Druckschrift 
De consolatione philosophiae : Mit Kommentar des Pseudo-Thomas de Aquino
Einzelbild herunterladen
 

In ſcd̓ proſa Boetius quaſi plene informatus de prouidentia ⁊ fato ⁊ caſu. iam dubitare incipit an etiam ſit liberum arbitrium pro eo ꝙomnia conſtringuntur cathena fatalis neceſſitudinis. Ad hoc philoſophia reſpondet ꝙ omnino eſt. licet in diuerſis non eadem facultas ſit ꝓſequendi volita ⁊ fugiendi volita. nam boni ſunt veri liberi. deo libere inherendo ⁊ mali ex propria libertate ſerui efficiuntur ad infima ⁊ viciavoluntarie tendendo. Etiam prouidentia non excludit libertatem. qͥaſum miniſtrando ⁊ mouendo non imponit nccītatem ſꝫ libere ꝑmittit agere qd̓ placet ⁊ vnicuiqꝫ reddit ẜm merita Et ſic actus liberi arbitrij cadūt ſub dinina ꝓuidētia On̄t etꝭ libeꝝ arbitriū eſſe aliter in āgelis ⁊ aliter in hominibꝰ.In metro ſcd̓o phīa ꝯmēdat excellētiā diuine ꝯgnitiōis in ꝯꝑationead ſolem materialem. ⁊ ſic hilariter p̄dicta ꝟa eſſe on̄t. adducens exemplum mellifllui Homeri dicentis ꝙ licet ſol ſit immenſi ſplendoris ⁊ omnia in ſuꝑficie perluſtret. tn̄ nō p̄t intima terre viſcera illuminare. Sꝫ n̄ſic ſol iuſticie dens p̄t impediri qͥ omnia ex alto cernit pn̄tia p̄terita ⁊ futura Et iō ipſe veraciter dici p̄t verus ſol. In tercia proſa Boetius conq̄ritur ſe rurſus difficiliori ābiguitate confundi. qꝛ nō poteſt capere quo ſimul in veritate ſtat liberū arbitrium cū diuina prouidētia. Et on̄dit diuinā prouidentiā ⁊ liberum atbitriū eſſe incōpoſſibilia tali rōne. quę infallibiliter prouidētur de neceſſitate eueniūt. ſed oīa infallibiliter a deo prouidētur. ergo ſi ab ęterno nonſolū facta ſed ꝯſilia ⁊ volūtates ꝓuidētur a deo. nulla erit libertas arbitrij. Alia rō Sicut ſe habet ſcīa reſpectu ſcibilis pn̄tis. ſic pręſcīa reſpectu effectus futuri. ſed cū ſcio aliqͥd in pn̄ti eſſe. neceſſe eſt ipſum eſſe. ideocum preſcitur aliqͥd futurum eſſe neceſſe eſt ipſum futuꝝ eſſe. ſed deꝰ pręſcit oīa futura. igitur neceſſario eueniūt. Tercia rō. Quicunqꝫ exiſtimat rem aliter eſſe qͣꝫ ē eius ęſtimatio ē falſa. ⁊ nō ſcita ſed fallax opinio.Si igit̉ diuina ꝓuidētia pręſcit aliqͥd futuꝝ. ⁊ ſi ipſum nō neceſſario euenit ſicut pręſcit pręſciētia dei. tunc ꝓuidētia dei nō eſt ſcīa quod eſt abſurdum. igitur futura a deo prouiſa neceſſario eueniūt. Poſt hoc improbatmodos qͥbus aliqui nitūtur ſaluare prouidētiam. Primus modus ē vtdicat̉ deum ea q̄ p̄uidet iudicare infallibiliter qͣꝫuis poſſent nō euenire.ſed hoc nō quia tunc falleret̉ prouidētia. Secūdus modus ē vt dicat̉ deum prouidere futura indeterminate ſic vt futura. Sed iſto modo prouidētia dei nō eſt certa. Tercius modus vt dicatur oīa euenire ex nccītateet libeꝝ arbitrium auferat̉ nihil eſſe. Tunc ponit incōuenientia quę ſequunt̉ ſi auferatur libeꝝ arbitrium. Primū quia tunc leges ⁊ ſtatura nōvalerēt. Secundo qꝛ deus eſſet auctor maloꝝ. Tercia qꝛ tolleretur actdep̄candi deum ⁊ ſperādi in deo qͥbus homines maxime ꝯiungunt̉ deo.Et ſic vidēs multa inconueniētia ſeqͥ ex ablatione liberi arbitrij qͣſi perplexus neſcit quid ꝯducēdum ſit In tercio metro adhuc Boetiꝰ ꝓſequit̉ materiā p̄fatam ⁊ mirādo q̄rit q̄ cā ſit qͣre ſimul eſſe non pn̄t ꝓuidētia ⁊ libeꝝ arbitriū volēs ꝙ apparentia diſcordię prouenit ex debilitate intellectus. Et hoc ſic on̄t. Si d̓rꝙ mens obruta tenebris nequit cognoſcere tam ſubtiles nexꝰ reꝝ. tūc ite