PſalmusLLX
amāt: ille qͥ tātas ꝯtumelias accepit? Nonvis vt cōtemnat̉ ab his qui ꝓ magno habent iſtam vitam: ille qui mortuꝰ eſt? Nonvis vt ꝯtēnat̉ ab eis qui quaſi damnationiſ mortē turpē putāt: ille qui crucifixꝰ eſt?Nō vis vt ꝯtemnat̉ a diuitibꝰ: ille qͥ pauꝑem̄ vitā geſſit ī mūdo cū eēt creator mūdi?Oīa iſta q̄ amāt hoīes: qꝛ noluit illa habere chriſtꝰ: vt nō hn̄do oſtenderet ꝯtemnenda: nō qꝛ in poteſtate nō habuit poſſidenda: oēs qͥ amant hec ꝯtēnunt illū. Et qͥcūqꝫ voluerit ſeruoꝝ eiꝰ ſequi veſtigia eiꝰ: vtambulet ⁊ ip̄e in ea humilitate in qua didicit ambulaſſe dn̄m ſuū: ꝯtemnit̉ in chriſtoquaſi mēbrū chriſti: ⁊ cū caput ⁊ mēbra cōtēnunt̉: totꝰ ip̄e chriſtꝰ ꝯtēnit̉: qꝛ totus ipſeiuſtꝰ eſt caput ⁊ corpꝰ. Et neceſſe eſt vt ꝯtēnat̉ totꝰ ipſe chriſtꝰ a ſuꝑbis ⁊ impijs vt fiat illis qd̓ dr̄: Muta efficiant̉ labia doloſa q̄ loquunt̉ aduerſus iuſtū iniqͥtatē in ſuperbia ⁊ cōtemptu. Qn̄ efficiunt̉ muta labia iſta? In hͦ ſeculo nūqͣꝫ. Quotidie clamāt ꝯtra chriſtianos maxīe humiles: quotidie blaſphemāt: quotidie latrāt: augentlinguis ſuis penas: qͥbꝰ apud inferos ſitiant: ⁊ aque ſtillā ſine cā deſiderēt. Nō ergonūc muta efficiūt̉ labia iſtoꝝ. Sꝫ qn̄? Qn̄traducēt eos ex aduerſo iniqͥtates eoꝝ: ſic̄dicit̉ in libro ſapiētie: Tūc ſtabunt iuſti inmagna ꝯſtātia aduerſus eos qͥ ſe anguſtiauerūt. Tūc dicēt illi: Hi ſunt qͣs aliqn̄ habuimꝰ in riſu ⁊ in ſimilitudine improperij.Quō cōputati ſūt inter filios dei: ⁊ int̓ ſanctos ſors illoꝝ eſt. Nos inſenſati: vitā illorū eſtimabamꝰ inſaniā. Tūc efficiūt̉ labiamuta eoꝝ qͥ loquūt̉ aduerſus iuſtū īiqͥtatēī ſuꝑbia ⁊ ꝯtemptu. Mō em̄ dicūt nobis:Ubi eſt deꝰ veſter? Quid colitiſ? Quid videtis? Creditis ⁊ laboratꝭ: certū eſt qd̓ laboratis: incertū eſt qd̓ ſperatis. Qn̄ venerit certū qd̓ ſperamꝰ: muta efficient̉ labiadoloſa Proinde vide qͥd ſeqͥt̉: qꝛ muta efficiūt̉ labia doloſa q̄ loquunt̉ aduerſus iuſtū iniquitatē in ſuꝑbia ⁊ ꝯtemptū. Attendit iſte qui ſic gemit: videt bona dei intusin ſpiritu dei: videt hec bona q̄ in occultovident̉: ſed ab īpijs nō vident̉. Uidet eosꝓpterea loqui aduerſus iuſtū iniqͥtateꝫ inſuꝑbia ⁊ ꝯtemptū: qꝛ bona hꝰ ſeculi videre norūt: bona aūt futuri ſecl̓i nec cogitareſciūt. Sed vt cōmendaret ip̄a bona futuriſecl̓i hoībꝰ qͦs iubet tolerare: nō amare p̄ſētia: exclamauit ⁊ addidit. ¶ Ꝙ multaqͣ magia. ml̓titudo dulcedinis tue domine.
