tm̄ vigintiocto ⁊ decembri. xxxi. Uerūtamen adquandā cōpenſationē vna dies viꝫ biſextilis eſtde quarto in quartum annū februario reſtituta.Qua ꝟo die vel qua feria quilibet menſis intratiam ſub ti. de ſeptimana dicet̉. ¶ Sane in qͦlibetmēſe ſunt tres dies celebres: que ſoli proprijs nominibꝰ nominant̉ ⁊ ab eis ceteri denominant̉ .ſ.kalende. none. ⁊ idus: quos romani ꝓpter diesleſtos vel ꝓpter officia magiſtratuū inſtitueruntHiſ .n. diebꝰ in vrbibꝰ ꝯueniebāt. de conſe. di. i.ſiquis kalende ſunt primi dies menſis. ⁊ dicunt̉quaſi kalende: qꝛ tūc ſemꝑ erat feſtū iuninonis.Unde ouidius. Uendicat auſonias ſaturnia iuno kalendas. Uel qꝛ tūc a romano ppl̓o pͥncipiamenſiū celebrabant̉: ſicut fit ab hebręis .xxvi. q.vlt. nō licet. ⁊.c. ſe. Un̄ ouidiꝰ. Salue feſta dies:meliorqꝫ reuertere ſemꝑ. A populo reꝝ digna potente coli. Uel dicunt̉ a kalo qd̓ eſt voco. primonāqꝫ dies menſis. preco de more pupillū ad nundinas vocabat. clamans totiēs kalo qͦt dies erātvſqꝫ ad nūdinas vocabāt: ⁊ ideo pluralit̓ kalēdes pluribus vocationibꝰ. vl̓ a kalo quod eſt bonūomne per totū menſeꝫ habendū .xxvi. q. vlt. nonobſeruētiſ. tūc .n. ſibi mutuo encenia trāſmittebātNone vero ſūt quatuor vel ſex dies in quolibet menſe qui ſequūtur poſt kalendas: ⁊ dicunt̉a nundinis quaſi nūdine: qꝛ tūc romani nūdinascolebant. Ideo aūt in aliquo mēſe erant none fiue inchaotio nūdinaꝝ in die quinta ⁊ in aliquo īdie ſeptima ne predones certū tempꝰ ad inſidiāduꝫ mercatoribꝰ haberēt. Uel dicūtur none a nonis qꝛ ille dies nonꝰ erat an̄ idus: vel a nō qꝛ tūcnullū fiebat feſtū. Un̄ ouidiꝰ. Nonaꝝ tutela deerat. ¶ Idus ꝟo ſūt ꝯcto dies qui ſequūtur poſtnonas. Eſt autē idus ſemꝑ in xiij. uel. xv. die ẜmꝙ none precedūt. Si .n. mēſis habet quatuor nonas idus eſt in xv. die. Si aūt ſex nonas idus eſtin. xiij. die. Quod aūt conciliū anthiocen̄. xviij. diſtin. ꝓpter. dicit ꝙ idus ē die decima hoc alia cōſideratione dicit: ⁊ dicūtur idus qͣſi diuiſio: quiatūc fiebat diuiſio nūdinaꝝ: uel quia in idibꝰ ſit diuiſio mēſis. Dr̄ aūt idus ab iduo as. l. ſeparo as.vnde vidua dr̄ quaſi idua .i. diuiſa. Pleriqꝫ latinoꝝ putant idus dici ab edendo: eo ꝙ hi dies apud veteres epulaꝝ eēt. Dies aūt qui ſequunt̉ſtatim poſt kal̓. ita denominant̉. