mens ſummarie aliquid ſcit ⁊ de ſingulis nihil. Aut neqꝫ nouit ōnīa nec penitus neſcit. Sed quaſi ſummā meminit ⁊ retractando conſulit ⁊ ſubtiliter aduertit que aliquando ſciuit ut illis que neglexit iterum queat addere aliquaspartes. ¶ Et ſic vult dicere ꝙ anima ſciat cauſam incompaſſionis inter prouidentiam et liberum arbitrium in vniuerſali ſed neſcit in ſpeciali ⁊ in ꝓpriaforma.In proſa quarta poſt longam Boecius uacillationē in qua viſus ē quaſialiqualiter ſubtilis ⁊ aliqualiter rudis more ſcholariuꝫ nouicioꝝ ꝗ inuoluūtſentēcias ſermonibus imperitis. iam phīa urbane alloquit̉ ipſum nec cōfundere diſponit ſꝫ dulciter attrahere ut pleniꝰ erudiat dicēs. O Boeci hec ē uetus querela de p̄rouidētia ⁊ olim a Tullio uehemēter agitata ⁊ a te diu queſita necdum ab ullo ueſtrū firmiter expedita. Et hec eſt cauſa ueſtri defectꝰ ꝙhumane ratiocinationis motꝰ ad diuine p̄ſciētie ſimplicitatē non pōt attingere. hoc ſi poſſet nihil dubietatis remaneret. Sed nunc tētabo iſta tibi patefacere. volēs igit̉ ſoluere queſtionē Boeci reſumit ſolutionē priꝰ improbatam que eſt bona in hoc ꝙ ponit p̄ſcientiā nō eē cām neceſſitatis futurorumDixit enim nō iō futura proueniūt qꝛ deꝰ ea prouidit. Sed fuit mala in hocqꝛ ponit futura eē cām p̄ſciētie dei. ⁊ dicit. Si tolleretur p̄ſciētia dei nequaqͣꝫtolleret̉ libeꝝ arbitriū ad neceſſitatē. Et ſi iteꝝ eē ponit̉ ⁊ nihil neceſſitatisiniungere rebus futuris manet iteꝝ liberū arbitriū. Deinde on̄dit phīa ꝙ p̄ſcientia diuina non eſt ſignū neceſſitatis in rebus futuris. ⁊ ꝙ modꝰ probandi ex ſigno non eſt efficax. Deinde qꝛ ex dictis uidet̉ ſequi ꝙ aliqua pn̄t preſciri que tn̄ neceſſario nō eueniūt. Si āt non neceſſario eueniūt pn̄t non euenire. ita ꝙ aliqn̄ p̄ſcitum a deo nō eueniat. ergo phīa dubitādo de hoc querit.Et ſoluit ꝙ licet futura in cōparatiōe ad diuinā ꝓuidentiā ſint in neceſſitateconditionata. nō tamē ōnino ſunt neceſſaria neceſſitate abſoluta. Dicit ergoputas ꝙ prouidētia imponit futuris neceſſitatē. ſi ita ē quare non imponitrebus pn̄tibus neceſſitatē. Et ponamꝰ āte oculos quadrigam cum auriga uidemus quantā diligētiam facit. ſi ergo neceſſario fieri oportet ōnia ergo uector fruſtra utit̉ libertate ⁊ arte ſua. In hunc modū cetera cōſidera. Tunc philoſophia diſcutit ſecundū motiuū Boecii. Vtrū futura incerta qualia ſunt ꝯtingētia poſſint certe preſciri. Dixit enim priꝰ nihil ſcientia cōprehendi poſſe niſi certū Sed aſſignat phīa cām erroris qꝛ putat̉ ꝙ facultas cognitionisſit ẜm facultatē rei cognite ⁊ nō cognoſcētis qd̓ falſuꝫ eſt. Exēplum ē de corporis rotūditate quam aliter uiſus aliter tactꝰ cognoſcit uiſus em̄ a remotexiſtēs cognoſcit. tactꝰ in ꝓpinquo per partes. Similiter ipſe hō aliter cognoſcit ſenſu. aliter imaginatione. aliter rōne. aliter intelligētia. Deinde oſtendit ꝙ quicquid poteſt uirtus inferior etiā pōt uirtꝰ ſuperior ⁊ ampliꝰ ⁊ cōparat illa quatuor ad inuicem ſubtiliter ut in textu. Si hoc pōt bomo quidpoteſt deus.¶ In metro quarto oſtendit a quibus ortum habuit error illoꝝ qui dixe-