ſis oportꝫ aut pauꝑi ſimilis. quia nō p̄t ſtudiū ſalutare fieri ſine cura fragilitatis. fragilitas autē eſt volūtaria pauꝑtas. hec Seneca. Deꝝ eſt igit̉ ad philoſophandū exigunt̉ neceſſaria. ſed ſufficiūt homini pauca. non em̄ oportetfuturū felicem deū terre ⁊ maris eſſe. quia natura paucis minimiſqꝫ contentaeſt. ex ſecūdo de ꝯſolatōe. proſa quinta. Proice ergo ōnia a te ⁊ ad philoſophiā magno curſu totiſqꝫ viribꝰ attende. hec Seneca. xvii. epiſtola ad Lucilliū Philoſophie ergo ſeruias oportet vt tibi ꝯtīgat vera libertas. vt tibi cōtingat vera ſecuritas. vt tibi innoteſcat felicitas. vt par deo fias ⁊ p̄cipue vtin aduerſitatibꝰ ⁊ tribulationibꝰ poſitus ꝑ ip̄am veriſſime ꝯſoleris exēploBoetii quē philoſophia in exiliū relegatum. ab ōnibꝰ bonis pulſuꝫ dignitatibꝰ exutū. ml̓tis miſeriis afflictū dulciſſime ꝯſolabat̉ De cuiꝰ philoſophieconſolatōe agit̉ in libro Boetit qui intitulat̉. Liber de ꝯſolatōne philoſophie. de quo ad preſens noſtra eſt intentio. Hec ſufficiāt de introductōne huius li. ¶ Sed anteqͣꝫ ad lr̄am accedamus quinqꝫ ſunt p̄mittenda. Primū decauſa ſuſcepti oꝑis. Scd̓m de cauſis huiꝰ li. Tercium de titulo huius libri ⁊eius expoſitōne. Quartum de cā intitulatōnis pn̄tis li. Quintum de generaliſumma ⁊ ſententia huiꝰ li. ¶ Circa pͥmuꝫ didelꝫ circa cām ſuſcepti oꝑis qͣreBoecius hunc libꝝ ꝯſcriptum eſt ſciēdum Ꝙ Hoecius vir eximiꝰ ꝯſul rhomanus. fide catholicus extitit ꝗ diſputās de fide catholica ꝯtra duos hereticos ſcꝫ ꝯtra Heſtorium ⁊ Euticem. cum nullus eſſꝫ qui eis reſiſteret. Boeciusip̄os in cōmuni ꝯſilio deuicit. ſicut pꝫ in li. ſuo de duabus naturis in chriſtoTꝑe uero Theoderici regis gothoꝝ cum idē Theodericus tyrānidē ſuaꝫ cōtra romanos vellꝫ exercere ⁊ quoſtibꝫ bonos opprimere. Boecius virtute deiarmatus plus omnibus alijs ſibi reſtitit. ⁊ quos tyrannica rabies inuaſeratBoecius amore iuſticie exponens ſe ꝑiculis ip̄os liberauit. Didens aūt Theodericus rex gothoꝝ ſolum ip̄m Soeciū ſibi reſiſtentem. cogitabat qualiterip̄m ꝑderet. ⁊ cum iuſtam cām ꝯtra eum nō inueniret duas falſas cās cōfinxit. Dixit em̄ Boecium impediuiſſe quēdam delatorē ſibi lr̄arum. que cōtinebant accuſatōnem ſenatus romanoꝝ. vt ſic ſenatus redderet̉ reus leſe maieſtatis. Hanc cām tangit Boecius pro. iiii. huiꝰ pͥmi dicens. Delatorem ne documenta deferret quibꝰ ſenatum maieſtatis reū faceret impediſſe criminamurScd̓o accuſabat̉ Boecius ꝙ quaſdā lr̄as direxiſſet ad imꝑatorem cōſtantinopolitanum. ꝑ quas reſtitueret libertatē priſtinaꝫ ip̄is romanis. Hanc cāmtengit Boecius eadem proſa ſic dicēs. Ham de cōpoſitis falſo lr̄is quibꝰ libertatem arguor ſperaſſe romanā ꝗd attinet dicere. His de cauſis Boeciꝰ ꝑviles ꝑſonas ⁊ infames accuſatus. indefenſus reus eſt iudicatus. ⁊ a rege Theoderico papie in exiliū relegatus. Boecius aūt in exilio poſitus p̄teritam ꝓſperitatem ſecum reputans. ⁊ pn̄tem aduerſitateꝫ ꝯſiderans. ne aliquis hō inſimili ſtatu poſitus deſꝑaret. ſed vnde ꝯſolaret̉ haberet philoſophicaꝫ ꝯſolatōnem compoſuit ꝯtra mutabilitatē fortune. Ex quibꝰ dictis pꝫ ꝙ cauſaſuſcepti oꝑis eſt illa quatinꝰ Boecius ſe in exilium relegatuꝫ ab ōnibꝰ bonis
b 2