PſalmusIIII
uit? Increpat̉ gͦ genꝰ hūanū: vt ad eum ſetandē ab huiꝰ mūdi amore cōuertat. Sꝫ ſiquē mouet ꝯiunctio ſuꝑaddita: qd̓ ait: Etſcitote: facile eſt vt in ſcpͥturis aīaduertathuiꝰ locutiōis genꝰ familiare eē illi lingueqͣ ꝓphete locuti ſūt. Nā ſepe īuenis ita ceptū: Et dixit dn̄s ad illū: Et factū eſt verbū dn̄i ad illū. Que iūctura ꝯiūctiōis: cūſnīa nō p̄ceſſerit cui ſequēs annectat̉: mirabiliter fortaſſis inſinuat ꝓlationē veritatis in voce: cū ea viſiōe que fit in corde: eēꝯiūctā. Ꝙqͣꝫ h̓ dici poſſit: qd̓ ſuꝑior ſnīa:Ut quid diligitis vanitatē: ita poſita ē acſi diceret̉: nolite diligere vanitatē ⁊ querere mēdaciū. Quo ita poſito: rectiſſima locutione ſequit̉: Et ſcitote qm̄ admirabileꝫfecit dn̄s ſanctū ſuū. Sed interpoſitū diapſalma: vetat iſtā cū ſuperiore coniungi.Siue em̄ hebreū verbum ſit ſicut quidamvolūt: quo ſignificat̉ fiat: Siue grecū qͦ ſignificat̉ interuallū pſallēdi: Ut pſalma ſitqd̓ pſallit̉: Diapſalma vero interpoſitumin pſallēdo ſilentiū. Ut quēadmodū ſympſalma dicit̉ vocū copulatio in cantādo:ita diapſalmā diſiūctio earū: vbi quedamrequies diſtincte ꝯtinuationiſ oſtenditur:Siue ergo illud: ſiue hoc: ſiue aliud aliqͥdſit: certe illud ꝓbabile eſt nō recte ꝯtinuari ⁊ cōiūgi ſenſū: vbi diapſalmā interponit̉. Dīſ exaudiet me cū clamaueroad eū. Hic nos admoneri credo: vt magna ītētiōe cordiſ: id eſt int̓no ⁊ īcorporeoclamore: auxiliū imploremꝰ dei. Qm̄ ſicutgratulādū eſt de illuminatiōe in hac vita:ita orādū ꝓ reqͥe poſt hāc vitā. Quapropter aūt ex ꝑſona fidelis euāgelizātis: autex ip̄iꝰ dn̄i ſic accipiendū eſt: ac ſi dictū ſit:dn̄s exaudiet vos: cū clamaueritis ad eū.Iraſcimī ⁊ nolite peccare. Occurrebat em̄: qͥs eſt dignus exaudiri: aut quōnō fruſtra clamat pctōr ad dn̄m? Ergo iraſcimī inqͥt: ⁊ nolite peccare. Qd̓ duobꝰ modis intelligi pōt. Aut etiā ſi iraſcimini: nolite peccare: id eſt etiam ſi ſurgit motꝰ animi qui iā ꝓpter penā peccati nō eſt in poteſtate: ſaltē ei nō ꝯſentiat ratio ⁊ mens: q̄intꝰ regenerata eſt ſcd̓m deum: vt mēte ſeruiamꝰ legi dei: ſi adhuc carne ſeruimꝰ legipctī: Aut agite pnīam: id eſt iraſcimini vobiſipſis de p̄teritis pctīs: ⁊ vlterius peccare deſinite. Que dicitis in cordibꝰ veſtris. Subaudit̉ dicite: Ut ſit plena ſentētia: q̄ dicitis: ī cordibꝰ vr̄is dicite. Id eſtnolite eſſe ppl̓s d̓ quo dictū eſt: Labijs me
