PſalmusLLI

ciata eſt hoībus ſi ꝓ aliqua parua vel magna cauſa in odiū ꝓruperit: nullā ſocietatē cū pace: hoc ē chriſto habere poterit: niſi ꝑ dignā emēdationē penitentie. Sequit̉gͦ iſte ⁊ dicit: Turbatꝰ eſt p̄ ira oculus meꝰaīa mea ⁊ venter meꝰ: hoc ē turbata ſūt interiora mea. Uentrē ꝓ interioribꝰ poſuit.Aliqn̄ enī iniqͥs ⁊ ꝑuerẜ ⁊ a lege deuiātibꝰ⁊ male viuētibꝰ iraſcilꝫ clamare nō lꝫ. Cūiraſcimur ⁊ clamare nō poſſumꝰ: interioranoſtra turbātur. Tanta eſt em̄ aliqn̄ ꝑuerſitas vt nec corripi poſſit. ¶ Qm̄ defecit in dolore vita mea. ⁊ anni meiin gemitibus. Defecit inquit in dolorevitā mea. Dicit Apl̓us: Nunc viuimus ſivos ſtatis in dn̄o. Quicūqꝫ ꝑfecti ſunt exeuāgelio: ⁊ gr̄a dei: nō hic viuūt niſi ꝓpteralios. Nā vita eoꝝ in hoc ſeculo eis nō eſtneceſſaria. Sed qꝛ diſpēſatio eoꝝ alijs neceſſaria eſt: ſit in eis qd̓ ait idē Apl̓s: ꝯcupiſcentiā habens diſſolui ⁊ eſſe cū chriſto:Multo em̄ magis optimū: manere aūt incarne neceſſariū ꝓpter vos. Qn̄ aūt videthomo ex diſpoſitione ſua: ex laboribꝰ ſuis:ex predicatione ſua non ꝓficere hoīes: infirmat̉ in egeſtate vita hominis. Uere miſerabilis egeſtas ⁊ fames: qn̄quidē eos qͦſdn̄o lucramur: quodāmō manducat eccleſia. Quid ē manducat? In corpus ſuū traijcit. Quicqͥd em̄ manducamuſ in corpusnoſtrū traijcimus. Hoc agit eccl̓ia ꝑ ſanctos: Eſurit quos lucrari vult: ⁊ quos lucrata fuerit aliquo mō manducat quodāmō.Cuiꝰ ꝑſonā gerebat Petrus: qn̄ ei de celoſubmiſſus eſt diſcus: plenꝰ oībus aīalibusquadrupedibꝰ: reptilibus: ⁊ volatilibus:quibꝰ generibꝰ oēs gētes ſignificant̉. Prefigurabat dn̄s eccleſiā: qd̓ omnes genteserat trāſuoratura: ⁊ in corpus ſuū cōuerſura: ⁊ ait Petro: macta ⁊ manduca. O eccleſia: hoc ē Petre: qꝛ ſuꝑ hanc petrā ędificabo eccl̓iā meā: macta ⁊ māduca. Priꝰmacta: ⁊ ſic māduca. Occide qd̓ ſūt: ⁊ fac̄qd̓ es. Cū ergo p̄dicat̉ euangeliū: ⁊ videtqui p̄dicat nō ꝓficere hoīes: quare nō clamet: qm̄ defecit in dolore vita mea: ⁊ annimei in gemitibꝰ. ¶ Infirmatus eſt inegeſtate vigor meꝰ⁊ oſſa mea cōturbata ſunt. Anni noſtri iſti qͦs hic ducimus in gemitibꝰ ſunt. Un̄: Quia abundauit iniquitas: refrigeſcit caritas multorū. In gemitibꝰ nō in claris vocibus. Qn̄videt eccl̓ia multos in ꝑuerſū ire: gemitꝰ ſuos deuorat apud ſe: vt dicat deo: Gemit̉

meus nō eſt abſcōditus a te: In alio pſalmo dicitur. Sed congruit huic ⁊ hoc dicere: gemitus meꝰ ⁊ ſi abſconditꝰ eſt ab hōibus: a te nō eſt abſcōditus. Infirmatꝰ eſtin egeſtate vigor meꝰ: ⁊ oſſa mea: ꝯturbataſunt. De hac egeſtate ſuꝑ diximus. Oſſavero fortes intelligunt̉ eccl̓ie: qui etiā ſi nōcōturbantur ꝑſecutionibꝰ alienoꝝ: ꝯturbātur tn̄ iniquitatibus fratrū. ¶ Suꝑ oēsinimicos meos factus ſum opprobriū ⁊ viciniſ meis nimiū: ⁊ timornotis meis. Suꝑ om̄s inimicos meosfactus ſum opprobriū. Qui ſūt inimici eccleſie? Pagani: iudei: oībus peius viuūtmali chriſtiani. Uis videre qͣꝫ oībus peiusviuūt mali chriſtiani? De talibꝰ dicit ꝓpheta Ezechiel: qͥa cōperantur ſarmētis īnutilibꝰ: Pone paganos ligna eē ſiluatica extra eccleſiā: adhuc p̄t inde fieri aliqͥd quōde lignis fabrilibꝰ eſt lignū fabro aptū: ⁊ ſiadhuc nodoſū ⁊ curuū ⁊ corticoſuꝫ: tn̄ qd̓doletur: aſcietur: deplanet̉. ⁊ poſſit veniread aliquā fabricā vſus hūani. De ſarmentis aūt p̄ciſis fabri nihil ſacere poſſunt: ignis ea ſolus expectat. Attēdite fratres: cūſiluatico ligno vbiqꝫ p̄ponat̉ ſarmētū manens in vite: qꝛ ſarmentū dat fructū: illudlignū nō dat fructū: p̄ciſo tn̄ ſarmento devite ſi cōparetur lignū ſiluaticū: intelligit̉eſſe melius: qꝛ de illo faber aliqͥd facere poteſt: hoc aūt n̄ querit: niſi qͦ foco miniſtrat.Attendens itaqꝫ multitudinē male viuentiū in eccl̓ia: ſuꝑ oēs inquit inimicos meoſfactꝰ ſum opprobriū. Peius inquit viuūtmali in ſarmentꝭ meis: qͣꝫ qui ad illa nunqͣꝫacceſſerūt. Latine aperte cur nō dicamꝰ:vel qn̄ pſalmuꝫ exponimꝰ? Et ſi alijs fortetemporibꝰ dicere nō audemꝰ: ſaltem neceſſitas exponēdi habeat libertatē corripiēdi.Suꝑ oēs inquit inimicos meos factꝰ ſumopprobriū. De talibꝰ dicit apl̓us Petrus:Facta ſūt illis poſteriora: deteriora prioribus. Melius em̄ erat illis nō cognoſcereviā iuſticie: qͣꝫ cognoſcētibꝰ retrorſū reflecti a tradito ſibi ſancto mādato. Cū dic̄: melius erat illis nō cognoſcere viam iuſticie:nōne iudicauit meliores eſſe inimicos forꝭpoſitos: qͣꝫ intus male viuētes: quibꝰ p̄mitur ⁊ grauat̉ eccl̓ia? Melius inqͥt illis eratnō cognoſcere viā iuſticie: qͣꝫ cognoſcētibꝰretrorſum reflecti a tradito ſibi ſancto mādato. Deniqꝫ vide qͣꝫ horribili rei eos cōparauit. Cōtigit illis res veri ꝓuerbij: Canis reuerſus ad ſuū vomitum. Iſtis itaqꝫ