PſalmusL LI

ctio ſꝫ volūtas dei. Nā vbi dicit̉: iſte facit:iſte n̄ facit: merita ꝯſiderant̉: ⁊ vbi meritacōſiderant̉ electio eſt: nō ſors. Qn̄ aūt denulla merita nr̄a īuenit: ſorte volūtatis ſuenos ſaluos fecit: qꝛ voluit: nō qꝛ digni fuimus. Hec eſt ſors. Merito tunica illa dn̄ideſuꝑ texta q̄ ſignificat caritatꝭ eternitatē:cū diuidi a ꝑſecutoribꝰ nō poſſet: ſors ſuꝑeā miſſa eſt: ad quos ꝑuenit: eos ſignificauit qͥ vident̉ ad ſortē ꝑuenire ſctōꝝ. Gratia ſalui facti eſtis ꝑ fidē ait Apl̓s Gratiaſalui facti eſtis ꝑ fidē: ⁊ hͦ nō ex vobis. Uide ſortē ⁊ hͦ nō ex vobis ſed dei donuꝫ eſt:nō ex operibꝰ quaſi vos bn̄feceritis vt adhoc accedere digni eſſetis: non ex operibꝰne forte quis extollat̉. Ip̄iꝰ em̄ ſumꝰ figmētuꝫ: creati in chriſto Ieſu in oꝑbꝰ bonis.Hec quodāmō ſors occulta eſt: voluntasdei in hūano genere ſors ē: ſors veniēs dedei occulta volūtate: apd̓ quē nō eſt iniqͥtas. Nō em̄ ille ꝑſonas accipit: ſed occulta illiꝰ iuſticia tibi ſors eſt. Attendat itaqꝫcaritas veſtra: videte hoc ip̄m quēamodūfirmet̉ ab apl̓o Petro: cū ſimō ille magusbaptizatꝰ a Philippo: adhereret ei: credēsmiraculis diuinis factis in conſpectu ſuo:Uenerūt apl̓i ad ſamariaꝫ vbi credideratetiā ip̄e magꝰ ⁊ vbi fuit baptizatꝰ: ⁊ impoſuerūt apoſtoli manꝰ hoībꝰ baptizatꝭ: ⁊ acceperūt ſpiritū ſctm̄: ⁊ ceperūt linguis loqui.Admiratꝰ eſt ille ⁊ obſtupefactꝰ tāto diuino miraculo: qd̓ ad impoſitionē hūanarūmanuū venit ſpūſſctūs ⁊ impleuit hoīes:⁊ deſiderauit iſtā: nō gratiā ſed potētiā: nōvn̄ liberaretur ſed vn̄ extolleretur. At vbideſiderauit hͦ: ⁊ impleuit ſuꝑbia cor eius ⁊diabolica impietas ⁊ celſitudo deijciēda:ait Apl̓is: Quātā vultꝭ pecuniā a me accipere: vt ⁊ ad meaꝝ impoſitionē manuū accipiant hoīes ſpiritūſctm̄? Qui q̄rebat ſecularia: qui in circuitu accolebat: pecuniaputauit poſſe ſe emere donum dei. Qui ſeputauit pecunia cōparare ſpiritū ſctm̄: etiāapl̓os auaros arbitratꝰ eſt: ſic̄ erat ip̄e impius ⁊ ſuꝑbꝰ. Cōtinuo petrꝰ: pecunia tuainqͥt tecū ſit ī ꝑditionē: qꝛ exiſtimaſti donūdei pecunia cōꝑari. Nō eſt tibi pars neqꝫſors ī fide hac: id eſt nō ꝑtines ad iſtā gratiaꝫ quā gratis oēs accepimꝰ qui pecuniate putas emere qd̓ gratis dat̉. Ex eo auteꝫqd̓ gratis dat̉: ſors vocatur. Non eſt tibiſors neqꝫ ꝑs ī fide hac. Iſta dixi: ne expaueſceremꝰ qd̓ ait: In manibus tuis ſortesmee. Que ſūt em̄ ſorteſ. Hereditas eccl̓ie.

