uirorum fortiū qui ſpretis uoluptatibus ſpe laudis ⁊ glorie labores maximos ſubiere Et per hōt hortat̉ uirtuoſos ne deſiſtāt a ꝓpoſito ſuo ꝓpterlabores Difficile ē em̄ mediū tenere Et ponit tres fabulas quaſi ſolaciandoipſi Boecio ne grauet̉ ſerioſis. Cōcludit āt O fortes ite nūc altas uias ad ſuperna. ſi tāta fecerūt infideles ꝓ gloria inani. cur vos mertes ⁊ pigri terga nudatis .i. labores reſpuitis qn̄ ſuperata carnalia donāt uobis celeſtia p̄miaUintus et vltimus liber habet ſex ꝓſas ⁊ quīqꝫ metra. In hoc vltimo libro philoſophia ſoluit quedādubia ex ſupradictis prodeuntia. Ham ſupra tetigit aliqua multum intricata q̄ nō plene expoſuit ſcꝫ de ꝓuidētia ⁊ fato ex quibꝰ uidet̉ concludi ꝙ ſi ita p̄ciſe deus omnia diſponit ergo neqꝫ caſus neqꝫ lortuna eſt neqꝫ liberum arbitrium.In prima proſa Boeciꝰ ꝯmēdat actum phīe ⁊dat occaſioneꝫ tractandide caſu mouens queſtionē An aliquid ſit caſus an omnino nihil. et dicit. experior enim qd̓ ſupra dixiſti ꝙ materia de prouidētia ſit nimis īplicata Hāego ōnia caſualiter putabā euenire. tu uero ecōtra ꝓbaſti nulla. Si ergo ita ētunc multa dicta ātiquoꝝ ſunt falſa ꝗ poſuerūt caſum eē Ad hec phīa rn̄detꝙ ſi ita caſum diffiniā ſicut tu uideris diffinire. tūc dico caſum ōnino nihileſſe. Hō em̄ eſt motꝰ temerarius nulla cauſaꝝ ꝯnexione ꝓductꝰ qꝛ ex nihilonihil fieri pōt nec ullꝰ temeritati locꝰ in uniuerſo relictus ē. ꝓhibente deo ꝙōnia ordinat. Si āt cū meo Ariſtotele ⁊ nō cū uulgo ſentis. tunc dico caſumeſſe ſicut̉. ii. phiſicoꝝ ait. Ruotiēs aliꝗd cuiuſpiā rei gr̄a gerit̉. ⁊ aliud ꝗbuſdam ex cauſis qͣꝫ qd̓ intendebat̉ cōtingit caſus uocat̉. id eſt caſus eſt euentꝫinopinatus ex contingētibus cauſatꝰ in his que gerunt̉ ob aliꝗd. Et ponitexemplum de foſſione terre ⁊ auri repertione dicēs. ut ſi quis colendi agrumcauſa terrā fodiat aurū rēperiat. euentꝰ iſte etſi nō habet cām intentam. habꝫtamen cām cōfluentē ex diuina ordinatione ꝓcedentē.¶ In primo metro on̄dit per ſimile aquaꝝ tigris ⁊ eufratis quō euentꝰ caſualis habeat ſe ad diuinā ꝓuidentiā. In Armenia eſt q̄dam rupis de qua fōsſcaturit a ſe diriuās duo flumina que dicunt̉ tigris ⁊ eufrates. poſt aliqd̓ aūtſpaciū iterato cōueniūt ⁊ unum flumē efficiunt. Si quis ergo deponeret nauim uel lignum in unū illoꝝ ⁊ ſimiliter nauē uel lignū ī aliud. ẜm naturaꝫ aqͣrum deſcenderent donec tandē ſimul iungerent̉ preter tn̄ intētionem deponetis. Sic eſt de caſu ſyllogiſandū. quia qd̓ hō non aduertit. hoc tn̄ ordo nature diuine ſupplet.In ſecūda proſa Boecius quaſi plene informatus de ꝓuidētia ⁊ fato ⁊ caſū. iam dubitare incipit an etiā ſit libeꝝ arbitriū pro eo ꝙ ōnia cōſtringunt̉catena fatalis neceſſitudinis. Ad hoc philoſophia rn̄det ꝙ ōnino eſt. licet indiuerſis nō eadē facultas ſit proſequēdi volita ⁊ fugiendi nolita. nam boni