tur non pn̄t. ⁊ per ꝯn̄s ſunt impotentes. Nam duo ſunt ex quibꝰ actushumani procedunt. ſcꝫ voluntas ⁊ ptās. quoꝝ ſi alteꝝ deſit nihil produeipoteſt. Item ſi duo ſint qui velint vnum opus facere ⁊ debito modo alter procedit. alter āt nō valet puta ambulare qꝛ claudus eſt. ꝯſtat ꝙ impotens eſt. Et ſic boni ſunt ſimiles recte incedentibꝰ motu pedum. malivero manu nitentibꝰ quia deficiunt ab eo quod natura maxime intēditſcꝫ bonum. ⁊ tanto ſunt impotētiores ⁊ miſeri quāto bonum quod negligunt eſt melius. Et dicūt ꝙ boni ambulant tm̄ ꝙ nihil vie ſupereſt. mali vero in foribꝰ errant Item malus homo eſt homo ſicut homo mortuuseſt homo. ⁊ id quod mali pn̄t hoc idem eſt impotentia eoꝝ. ⁊ ergo potentia maloꝝ eſt nulla. qꝛ ſolum malū ⁊ hoc eſt nihil qꝛ deus poteſt omnia⁊ non p̄t malum. Item mali nō ſunt boni. igitur non ſunt potētes. qꝛ potentia eſt bona. Item naturaliter oēs appetunt omne quod p̄t deſiderari. ſcꝫ ſummū bonum in quo eſt vera beatitudo. liquet igit̉ illos ſolos potētes qui hoc pn̄t adipiſci. Sed hoc mali nequeūt qꝛ ad beatitudiēm ꝓbra .i. vicia non veniūt.¶ In ſcd̓o metro on̄dit de principibꝰ huius ſęculi ſi ſunt mali quōveraciter ſint impotētes quia non pn̄t facere quod volunt qͣſi ligati grauibus catęnis. flagellātur etiam acerbis paſſionum aculeis nec vnqͣꝫ trāquilli ſunt. ſꝫ agitatur rabie. ſuꝑbia. libidine. triſticia. ſpe vana¶ In tercia proſa phīa on̄dit malis nunqͣꝫ deeſſe ſua ſupplicia. necbonis deeſſe ſua pręmia. Nullum eſt p̄mium niſi rōne boni Boni āt nunqͣꝫ carent bono qꝛ nemo pōt eſſe bonus qͥ caret bono. igitur nunqͣꝫ carentpręmio. Item oīs pœna eſt rōne mali. qꝛ mali nunqͣm volūt carere malo. igit̉ nun qͣꝫ carēt ſupplicio. Supplicium em̄ ſummum eſt exꝑtem eſſeboni. Hęc āt pœena quę inſeperabiliter adeſt malis naturā vehementerinficit. ⁊ ab humana ꝯditione deijcit. ita vt cum probitate deſerta qͥs hēeſſe deſierit. nec in diuinam cōditionem trāſire poſſit. vertat̉ in beluam vtauarus lupus. iracūdus canis. fraudulētus vulpes. accidioſus aſinus.inconſtās auis dicatur. Ecōtra cum ipſum bonū beatitudo ſit. bonos ōnes eo ipſo ꝙ boni ſunt fieri beatos liquet. ⁊ qꝛ beati ſunt eos ꝯuenit eſſedeos. quod vtiqꝫ ſummū p̄mium eſt inauferibileqꝫ. ⁊ qꝛ p̄mium bonorūeſt fieri deos. ſuppliciū maloꝝ eſt fieri beſtias¶ In metro tercio phīa cauſa ſolacij introducit fabulam Ulixis cuius ſocij per quādam quę Circę dicitur trāſformati fuerant in diuerſasbeſtias corporaliter non mentaliter qꝛ ſenſum retinebāt. Et ꝯcludit ꝙtranſformatio mentis per vicia corpore manente eodem peior eſt qͣmtranſformatio corporis in beluam aīa ſua manente ſi talis trāſformatioeſſet poſſibilis ꝑ naturam.In ꝓſa quarta Boetius ꝯſentit rationibꝰ ſupradictis ꝙ mali ſunt¶infœlices. tn̄ adhuc quaſi laycali more indignatur eis ꝙ ſeuiūt in bonoset vellet ꝙ hoc non poſſent ſed potius cito auferrentur de medio. Hancimpatiētiam arguit philoſophia ⁊ ſuo loco probare ꝓmittit ꝙ non licetſapiēti ſic indignari ſed magis cōpati. ſicut facimus ęgrotis corporaliterUalde em̄ miſeri ſunt vicioſi duꝫ cupita quę volūt perficiūt ⁊ miſerioresqꝫ ſi ea perficere non poſſent. Et ſubiungit ꝙ mali ſunt fœliciores qͥ ſunt