PſalmusALI
nibus: niſi qd̓āmō crucifigi? Figura eſt iſtade chriſto. ꝯtinuo p̄dicāda erat eccl̓ia: p̄nūciato capite: p̄nūciandū erat ⁊ corpꝰ. Cepit ſpūs dei: cepit deꝰ ad Abraā p̄dicarevelle eccl̓iam ⁊ tulit figurā: chriſtū figurate p̄dicabat: eccl̓iaꝫ aꝑte p̄dicauit: Ait em̄ad Abraam: Qm̄ obaudiſti vocē meaꝫ etnō peperciſti filio tuo dilecto ꝓpter me: benedicēs bn̄dicā te: ⁊ implendo implebo ſemē tuū ſic̄ ſtellas celi: ⁊ arenā marꝭ. ⁊ benedicent̉ in ſemine tuo oēs gētes terre. Et pene vbiqꝫ chriſtꝰ ī aliquo inuoluto ſacramēto p̄dicatus ē a ꝓphetis: eccl̓ia aꝑte: vt viderēt illā: ⁊ qͥ futuri erāt ꝯtra illā. ⁊ impleretur ī eis iſta nequicia quā p̄dixit psͣ. Quividebant me foras fugierūt a me. Ex nob̓exierūt: ſꝫ nō erāt ex nobis. Hoc Apl̓s Iohannes de illis dixit. Oblitus ſū tāqͣꝫmortuꝰ a corde. Oblitꝰ ſum: in obliuionem veni: obliti ſūt me illi qͥ videbant me.Obliti ſūt mei: ⁊ ſic mei obliti ſūt tāqͣꝫ mortuus fuerim a corde ip̄oꝝ Oblitꝰ ſum tāqͣꝫmortuꝰ a corde. ¶ Factus ſū tāqꝫ vasꝑditu: Quid ē hͦ. Factꝰ ſum tāqͣꝫ vas ꝑditū? Laborabat iſte ⁊ nulli ꝓderat: viditſe vas eſſe ⁊ nulli ꝓdeſſe ⁊ ſe tāqͣꝫ vas ꝑditū dicit. Qm̄ audiui vituperationemultoꝝ accoletiū ī circuitu. Multiaccolūt in circuitu meo: ⁊ rep̄hēdūt me qͦtidie. Quāta mala dicūt in malos chriſtianos: q̄ maledicta ꝑueniūt ad oēs chriſtianos? Nūquid em̄ dicit: qͥ maledicit: aut qͥrep̄hēdit chriſtiāos: ecce qͥd faciūt n̄ bonichriſtiani? Sꝫ ecce q̄ faciūt chriſtiani: nonſeꝑat: nō diſcernit. Illi tn̄ iſta dicūt qͥ accolūt in circuitu: id eſt circueūt: ⁊ nō intrant.Quare circūeunt ⁊ nō intrāt? Quia rotaꝫtꝑis amāt. Nō intrāt ad veritatem: qꝛ nonamant eternitatem: tꝑalibus dediti tanqͣꝫrote ꝯſtricti: de quibꝰ alibi dr̄: Pone principeſ eoꝝ vt rota: ⁊ alibi: Incircuitu impijambulāt. ¶ Dū cōgregarent̉ ipſi ſiladuerſu me: vt acciperet aīaꝫ meaꝯſiliati ſunt. Quid eſt vt acciꝑent animam meam ꝯſiliati ſūt? Ut ꝯſentirem prauitatibus eorum. Illis em̄ qui maledicūt:et non intrāt parum eſt: quia non intrant:⁊ eijcere hinc volūt vituꝑando. Si eicerint te de eccl̓ia: acceperūt aīam tuā: id eſttenuerunt conſcientiam tuā: ⁊ eris in circuitu tuo: nō in māſiōe. Ego aūt inter hecopprobria: inter hͦ ſcādala: inter hec mala: int̓ iſtas ſeductiōes: foris iniqͥtates: ⁊ ꝑuerſitates intꝰ: cū attēderē hoīes iuſtos: et
