tur tanqͣꝫ infelicioribus.¶ In quarto metro philoſophia iocunde confirmat que dixit et exclamatcontra homines illos qui bellicis motibus ſe inuicem ex odio ad morteꝫ deducunt dicens. Hemo debet mortem malorum deſiderare que de per ſe multis modis appropinquat ſine bello. Iuſte quoqꝫ diligendi ſunt boni ⁊ mali miſericorditer.¶ In proſa quinta Boecius quaſi proficiens in ſcientia incipit plures dubitationes habere qͣꝫ antea habuit. ⁊ ait. Perpendo ꝙ in bonis fortuitis ēaliquid boni eo ꝙ expediens eſt rectoribus et ſapientibus ⁊ gubernantibuspoliciarum habere eas. ⁊ nunc ſtuporem meum deus rector exaggerat qui inbonis fortune utilia conſtituit et recta ratione mundum gubernat. Guare ergo indifferenter proſpera ⁊ aduerſa accidunt bonis ⁊ malis. Et quaſi diceret. Si eſſem pollens opibus. honore reuerendus. potentia ualidus ⁊cͣ. ut olim. tunc medica ratio ſufficeret. ſed quia affligor. impatientia me vexat. ⁊idcirco totiens ad querendum incitor. et pro conſolatione cauſam huius reiſcire deſidero. Et querit quare carceres ⁊ cruces inuente propter malos ſepiſſime eueniant bonis. Et phīa reſpōdet ꝙ ſic uidet̉ eſſe ꝓpter ignorantiā ſcꝫcauſe lati ⁊ diuine prouidentie.In quinto metro philoſophia quaſi preparando uiam ad informādumBoecium dicit ꝙ commune eſt hominibus habere admirationem de rebusqͣꝫdiu ignorant cauſas earum ſed illis ſcitis ceſſat ſtupor. et dat exemplū demotu ſiderum arcturi id eſt urſe maioris quare ſcilicet tardius mouentur. etde eclipſi lune ⁊ ſolis que mira uidentur ignaris. Similiter accidit quia nemo miratur de inquiet Adine aquarum flante coro et de niuibus ſolutis a ſole. Sic in propoſito ſi cauſa ceſſaret et admiratio. ⁊ durante ignorāti a cauſe durat admiratio¶ In proſa ſexta Boecius adhuc inſtat pro declaratione queſtionis ſuperius mote. ſcilicet quare malis bona ⁊ bonis mala contingant. ⁊ philoſophispremittit difficultatem eius. quia iſta materia talis eſt ut una dubitatiōe ſoluta alie innumerabiles ſuccreſcant. ſed tamen quia iſta ſcire expedit afflictoIdeo ſaltem parum de ea tractabit. Et ponit ꝙ ſtabilitas diuine mētis omnia gubernat ſtatuit ⁊ diſponit. Premittit etiam ꝙ oportet ſcire quid ſit ꝓuidentia et quid fatum. et tunc ad hoc quod queritur recto ordine peruenitur. Prouidentia ergo eſt ipſa diuina ratio in ſummo omnium principe cōſtituta. vel planius ſic. Prouidētia eſt diſpoſitio diuina ſiue ordinatio exiſtens in mente diuina qua cuncta inferiora ſunt prouiſa ſcd̓m ſtatuꝫ ſue nature. Fatum uero eſt diſpoſitio inherens rebus mobilibus per quam prouidentia omnia nectit ſuis ordinibus. Et ponit ꝙ prouidentia et fatum nonſunt unum. ⁊ ꝙ fatum cum omnibus ſibi ſubiacentibus dependet a prouidentia. Et ponit diuerſas opiniones circa fatum. ſcilicet a quibus uel a quo exerceatur. ⁊ ꝙ omnia que fato ſubiacent etiam diuine prouidentie ſubiaceāt