honorat: cor aūt eoꝝ lōge eſt a me. In cubilibꝰ vr̄is cōpugimī. Hoc eſt qd̓ iaꝫdictū eſt: in cordibꝰ. Hec em̄ ſūt cubilia dequibꝰ ⁊ dn̄s monet: vt intꝰ oremꝰ clauſisoſtijs. Cōpūgimī aūt: aut ad pnīe dolorērefert̉: vt ſeip̄a aīa puniens cōpūgat: ne īdei iudicio dānata torq̄atur: Aut ad excitationē: vt euigilemꝰ ad videndā lucē chriſti: tāqͣꝫ ſtimulis adhibitis. Nōull̓i aūt nōcōpūgimī: ſꝫ aperimī dicūt meliꝰ legi: Qm̄in greco pſalterio eſt: χατανύγηε qd̓ refert̉ ad illā dilatationē cordis: vt excipiat̉diffuſio caritatis ꝑ ſpiritūſctm̄. Sacrificate ſacrificiū iuſticie: ⁊ ſperate indn̄o. Idē dicit in alio pſalmo: Sacrificium deo: ſpūs ꝯtribulatꝰ. Quare nō abſurde hic accipit̉ ipſuꝫ eſſe ſacrificiū iuſticie: 2qd̓ ſit ꝑ pnīam. Quid em̄ iuſtiꝰ: qͣꝫ vt ſuisvnuſqͥſqꝫ pctīs: qͣꝫ alienis potiꝰ iraſcat̉: ſeqꝫ ip̄m puniēs mactet deo? An ſacrificiuꝫiuſticie: oꝑa iuſta ſūt poſt pnīaꝫ? Nā ⁊ int̓poſitum diapſalma: nō abſurde fortaſſisinſinuat etiaꝫ tranſitū de vita veteri ad vitam nouā: vt extincto vel infirmato ꝑ penitentiā vetere homine: ſacrificiuꝫ iuſticieſcd̓m regenerationē noui hominis offeratur deo: cuꝫ ſe offert ip̄a aīa iam abluta: etīponit in altare fidei diuīo igne: id eſt ſpūſctō comp̄hendēdā. Ut iſte ſit ſēſus: Sacrificate ſacrificiū iuſticie: ⁊ ſꝑate in dn̄o:id ē recte viuite: ⁊ ſperate donū ſpūſſācti:vt vos veritas cui credidiſtis: illuſtret. Sꝫtn̄ ſperate in dn̄o: clauſe adhuc dictuꝫ eſt.Sperant̉ aūt que: niſi bona? Sed qꝛ vnuſquiſqꝫ id bonū vult a deo impetrare qd̓ diligit: Nec facile inueniūt̉ qui diligūt bonainteriora: id ē ad interiorē hoīeꝫ ꝑtinētia:que ſola diligēda ſunt: Ceteris aūt ad neceſſitatē vtendū: nō ad gaudiū ꝑfruēdū ē:admirabiliter cū dixiſſet: ſperate in dn̄o: ſb̓iecit. Multi dicūt quis on̄dit nobisbona? Qui ẜmo aūt q̄ introgatio qͦtidiana eſt oīm ſtultoꝝ ⁊ iniquoꝝ: Siue pacē ettranquillitatē vite ſecularis deſiderātiū: etꝓpter ꝑuerſitatē generis humani nō inueniētiū: Qui etiā ceci accuſare audent ordinem reꝝ: cū inuoluti meritis ſuis putāt tēpora eſſe peiora qͣꝫ p̄terita fuerūt: Siue deip̄a futura vita que nobis ꝓmittit̉: dubitātiū vl̓ deſperātiū: Qui ſepe dicūt: qͥs nouitſi vera ſunt: aut qͥs venit ab inferis vt iſtanunciaret? Magnifice igit̉ et breuiter ſedintrinſecus videntibꝰ: on̄dit q̄ bona querēda ſunt: rn̄dens illoꝝ interrogatiōi: qui di