Quouſqꝫ eſt hereditas eccl̓ie. Inter quoſfines? Uſqꝫ ad oēs fines. Dabo tibi gēteshereditatē tuā: ⁊ poſſeſſionē tuaꝫ fines terre. Nō mihi gͦ ꝓmittat hō neſcio quā ꝑticulā: deꝰ me in manibus tuis ſortes mee.Iā ſufficiat caritati veſtre: qd̓ reſtat ī noīedn̄i craſtina die ip̄o adiuuāte reddemꝰ.¶ Sermo. III. de fine eiuſdē. pſal.Uod de pſalmo reſtat vnd̓ duos¶iā ſermōes habuimꝰ: aliqͣntum eſtampliꝰ qͣꝫ tertia ꝑs: ⁊ videmꝰ nob̓hodie debitū eſſe cōplendū. Un̄ peto caritatē veſtrā vt libēter audiatꝭ nos. In verb̓em̄ eiꝰ planioribꝰ nō eſt īmorari ncc̄e: vt eanoſ teneāt: qͦꝝ ē neceſſitas exponēdi. Ml̓ta em̄ ſūt animis fideliū ſpōte occurrētia:ml̓ta q̄ breui admonitiōe opꝰ hn̄t: quedaꝫvero ⁊ ea rariora quibꝰ inſudādū eſt vt poſſint intelligi. Ut ergo tempꝰ ſufficiat viribꝰ⁊ nr̄is ⁊ veſtris: videte qͣꝫ apta ſūt hec. Etnobiſcū potiꝰ agnoſcite: ⁊ in his nobiſcuꝫdeū laudate. Et ſi orat pſalmꝰ: orate. Et ſigemit: gemite. Et ſi gratulat̉: gaudete: Etſi ſperat: ſperate. Et ſi timet timēte. Omīaenī q̄ hic ꝯſcripta ſūt: ſpeculū noſtrū ſunt.¶ Erue me de manibꝰ inimicoruꝫmeo⁊ a ꝑſequētibꝰ me. Dicamꝰhͦ: vnuſqͥſqꝫ de īimicis ſuis dicat hͦ. Bonūeſt em̄ ⁊ orare debemꝰ vt nos deꝰ eruat demanibꝰ īimicoꝝ nr̄oꝝ. Sed intelligēdi ſūtinimici ꝓ quibꝰ orādū ſit: ⁊ ꝯͣ quos orādūſit. Inimici hoīes qualeſcūqꝫ fuerint nonſūt odio hn̄di: ne cū odit̉ malus quē patit̉maluꝫ: ſint duo mali. Diligat bonꝰ: ⁊ quēpatit̉ malū: vt vel vnꝰ ſit malꝰ. Illi inimiciſūt ꝯͣ quos orādū eſt diabolꝰ ⁊ angeli eiuſ:ip̄i nobis inuidēt regnū celoꝝ: ipſi noluntvt nos aſcēdamꝰ vn̄ illi deiecti ſūt: ab hisoremꝰ erui aīam nr̄am. Nā ⁊ qn̄ aduerſuꝫnos hoīes īcitant̉: vaſa ip̄oꝝ fiūt. Proinde Paulꝰ apl̓s admonēs nos: qͣꝫ cauti eſſeꝯͣ īimicos debeamꝰ: ait ẜuis dei qui tribulatiōes patiebant̉ vtiqꝫ ſeditionibꝰ improbitatibꝰ inimicitijs hoīm: Nō ē vobis colluctatio aduerſus carnē ⁊ ſanguinē: id eſtnō aduerſus hoīes ſꝫ aduerſus pͥncipes etpoteſtates ⁊ rectores mūdi. Cuiꝰ mundi?Celi ⁊ terre. Abſit. Huiꝰ mūdi rector noneſt niſi creator. Sꝫ quē dicit mūdū? Amatores mūdi. Deniqꝫ addit ⁊ exponit: qd̓ dico mūdi tenebrarū haꝝ. Quarū vtiqꝫ tenebrarū: niſi infideliū ⁊ impioꝝ? Nā ex impijs ⁊ infidelibꝰ cū eēt facti pij ⁊ fideles:ſic eos alloqͥt̉ idē Apl̓s. Fuiſtis eniꝫ aliqn̄

9 2

Alia lr̄a.fmanu.