Hic hō impiꝰ ſi dicat: vbi eſt iſta ml̓titudodulcedinis? rn̄debo. Quō tibi oſtēdā multitudinē hꝰ dulcedinis: qꝛ palatū de febreiniqͥtatis ꝑdidiſti. Mel ſi nō noſſes qͣꝫ bn̄ſaperet: nō clamares niſi guſtaſſes: palatūcordis nō habes ad hͦ bona guſtāda: quidtibi faciā? Quō oſtendā? Nō eſt cui dicā:Guſtate ⁊ videte qm̄ ſuauis eſt dn̄s. Ꝙͣml̓ta ml̓titudo dulcedinis tue dn̄e. Quāabſcodiſti timetibuſ te. Quid eſt abſcōdiſti illis: Seruaſti illis non negaſti: vtſoli ad eā ꝑueniāt. Bonū eſt em̄ qd̓ iuſtis⁊ impijs nō pōt eē cōe: vt timēdo ꝑueniāt.Ꝙͣdiu em̄ adhuc timēt: nōdū ⁊ ip̄i ꝑuenerūt: ſꝫ credūt ſe ꝑuēturos: ⁊ a timore īcipiunt. Nihil em̄ dulciꝰ ē īmortalitate ſapīe: ſꝫīitiū ſapīe timor dn̄i. quā abſcōdiſti timētibꝰ te. ¶ Perfeciſti aūt ſperantibꝰ inte: in conſpectu filioꝝ hominū. Nōꝑfeciſti in ꝯſpectu filioꝝ hoīm: ſꝫ ſperantibꝰin te: in ꝯſpectu filioꝝ hoīm: id eſt eis ꝑfeciſti dulcedinē tuam: qui ſperāt in te: in ꝯſpectu filioꝝ hoīm: Quo dic̄ dn̄s: Qui me negauerit corā hoībꝰ: negabo ⁊ ego illū corāpatre meo. Ergo ſi ſperas in dn̄o corā hominibꝰ: ſpera ne forte abſcōdas ip̄aꝫ ſpemtuā in corde tuo ⁊ timeas ꝯfiteri cuꝫ tibi ꝓcrimine obijciat̉: qꝛ chriſtianꝰ es. Cui aūtmō obijcit̉: qꝛ chriſtianꝰ eſt. Tā pauci nōchriſtiani remāſerūt vt eis magis obijciat̉qꝛ chriſtiani nō ſūt: qͣꝫ ip̄i audeāt aliquibꝰobijcerere: qꝛ chriſtiāi ſūt. Tn̄ dico vobisfratres mei: incipe qͥcūqꝫ me audis viuere quō chriſtianº: ⁊ vide ſi nō tibi obijciat̉a chriſtianis: ſed noīe: nō vita: nō moribꝰ.Nemo ſentit niſi qͥ exꝑtꝰ eſt. Ergo intēde:intuere qd̓ audis. Uis viuere vt chriſtianꝰ; Uis ſeqͥ veſtigia dn̄i tui? Obijcit̉ tibi:erubeſcis ⁊ erubeſcēdo dimittis: Uiā ꝑdidiſti: videris tibi corde credidiſſe ad iuſticiā ſed ꝑdidiſti: ore ꝯfeſſio fit ad ſalutē. Sigͦ vis ābulare viā dn̄i: etiā incōſpectu hominū: ſpera in deū: id eſt noli erubeſcere d̓ſpe tua. Quō viuit ī corde tuo: ſic habitetin ore tuo: qꝛ nō ſine cauſa ſignū ſuū chriſtus in frōte nobis figi voluit tanqͣꝫ in ſedepudoris: ne chriſti opprobrio chriſtianuserubeſcat. Hoc gͦ in cōſpectu hoīm ſi feceriſ: ſi inde corā hoībꝰ nō erubueris: ſi in cōſpectu filiorum hominū nec ore nec factis Alia lr̄a.chriſtū negaueris: ſpera tibi ꝑfici dulcedinē dei. Quid ſeqͥt̉? ¶ Abſcondes eosin abſcoditoʳ vultis tui. Qualis ē lo-
h 3
f̄ faciei tue.
Alia lr̄a.f qͥ ſperāt.
Alia lr̄a