q̄rerē qͣs imitarer: ⁊ deeſſēt: Quid feci? qd̓ꝯſiliū inueni? ¶ Ego aūt in te ſperauidn̄e: Nihil ſalubriº. nihil ſecurius. Uolebas īmitari neſcio quē: īueniſti illū nō bonū. Tolle imitationē hāc. Aliū q̄ſiſti: neſcio qͥd diſplicuit tibi. Tertium q̄ſiſti: ⁊ ip̄enō placuit: Nunquid qꝛ et ille diſplicuit:et tu peribis? Tolle ab hoīe ſpem: qꝛ maledictus oīs qͥ ſpem ſuā ponit in hoīe. Siattēdas ad hūc hoīem ⁊ eū queris imitari⁊ ex illo pēdere: adhuc lacte vis nutriri: etfies māmotreptꝰ: qͣles dicūt̉ pueri qui diuſugūt qd̓ nō decet. Etenī lacte vti tanqͣꝫ ꝑcarnē velle ſibi cibū trāijci: h̓ idē ē ꝑ hoīeꝫviuere. Idoneus eſto ad menſaꝫ: inde cape vn̄ ille cepit. aut fortaſſe nō cepit. Fortevtiliter ⁊ in malū incidiſti quē bonū putaſti: vt in vbere qͣſi materno amaritudineꝫinuenires: ⁊ ea offenſiōe repellereris: ⁊ adcibū validiorē īuitareris. Faciūt em̄ hͦ nutrices māmotreptꝭ vt aliqua amara ponātin papillis ſuis: quibꝰ offēſi ꝑuuli ab vbere reſiliāt ⁊ ad mēſaꝫ inhient. Ergo dicat:ego aūt in te ſperaui dn̄e. Dixi tu ēs deus meus. Tu es deus meꝰ: recedat Donatus: reced at Cecilianuſ: nec ille nec iſtemeꝰ deus eſt: Nō ad hoīs nomē ambulo:xp̄i nomē teneo. Ip̄m Paulū audi dicentem. Nunqͥd Paulꝰ ꝓ vobis crucifixꝰ eſt:aut in noīe Pauli baptizati eſtis? Perirēſi eſſem de ꝑte Pauli: quō nō pereo ſi fuero d̓ ꝑte Donati? Prorſus recedāt humanaͣ noīa: hūana crimīa: hūana figmēta Inte dn̄e ſperaui: dixi tu es deꝰ meꝰ. Non hōquiſqͣꝫ: ſꝫ tu es deus meus. Unꝰ deficit: vnꝰꝓficit: deꝰ meꝰ nō deficit neqꝫ ꝓficit. Nechabet quo ꝓficiat ꝑfectꝰ: nec habꝫ vn̄ deficiat eternꝰ. Dixi dn̄o deꝰ meꝰ es tu. Inmanibus tuis ſortes mee. Nō ī manibꝰ hoīm: ſꝫ in manib tuis. Que ſūt iſteſortes? Quare ſortes? Audito noīe ſortiū:nō debemꝰ ſortilegos q̄rere. Sors enī nōaliqͥd mali eſt: ſꝫ res ē in dubitatiōe hūanadiuinā indicās volūtatē. Nā ⁊ ſortes miſerunt apl̓i: qn̄ Iudas tradito dn̄o perijt.Et ſic̄ de illo ſcriptū ē: abijt in locū ſuū: cepit queri qͥs in loco eius ordinaret̉. Electiſunt duo iudicio hūano: ⁊ electꝰ de duobvnꝰ iudicio diuino. De duobª ꝯfultꝰ ē dequē nā ip̄oꝝ eſſe vellet: ⁊ cecidit ſors ſuperMathiā. Quid igit̉ eſt in manibꝰ tuis ſortes mee? Sortē dixi qͣꝫtū ego exiſtimo: gratiam qua ſaluati ſumꝰ. Quare ſortis noīeappellat gratiā dei? Quia in ſorte nō ē ele-