PſalmusV.
xiia lta. cunt: quis oſtēdit nobis bona? Signarupnos. tu eſt: inqͥt: in nobis lumē vultꝰ tuidn̄e: Hoc lumē eſt totū hoīs ⁊ veꝝ bonū:laxeqd̓ nō oculis ſed mente cōſpicit̉. Signatūautē dixit in nobis: tanqͣꝫ denarius ſignat̉regis imagine. Hō em̄ factus eſt ad imaginem ⁊ ſimilitudinē dei: quā peccādo corrupit. Bonū gͦ eius eſt verū atqꝫ eternū: ſi renaſcēdo ſignetur. Et ad hoc credo pertinere (qd̓ quidā prudēter intelligūt) illud qd̓dn̄s viſo ceſaris nūmo ait: Reddite ceſari qd̓ ceſaris eſt: ⁊ deo qd̓ dei eſt. Tanqͣꝫ ſidiceret: Quēadmodū ceſar a vobis exigitimpreſſionē imaginis ſue: ſic ⁊ deꝰ. Ut quēadmoduꝫ illi redditur nūmus: ſic deo aīaAlia lr̄a. lumine vultus eiꝰ illuſtrata atqꝫ ſignata.foorde meo. Dediſti leticiā in cor meū. Nō gͦ foris querēda eſt leticiā ab his qͥ adhuc graveꝝ: Qº ues corde diligūt vanitatē ⁊ q̄runt mēdaciū: ſed intꝰ vbi ſignatū eſt lumē vultꝰ dei.DDeIn interiore em̄ hoīe habitat chriſtꝰ: vt aitApl̓us. Ad ip̄m em̄ ꝑtinet videre veritatē: cū ip̄e dixerit: Ego ſum veritas. Et cuꝫloquebat̉ in Apl̓o dicēte: An vultis experimentū eiꝰ acciꝑe qͥ in me loquit̉ chriſtus?Nō eis foris vtiqꝫ: ſed in ipſo corde: id eſtin illo cubili vbi orandū eſt: loquebat̉. Sꝫhoīes tꝑalia ſectātes: qui certe multi ſunt:nihil aliud nouerunt dicere: niſi qͥs oſtendit nobis bona: cum vera ⁊ certa bona intra ſemetipſos videre nō poſſint. Itaqꝫ cōIlia lr̄a. ſequēter de his rectiſſime dicit̉: qd̓ adiunffructu. git. Al tꝑe frumēti vini ⁊ olei ſuimultiplicati ſunt. Nō em̄ vacat: qd̓ additū eſt: ſui. Eſt em̄ ⁊ frum̄tū dei. Siquidēeſt panis viuus qui de celo deſcēdit. Et ēvinū dei. Nā inebriabūtur inquit ab vbertate domꝰ tue. Et oleū dei. De qͦ dictū eſt:Impinguaſti in oleo caput meū. Iſti autēeeamulti qͥ dicūt: quis oſtendit nobis bona: ⁊regnū celorū intra ſe eſſe non vident: a tꝑefrumēti vini ⁊ olei ſui multiplicati ſūt. Nōem̄ multiplicatio ſꝑ vbertateꝫ ſignificat: etnō plerūqꝫ exiguitatē: cū dedita tꝑalibusvoluptatibus aīa ſꝑ exardeſcit cupiditatenec ſatiari pōt: et multiplici atqꝫ erūnoſacogitatione diſtenta: ſimplex bonū viderenō finit̉. Qualis eſt illa de qͣ dicit̉: Corpusem̄ qd̓ corrūpitur aggrauat aīam: ⁊ deprimit terrena inhabitatio ſenſū multa cogitātē. Talis aīa tꝑaliū bonorū deceſſione etſucceſſione: id eſt a tꝑe frumēti vini ⁊ oleiſui innumerabilibus phantaſmatibus ſicmultiplicata eſt: vt nō poſſit agere quod p̄
