Druckschrift 
De consolatione philosophiae : Mit Kommentar des Pseudo-Thomas de Aquino
Einzelbild herunterladen
 

In proſa ſeptima ꝯcludit phīa ex p̄dictis ꝙ oīs fortuna eſt bōa tāqͣꝫa deo infallibiliter adminiſtrata vnicuiqꝫ ẜm ſua merita. nam iocūda remunerat. aſꝑa exercet vel corripit. Et on̄t ꝙ eſt ꝯtrarium vulgo. q. d. EBoeti caue ne ſequaris vulgi opinio ēm ꝙ ſemꝑ aduerſa iudicat mala.ſꝫ attende ꝙ in tua ptāte eſt qualem vis habere fortuām. ⁊ ꝑ hͦ tādem ſfcitexhortatioem vt fortuna magnanimiter toleretur ꝯcludēs eſſe in homīsptate formare ſibi fortuām qualem vult.In metro ſeptimo phīa ꝯfirmat ſuam exhortationem exemplo virorū fortiū qͥ ſpretꝭ voluptatibꝰ ſpe laudis ⁊ gl̓e labores maximos ſubiere.Et ꝑ hͦ hortat̉ ꝟtuoſos ne deſiſtāt a ꝓpoſito ſuo ꝓpter labores. Difficileeſt em̄ mediū tenere Et ponit tres fabulas qͣſi ſolaciādo ip̄i boetio ne gͦuet̉ ferioſis. Cōcludit āt O fortes ite nūc altas vias ad ſuꝑna. ſi tāta fecerūt infideles ꝓ gl̓a inani. cur vos inertes ⁊ pigri terga nudatis .i. laboresreſpuitꝭ qn̄ ſuꝑata carnalia donāt nobis cœleſtia p̄mia.Uintus ⁊ vltimus liber hꝫ ſex ꝓſas ⁊ qͥnqꝫ metra In hͦ vltimo libro phīa ſoluit quędam dubiaer ſupradictis prouidentia Nam ſupra tetigit aliqͣ ml̓tum intricata q̄ nō plene expoſuit ſcꝫ de prouidētia ⁊ fato ex qͥbꝰ videturꝯcludi ꝙ ſi ita p̄ciſe deus omnia diſponit gͦ neqꝫ caſus neqꝫ fortna eſt. neqꝫ liberum arbitrium.In pͥma ꝓſa Hoetius ꝯmēdat actū phię ⁊ dat occaſioēm tractādi decaſu mouēs qͣſtioēm. An aliqͥd ſit caſus an ōnino nihil. ⁊ d̓t. exꝑior em̄qd̓ ſupra dixiſti ꝙ materia de ꝓuidētia ſit nimis implicata Nam ego omnia caſualiter putabam euenire. tu ꝟo ecōtra ꝓbaſti nulla Si gͦ ita eſt tūcml̓ta dicta ātiqͦꝝ ſt̓ flā qͥ poſuerūt caſum eſſe. Ad hęc phīa rn̄det ꝙ ſi itacaſum diffiniam ſicꝭ tu videris diffinire. tūc dico caſum oīno nihil eē. nōem̄ eſt motus temerarius nulla cāꝝ ꝯnectiōe productus qꝛ ex nihilo nihil fieri p̄t. nec vllus temeritati locus in vniuerſo relictus eſt. ꝓhibēte d̓oqͥ oīa ordiāt. Si āt cū meo Ariſtotele ⁊ nō cū vulgo ſentis. tūc dico caſuꝫēe ficꝭ. ij. phīcoꝝ ait. Quotiēs aliqͥd cuiuſpiā rei grā gerit̉. ⁊ aliud qͥbuſdāex cauẜ qͣꝫ qd̓ intēdebat̉ ꝯtīgit caſus vocat̉ .i. caſus eſt euētꝰ īopiātꝰ ex ꝯtīgētibꝰ cauſatꝰ in his q̄ gerūtur ob aliqͥd. Et pōit exēplū de foſſiōe terre ⁊auri reꝑtiōe dicēs. vt ſi qͥs colendi agꝝ cā terrā fodiat auꝝ reꝑiat. euent̓iſte et ſi nō habet cauſam intentam. habet tn̄ cām confluentem ex diuinaordinatione procedentem.In pͥmo metro on̄t ꝑ ſimile aquarum tigris ⁊ eufratis quō euētꝰ caſualis habeat ſe ad diuiām prouidētiam. In Armenia ē q̄dā rupis de quafons ſcaturit a ſe diriuās duo fluīa q̄ dicūtur tigris ⁊ eufrates. poſt aliqd̓āt ſpaciū iterato ꝯueniūt ⁊ vnū flumē efficiūt. Si qͥs ergo deponeret nauim vel lignū in vnum illoꝝ ⁊ ſil̓r nauim vel lignū in aliud. ẜm nat̉am aquaꝝ deſcederēt doēc tādem ſimul iungerētur p̄ter tn̄ intētioēm deponētis Sic eſt de caſu ſyllogiſandum. qꝛ qd̓ hō nō aduertit. hͦ tn̄ ordo naturę diuinę ſupplet.