fore habet forem. res ret in ſingulari. ⁊ in plurali forent per terna tempora .i.in pn̄ti ⁊ in pręterito imperfecto optatiui ⁊ in p̄terito perfecto coniūctiui¶ Nota ꝙ id qd̓ d̓r de ſimplici d̓r et de ꝯpoſitis q̄ ſunt pro fore affore defore ethn̄t omnia cōpoſita cum ſimplici participium futuri temporis in rus termīatum: vt a fore futurus aum. ꝓfore ꝓfuturus. affore urus. cōfore urus ¶ Sciendum ꝙ eſſe ⁊ fore dn̄t. licet forem ⁊ eſſem idēſignificāt. Nā fore ẜt futurūeſſe Eſſe vero ẜt pn̄s Spero me ſapientē fore .i. ſapientē futurū Un̄ ꝟbū forenō p̄t iūgi futuro ꝑticipij qꝛ eſſꝫ negatio nō ergo dicēdū ē ſpero Petyū amaturū fore ſed amaturū eſſe. Sic nec in paſſiuo dicēdum ē timeo te ꝟberādū foreſed ꝟberādum eſſe Et ſiqn̄ inueniat tunc nō dꝫ dici ꝑticipiū ſed nomen: vt ſpero hunc puerū admirandū virū fore .i. admirabilem Ex quibus omnibꝰ pꝫ ꝙmultū refert dicere Scio ep̄m zuuollis eſſe ⁊ fore ¶ Sciēdum ſcd̓o ꝙ cōpoſitahuius verbi fore non hn̄t aliquam cōtrouerſiam in ſignificatione. Nam qn̄-qꝫ habent ſignificationē ſimplicis. quandoqꝫ aliud ſignificant. Unde affo-re quandoqꝫ eſt adeſſe. vt apud Uirgiliū. Affore cernetis. Quādoqꝫ veroidē eſt qd̓ auxiliari. Profore eſt prodeſſe. vū Horatiꝰ. Quę nocuere ſequarfugiam q̄ ꝓfore credam .i. q̄ credā ꝓfutura eſſe .i. vtilia. Abfore ⁊ defore. ideſt deeſſe vel nocere. Ut apud Marcū Ciceronē. Ueꝝ abitrabere nō defo-re qͥ iam reſtituerit. Sic ꝯfore ſimul fore ẜcat. ⁊ quādoqꝫ pro ſimplici vt cetera Ut apud Comicū. Et id ſpero ꝯfore. ꝓprie Ick hope het ſal geſchien.¶ Sciendū tercio ꝙ tꝑa q̄dam huiꝰ ꝟbi defectiui fore cum alijs quibuſdamdictionibus cōincidūt. vt cum tꝑibꝰ a foroas. are. qd̓ hꝫ forem res ret ⁊c̄. .i. fu-turo optatiui ⁊ pn̄ti ꝯiūctiui. ⁊ cū hoc nomīe fores forium foribꝰ. Inuenituretiā foris ⁊ foras ad uerbiū. cuiꝰ cōpoſita de foris afforis penultima correpta.Inuenitur quoqꝫ Forus fori ꝓnaui vel foramine nauis in quo remus locatur. Et hoc forūri ꝓ loco vendendi merces ⁊ ꝓ loco agendi cauſas. vnde di-cce ſunt cauſę forenſes.Normā pręterita ſeruāt per anormalacūcta.¶ Hic ponit regulā de verbis defectiuis ⁊ anomalis dicens. ꝙ nō eſt verbūadeo defectiuū ⁊ auomalū quin ſi habuerit p̄teritū ꝑfectū habebit temporaformata a p̄terito ꝑfecto Uel ſic. ꝙ om̄ia p̄terita ſiue ſunt regulariter ſiue ir-regulariter formata ſeruant normā ⁊ formationē in alijs vocibꝰ a ſe format.nō ſolū hoc intellige ꝑ verba regularia ſed etiā anomala. ¶ Sciendū pͥmo.ꝙ ex textu poteſt eliciregula cōtraria huic .ſ. ꝙ omnia verba carentia preteri-to perfecto. etiam carent tꝑibus a preterito perfecto formatis. Poteſt ⁊ aliaregula elici q̄ eſt. ꝙ omnia verba carentia pręteritis etiam carent ſupinis. ſci-endum ꝙ inter verbū defectiuū ⁊ anomalū id intereſt Nam defectiuū ē qd̓deficit in tꝑibus Sed anomalū qd̓ non coniugatur ad rectam normam. h̓ ēcuius tempora non formātur regulariter a pręſenti ab a quod eſt ſine ⁊ no-mos norma. qͣſi ſine norma.Dat pn̄s pͥmi fers fert fertiſqꝫ ſecūdiOn̄s fer ferte fertofertote fntuꝝDat terni p̄ſens ferrem ſociū ſibi iungesi iij