ceptū eſt: Sentite de dn̄o in bonitate: ⁊ inſimplicitate cordis q̄rite illū. Iſta em̄ multiplicitas: illi ſimplicitati vehement̓ aduerſa eſt. Et iō iſtis relictis qͥ multi ſunt: multiplicati ſcꝫ tꝑaliū cupiditate: ⁊ dicūt: Quiſoſtēdit nob̓ bona: q̄ nō oculis foris: ſed intus cordis ſimplicitate q̄renda ſunt: vir fidelis exultat ⁊ dicit:In pace in idip Alialr̄a.ſū: obdormiā ⁊ᶠ ſomnū capiā. Re dormiā.cte em̄ ſperat̉ a talibꝰ omnimo mētis alienatio a mortalibꝰ rebꝰ: ⁊ miſeriarū ſecl̓i hͦobliuio: q̄ noīe obdormitōis ⁊ ſomni decēter ⁊ ꝓphetice ſignificat̉: vbi ſūma pax nullo tumultū interpellari pōt. Sꝫ hoc iā nontenet̉ in hac vita: ſꝫ poſt hāc vitā ſperāduꝫeſt. Hoc etiā ip̄a verba on̄dūt: q̄ futuri ſūttꝑis. Nō em̄ dictū ē: aut obdormiui ⁊ ſomnū cepi: aut obdormio ⁊ ſomnū capio: ſedobdormiā ⁊ ſomnū capiaꝫ. Tūc corruptibile hͦ induet̉ incorruptōe: ⁊ mortale hͦ induet̉ īmortalitate. Tūc abſorbet̉ mors invictoriā. Hoc eſt vn̄ dicit̉. Si aūt qd̓ nonvidemꝰ ſperamus: ꝑ patiētiā expectamꝰ.Quapropt̓ ꝯgruent̓ vltimū annectit ⁊ dicit. Qm̄tū dn̄e: ſingl̓ariter in ſpe Alia lr̄a.habitare feciſti me. Hic nō dixit facies: ſed feciſti. In qͦ gͦ iā iſta ſpes eſt: erit ꝓfecto etiā qd̓ ſperat̉. Et bn̄ ait ſingulariter.Pōt em̄ referri aduerſus illos multos: qͥmultiplicati a tꝑe frumēti vini ⁊ olei ſui dicūt: Quis oſtēdit nobis bona? Perit em̄hͨ ml̓tiplicitas: et ſingularitas tenet̉ in ſanctis. De qͥbꝰ dicit̉ in Actibꝰ apl̓oꝝ: Multitudinis aūt credentiū erat aīa vna ⁊ corvnū. Singulares gͦ ⁊ ſimplices: id ē ſecreti a ml̓titudīe ac turba naſcētiū reꝝ ac moriētiū: amatores et̓nitatis ⁊ vnitatis eē debemus: ſi vni deo ⁊ dn̄o noſtro cupimusinherere.Explicit Tract̉. de psͣ. IIII.Incipit Tract. de pͣsͣ. V.Itulus pſalmi eſt: pro ea q̄O ¶t (hereditatem accepit. Intelligit̉ gͦ eccleſia: q̄ accepit hereditatē vitā et̓nā ꝑ dn̄m nr̄m Ieſū xp̄m: vt poſſideat ip̄m deū: cui adherēs btā ſit: ẜm illud: Btī mites: qꝛ ip̄i hereditate poſſidebūt terrā. Quā terra: niſi de qͣ dicit̉: Spesmea es tu: portio mea in terra viuētiū? Etillud manifeſtiꝰ: Dn̄s pars he̓ditatis mee⁊ calicꝭ mei. Dicit̉ ⁊ hereditas dei viciſſiꝫeccl̓ia: ẜm illud: Poſtula a me: ⁊ dabo tibi gētes hereditatē tuam. Ergo hereditasnoſtra deus dicit̉: qꝛ ipſe nos paſcit ⁊ cōti
Freqͥeſcam.
ꝯſtituiſti me.