runt ꝙ res cognoſcunt̉ ẜm propriā naturam qui error magnum prebuit impedimentū ad alia cognoſcēda quia a magnis philoſophis inuentꝰ ⁊ defenſus fuit. Stōici em̄ quaſi ad angelicā puritatē tēdere cupiētes ſi poſſibile fuiſſet cum Dyoniſio dixiſſent quoſdā hoīes diuina paſſiue didiciſſe. Sed qꝛtantū miſteriū nondū reuelatū eis fuerat. fecerūt qd̓ potuerūt dicētes animātm̄ pati in cognoſcēdo. non āt agere. ⁊ ſic cognitio intellectiua ẜm eos ſolumperficeret̉ ex hoc ꝙ corpora exteriora ſuas ſimilitudines imprimūt in menteita ꝙ mens ſe ſolū habeat in rōne patiētis ⁊ res ad extra in rōne agētis. Exquo ſequit̉ ꝙ patiēs trahit̉ ad naturā agētis ⁊ nō ecōuerſo. ⁊ ꝙ cognitio ſequitur naturā rei cognite ⁊ non naturā cognoſcētis ſicut in tabulis fit raſ̓is īqua ſcribunt̉ notule ipſis nihil agētibus. Hoc autē nō poteſt ſtare qꝛ animadiſcernit colligit diuidit. ymo nunqͣꝫ ocioſa eſt. ſed more ignis agitat nūc infima nunc ſuprema. Vn̄ patet ꝙ aīa plus agit qͣꝫ patiat̉ in cognoſcendo. Applicat āt iſta ad deū ut ſupra in ſequēti proſa.¶ In proſa quinta ponit phīa multos modos cognitionū ultra quos diuina ſupereminet ⁊ ꝓbat ſpecialiter diuinā cognitionē eē ẜm modū cognoſcētis ⁊ nō rei cognite. ⁊ ponit inſufficientiā eoꝝ qui ex hoc modo cognoſcēdinoſtro probāt diuina ꝓuidentiā ponēs exēplū de quatuor uirtutibꝰ cognoſcitiuis ſubordinatis. hortat̉qꝫ ut diuine mēti humana rō ſe ſummittat. Hiſi enim erigamꝰ ad cacumē ſumme intelligētie ratiocinationē nr̄am nō poſſumus participes fieri illius ſapiētie q̄ ultra nos eſt. illic em̄ rō uidebit qd̓ in ſenon pōt intueri. ⁊ de futuris certiſſimā ſcientiā habebit.In metro quinto ⁊ ultimo phīa iocūde hortat̉ ad idē .ſ. ſurſum mente tendere qꝛ alias nō eſt poſſibile ut quis poſſit capere quomodo dei intelligentia cōtingentes res certitudinaliter ꝓuidet. ꝓcedit āt hec exhortatio a ſimilitudine corporis humani. nam cetera animalia hn̄t faciē dep̄ſſam ad terrā. ſolus hō ſtat recto corpore. ⁊ iō celeſtia principaliter debet querere.¶ In proſa ſexta ⁊ ultima procedit phīa ad longū cōfirmādo predicta etſoluēdo inſtātias ſupra poſitas uidelicet ꝙ prouidētia nō impedit arbitriilibertatē ⁊cͣ. Vn̄ ait. ut poſſimꝰ cognoſcere q̄ ſit ſciētia dei quantū fas eſt intueamur. quis ſit diuine ſubſtātie ſtatꝰ. Deū igit̉ eternū eē ꝯſtat. Eternitas āteſt interminabilis uite tota ſimul ⁊ perfecta poſſeſſio. ex hac diffinitione ꝓbat totū intentū ſuū. qꝛ deꝰ neqꝫ cōditis rebus antiquior uideri debet tēporis quātitate ſed ſimplicis potius proprietate nature ⁊ manifeſtat quō temporalia deficiunt a ſimpliciate diuine nature quam nituntur imitari. Deindeponit philoſophia ꝙ ſcientia diuina non preſcientia non preuidentia ſed ꝓuidentia uocat̉. Tunc ſoluit rōnes ſibi ſuperius factas contra prouidentiaꝫuolens ꝙ ſicut noſtra preſens ſcientia non eſt cauſa neceſſitatis eſſendi eoruꝫque ſcimus. ſic nec dei prouidentia eorū que prouidet. Deinde oſtēdit ꝙ circa contingentia ſtat certa cognitio dei ⁊ incertus euentus rei. Deinde fortificat primā rōnem ut formaliꝰ ſoluat̉ ⁊ ſoluit eaꝫ per diſtinctionē neceſſitatis