duplicē ꝯſonautē an̄ is in eadē ſyllaba. ꝓpt̓ iſta. follis. collis. callis. q̄ hn̄te tū̄De ꝯpoſitis ab imber ⁊ noībꝰ menſiū ſatꝭ dictū eſt.Quidā ꝓ certo reputāt ē vel i dare ſextoCūctā triū geneꝝ. ſꝫ degener vber e tm̄.Ip̄a tamē repimꝰ in i. ſꝫ nō niſi raro¶ Hic ponit aliā regulā de noībꝰ adiectīs dicēs. ꝙ oīa noīa adiectiua de qͥbꝰnō eſt pͥus mētio facta hn̄t i ⁊ ē ſil̓ in abltō Et d̓r notāter de qͥbꝰ nō ē mētio facta ꝓpter adiectiua q̄ tā gūtur ibi. Cū p̄it er aūt islilla em̄ ſolū i hn̄t. ¶ Sciēdū pͥmo ꝙ textꝰ notāter d̓t. Cūcta triū geneꝝ. qꝛ aliqͣ ſunt gꝭ oīs ſub vna ter-mīatōe: vt Uetꝰ. fœlix. audax. par. vigil. teres. locuples. ⁊ oīa ꝑticipia ī ansvl̓ in ens. vt amās. legēs. Quęd ā ſunt gꝭ oīs ſub duabꝰ t̓mīatōibꝰ. vt ꝯꝑati-uus in or ⁊ in us faciūt om̄e genꝰ q̄ etiā hn̄ti ⁊ ē ſil̓. vt maior. maiꝰ. minor. minus. Un̄ d̓r in abltō maiore vl̓ maiori. minore vl̓ ri. Et ſic ſolet dici dupl̓x cōeſcꝫ cōe triū ⁊ cōe duoꝝ. Comp̄hēdunt̉ hic noīa cōis gͦ ⁊ oīs. Sil̓r iſta artifex.ꝯplex. ſupplex. Excipit Catholicon hoc nomē ſenior. qd̓ hꝫ ē tm̄ in abltōſin-gulari ¶ Sciendū ſcd̓o ꝙ ẜm pͥſcianū Cōpoſitū quādoqꝫ ꝑ hāc regulā hꝫe ⁊i ſimul quāuis ſuū ſimplex hēat ē ſolā ⁊ ſic fallit iſta regula in hmōi noībꝰ ops-caput cor mens dens. q̄ hn̄t ē ſolā. ſꝫ ſua ꝯpoſita hn̄te ⁊ i ſil̓. vt Inops. biceps.vecors tridens tricuſpis q̄ oīa hn̄te ⁊ i ſil̓. Et d̓t pͥſcianꝰ. quāuis arti non re-pugnaret ꝙ hoc nomē memor hr̄et i ⁊ e ſil̓. tū vſus hꝫ ſubi tm̄. vt memori mē-te. īmemori mente Et aſſignat cām qꝛ olim dicebat̉ hic ⁊ hec memoris ⁊ hocmemore. ⁊ ergo habe̓t i ꝑ illā regulā (Cū p̄iter aūt is) Et ab iſta regl̓a Quidā ꝓ certo. excipiūtur noīa q̄ textꝰ nō hꝫ. vt ſenex. exlex. ⁊ bos q̄ hn̄t ē ſolam ẜmvſum ¶ Itē nota qn̄cūqꝫ nomē hn̄s i ⁊ e ſil̓ in abl̓tō iungitur ablatō alteriꝰ dictionis Tūc apud autores ſolet poni in illa termīatōe in qͣſubſtātm̄ nō pōit̉.Exemplū Prudēs hꝫ ē vl̓ i. ⁊ ergod̓r prudēti ꝟgine prudenti hoīe. nō auteꝫprudente ꝟgine. hoīe. Et ſi regl̓a Quidā ꝓcerto. datur etiā intelligi de no-minibꝰ cōis gꝭ. tūc excipiūtur iſta Latro ꝟgo bō q̄ hn̄t ſolā e.Ponūt alterutrū ſi fiat mobile fixum¶ Hic ponit vnū notatu dignū dicens. ꝙ ſubſtātiua adiectiuis in voceſil̓iahn̄t ſolā vnā terminatōem abl̓atiui qnāuis adiectm̄ huic ſubſtātiuo ſil̓e du-plicē habe at terminatōem. Exemplū hoc nomē ſubſtantm̄ ppriū clemēs hꝫſolū ē clemente in abltō. quāuis adiectm̄ habeat ē ⁊ i. Sil̓r fœlix ꝓpriū habꝫſolum ē. ſꝫ adiectm̄ hꝫ ē ⁊ ī ſil̓. Et ꝑ hoc ceſſat cauillatio quādo d̓r ꝙ adiectm̄non p̄t fieri ſubſtantm̄. qꝛ adiectm̄ hꝫē ⁊ i ſimul. habent bene vnam vocem ſꝫnon habent vnā ẜcatōem ¶ Sciendū pͥmo ꝙ ad cognoſcendū vtrū ſubſtan-tm̄ ſil̓e adiectīo in voce habebite l̓ ī in abltō Cū autor dicat alterutꝝ in tertuqd̓ eſt vnū de vtroqꝫ. Dubitaret aliquis quā terminationē habebit tale ſub-ſtantm̄) dantur certe regule. Prima. om̄ia noīa ſubſtātiua adiectiuis ſil̓iaīvoce q̄ ad iectiua habent iſolā in abltō. talia ſubſtātiua etiā habent i tm̄ ſi ⁊inqͣntū ſubſtātiua. Scd̓a regula eſt. ſubſtantiua adiectiuis ſil̓ia q̄ adiectī ahabenti ⁊ ē ſimul in abltō ſꝑhēbunt e ſolā. vt Ales ꝓnutriente adiectmnē habens i ⁊ e ſimul. ſꝫ inqͣntū ſubſtantm̄ hꝫe tm̄. Itē Serpens adiectm̄ hꝫe ⁊ i. ſꝫſubſtantm̄ hꝫ e ſil̓r reſpōdens. antecedēs. ꝯſeq̄ns. ꝓfluēs. ꝯtinēs. ꝯſonās ſubſtantiua