ponit ſibi gtm̄ vel accm̄. vt filioꝝ eſt eſſe pioꝝ aut pios in parētes. Cūeſſe apponit̉ ꝟbo perſonali vel imꝑſonali regenti dtm̄ poſt ſe tūc eſſe apponit ſibi dtm̄ vel accm̄. vt non licet filijs eē impijs aut impios in pa-rentes. Cum eſſe ſupponit ſibi accm̄ etiam ſibi accm̄ apponit. vt vellēme eſſe doctum. Cū dicitur deus dedit petro eſſe homīem ſubaudituraccūs eum quē copulat eſſe cum accō hoīem Cum dicitur petrus accepit a deo eſſe hominē ſubauditur accūs ſe quem copulat eſſe cum accōhominem Poteſt etiam dici Petrus a deo accepit eſſe homo ita vt eſſecopulet nominatiuū petrus cum ntō homo. Si dicitur latine petrꝰaccoepit a deo eſſe hoīēm. etiā videtur recte dici petrꝰ vult eē doctū. itavt eſſe copulet accm̄ doctum prolatum cū accō ſe ſubaudito. ¶ InEſaia ſcribitur Nunquid vobis parum eſt moleſtos eſſe hominibusvbi eſſe cōpulat accm̄ moleſtos cū accō ſubaudito vos. ¶ Eſſe ſemꝑſimiles caſus copulat. Proferūtur aūt qn̄qꝫ ambo caſus quos cōpu-lat. vt volo eſſe bonus qn̄qꝫ alter eoꝝ ſubauditur. vt huic placet eſſe ꝓbum ſubauditur em̄ ſe. ¶ Cum d̓r liber eſt petri. eſt copulat ntm̄ ꝓlatum liber cū ntō ſubaudito ens. Quocirca ꝯuerti debet ea orō in hācEns petri eſt liber. ¶ Cum dicitur ioannes turpe ducit nihil ſcire. ſednō ducit turpe nihil diſcere. ꝟbum eſſe ſubauditum copulat infinitm̄pro accō poſitum cum adiectiuo turpeEx vi perſone rectum regit initialemRectum qui ſequitur verbi natura gubernat¶ Ntūs qui ſupponitur ꝟbo regitur ex vi ꝑſonæ Ntūs qͥ appōitur ꝟbo ex vi naturæ regitur ¶ Quæſtio de vi regiminis eſt quæſtio de cauſa eius. Quærere ex qua vi ꝟbum regat caſum eſt quærere quæ ſit cauſa vel quid efficiat vt ꝟbum regat caſum Uerbum ꝓprie nō regit ntm̄ſuppoſitum ex vi ꝑſonæ. hͦ eſt eo ꝙ ꝑſoām habet. Eo em̄ ꝙ amo eſt primæ ꝑſonæ. hͦ ē eo ꝙ ẜt actum rei de ſe loquētꝭ tātū exigit ſibi ſupponicaſum aliquem ſignificantem rem de ſe loquētem. hͦ eſt caſum pͥmæ ꝑſonæ nō ntm̄ Imꝓprie tn̄ ꝟbū ꝑſoāle dicitur regere ntm̄ ſuppoſitū exvi ꝑſone. hͦ eſt ex vi ꝟbi ꝑſoālis Quæ qͥdem vis cuiuſmodi ſit vtꝝ ſciatur an neſciatur parum intereſt. qͦmō em̄ nō intereſt vtꝝ ſciatur an neſciatur qua vi tentonicum ꝟbum caſum ſuppoſitum ſibi regat. Nc̄oem̄ querere ſolet ex qua vi hͦ tentonicū ꝟbum byn regat hūc ntm̄ ic inhac orōne ic byn. Ita nec intereſt vtꝝ ſciat̉ an̄ neſciatur ex qua vi ltm̄ꝟbū regat ntūm ¶ Poſſumꝰ dicere vbū ideo regere ntm̄. qꝛ cogitatioea ai cꝰ ꝟbū ꝑſonale nota ē exigit cogitationē ea cꝰ ntūs caſus nota ē.ita vt dicaꝰ regimē vocū ex regimīe cogitationū ortū hrē. l̓ poſſuꝰ dicereꝟbū iō regere ntm̄ qꝛ olim ꝯuenit inter veteres grammaticos vt ꝟbūregeret ntum ante ſe. Si em̄ ꝯueniſſet inter veteres vt ꝟbo ſupponeretur accūs ꝟbum regeret accm ¶ Ntūs qͥ apponitur ꝟbo regitur vi naturæ cōpulatiuæ Natura eī copulatiua exigit vt caſus qͦs ꝯiungit ꝟbum ſubſtantiuū ſimiles ſint. ergo cum caſus ſuppoſitus ꝟbo ſubſtātiuo ſit. ntūs neceſſe eſt ⁊c̄.