phia promittit ut me parē deo reddit. ¶ Probat̉ quinto. Illi eſt ſeruiēduꝫqd̓ eſt magiſtra omniū ſcientiaꝝ. nutrix omniū virtutū. ſummum ſolaciū lapſorum animoꝝ. qd̓ eſt preuium ueri luminis ⁊ cuiꝰ exhortatio ē recta ſui auctoritate digniſſima. phīa eſt hmōi. igit̉ ⁊c̄. Maior nota quia rōnabiliter ꝓpter has ꝯditōnes laudabiles alicui ſeruit̉. Hior declarat̉. Ham philoſo.phia eſt magiſtra omniū virtutū ex. i. de ꝯſol̓ proſa. iii. Ip̄a eſt nutrix oīmvirtutum. u. de ꝯſol̓. proſa. iiii. Ip̄a eſt ſummū ſolaciū lapſoꝝ animoꝝ. iii.de ꝯſol̓ pro. i. Ip̄a eſt preuia ueri luminis. iiii. d̓ ꝯſola. pro. i. Et eius exhortatio eſt recta ſui auctoritate digniſſima. v. de. ꝯſola. pro. i. Sic ergo patetpropoſitio declarata que d̓t. Philoſophie ſeruias oportet. Sed diceres.Quid mihi prodeſt phīa ſi fatum eſt? Quid mihi prodeſt phīa ſi deꝰ rectoreſt? Quid mihi prodeſt phr̄a ſi caſus imꝑat̉ Ad hoc reſpondet Seneca. xiiiepl̓a ſua/ ſiue inexorabili lege fati nos ſtringāt ſiue deꝰ arbiter vniuerẜ cūctadiſponit/ ſiue caſꝰ actōes hūanas ſine ordine ꝑmiſcet. adhuc phīe inſiſtēduꝫeſt. Philoſophia em̄ nos tueri habꝫ. hec em̄ hortat̉ vt libēter deo placeamꝰvt ip̄m ſequamur ut ꝯtinue fortune reſiſtamus ⁊ ut caſum feramus. Licꝫ autem omnes homines natura ſcire deſiderant. tamen pauci (de quo dolor eſt)philoſophie vacant. qd̓ ideo ꝯtingit quia plures omiſſis delectatōnibus interioribus/ ad delectatōnes refugiūt corporales. Hō tamęn oꝫ delectatōnescorporales eſſe eligibiliores interioribus delectatōnibꝰ qꝛ delectatōnes corporales impediunt a ſummo bono. interiores autem ad id promouēt. Vn̄Boecius in tractatu de ſummo bono d̓t. Dolere debent qui delectatōnibusſenſualibus detinent̉. bona interiora omittendo. Ham dediti bonis ſenſualibus ſumma bona nō at ingunt. Ruos homines ſenſuales Boeciꝰ. iiii. de conſolatōne pro. iiii. comꝑat veſꝑtilionibus dicens. Hequeunt em̄ oculos ſuostenebris aſſuetos ad lucem ꝑſpicue ueritatis attollere. ſimileſqꝫ ſunt auibꝰ qͥrum intuitū nox illuminat dies excecat. Et lꝫ homines ſenſuales ⁊ vulgaresnō magnificent nomē philoſophie ſed magis blaſphemāt. nihilominꝰ tamēip̄a phīa ī ſua dignitate ꝑſeuerat teſte Bene. xiiii. epl̓a ad Lucilliū. Hunqͣꝫ inualeſcet ad tm̄ malicia neqꝫ ad tm̄ excedit̉ ꝯtra virtutes vt nō nomē phie ſacrū ⁊ uenerabile ꝑmaneat. Sꝫ diceres. philoſophari nō valeo qꝛ pauꝑ ſuꝫ. ſꝫſi diuitias habuero totū me philoſophie dabo. ⁊ hoc videt̉ rōnabile qꝛ natura ꝑ ſe nō eſt ſufficiens ad ſpeculādum. ſed oꝫ cibum ⁊ potum ⁊ reliquū famulatum p̄exiſtere. Et pro tāto ſacerdotes in egipto habitis neceſſariis ꝓpter admirari ceperunt philoſophari. Hec excuſatio rōne pauꝑtatis nō valetaudi Senecam. xvii. epiſtola ad Lucilliū qui d̓t. Hō eſt quo nos pauꝑtasa phīa reuocet. toleranda em̄ eſt fames quā tolerauerūt quidaꝫ in obſidionibus. ⁊ quid aliud erat premium patientie illoꝝ qͣꝫ in arbitrium nō cadere .ſ.inimicoꝝ. quāto magis eſt qd̓ prohittit̉ ꝑpetua libertas. nullius hoministimor ⁊ qd̓ animū liberat a furoribus. multis em̄ ad philoſophādum obſtitere diuitie. Pauꝑtas auteꝫ expedita ſecura eſt. ſi vis animo uacare pauper