia ꝯtemptibilis ſuꝑbis apparuit: qui tā humilis venit. Nō vis vt cōtemnat̉ ab eis qͥ honores