ſunt ueri liberi. deo libere inherēdo ⁊ mali ex ꝓpria libertate ſerui efficiunturad infima ⁊ uicia uolūtarie tendēdo. Etiā ꝓuidētia nō excludit libertatē. qꝛſumminiſtrādo ⁊ mouēdo nō imponit neceſſitatē ſꝫ libere permittit agere qd̓placet ⁊ unicuiqꝫ reddit ẜm merita. Et ſic actꝰ liberi arbitrii cadūt ſub diuina ꝓuidentia. Oſtēdit etiam liberum arbitrium eſſe aliter in angelis ⁊ aliterin hominibus.¶ In metro ſecundo philoſophia commendat excellentiam diuine cognitionis in comparatione ad ſolē materialē. ⁊ ſic hilariter predicta uera eſſe oſtēdit. adduces exēplum melliflui Homeri dicētis ꝙ licet ſol ſit immēſi ſplendoris ⁊ ōnia in ſuperficie perluſtret. tn̄ nō pōt intima terre uiſcera illuminare.Sed nō ſic ſol iuſticie deꝰ poteſt Dpediri qui ōnīa ex alto cernit pn̄tia p̄terita⁊ futura Et iō ipſe ueraciter dici pōt uerꝰ ſol.¶ In tercia proſa Boecius conquerit̉ ſe rurſus difficiliori ābiguitate ꝯfundi. qꝛ non pōt capere quō ſimul in ueritate ſtat libeꝝ arbitriū cum diuīa ꝓuidentia. Et on̄dit diuinā ꝓuidentiā ⁊ libeꝝ arbitriū eē incōpoſſibilia tali rōne. que infallibiliter ꝓuident̉ de neceſſitate eueniūt. ſꝫ ōnia infallibiliter a deoprouident̉. ergo ſi ab eterno nō ſolū facta ſꝫ cōſilia ⁊ uolūtates ꝓuidētur adeo. nulla erit libertas arbitrii. Alia rō Sicut ſe habet ſciētia reſpectu ſcibilis pn̄tis. ſic preſciētia reſpectu effectꝰ futuri. ſed cū ſcio aliquid in pn̄ti eſſeneceſſe eſt ipſum eē. iō cum preſcit̉ aliquid futurū eē neceſſe ē ipſum futuꝝ eē.ſed deꝰ preſcit ōnia futura. igit̉ neceſſario eueniūt̉. Tercia rō. Quicunqꝫ exiſtimat rem aliter eē qͣꝫ eſt eiꝰ eſtimatio eſt falſa ⁊ nō ſcita ſed fallax opinio. Siigitur diuina prouidētia preſcit aliꝗd futurū. ⁊ ſi ipſum nō neceſſario euenitſicut preſcit preſciētia dei. tunc prouidētia dei nō eſt ſciētia qd̓ ē abſurdum.igitur futura a deo prouiſa neceſſario eueniunt. Poſt hoc improbat modosquibꝰ aliqͣ nitunt̉ ſaluare prouidentiā. Primꝰ modꝰ ē ut dicat̉ deuꝫ ea queprouidet iudicare infallibiliter qͣꝫuis poſſent nō euenire. ſed hoc non qꝛ tuncfalleret̉ dei prouidētia. Secundꝰ modꝰ eſt ut dicat̉ deū prouidere futura indeterminate ſic ut futura. Sed iſto mō prouidētia dei nō ē certa. Terciꝰ modus ut dicat̉ ōnia euenire ex neceſſitate ⁊ libeꝝ arbitriū auferat̉ nihil eē. Tūcponit incōuenientia que ſequunt̉ ſi auferat̉ libeꝝ arbitriū. Primū quia tuncleges ⁊ ſtatuta nō ualerēt. Secūdo quia deꝰ eſſet auctor maloꝝ. Tercio quiatolleret̉ actꝰ deprecādi deū ⁊ ſperādi in deo quibꝰ hoīes maxime coniungūtur deo. Et ſic uidēs multa incōueniētia ſequi ex ablatōne liberi arbitrii quaſi perplexꝰ neſcit quid cōcludendū ſit.¶ In tercio metro adhuc Boecius proſequit̉ materiā p̄fatam ⁊ mirando q̄rit̉ q̄ cā ſit quare ſimul eſſe non pn̄t prouidētia ⁊ liberū arbitriū uolēs ꝙ apparentia diſcordie prouenit ex debilitate intellectꝰ. Et hoc ſic on̄dit. Si dicitur ꝙ mens obruta tenebris nequit cognoſcere tā ſubtiles nexꝰ reꝝ. tūc itęrum noua queſtio orit̉ quare ſcꝫ tantū deſiderat ⁊ laborat iſta ſcire cū nemoquerat qd̓ ignorat. ⁊ ſi inueniat queſitū non cognoſceret inuentum. Aut forte
Druckschrift
De consolatione philosophiae : Mit Kommentar des Pseudo-Thomas de Aquino
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten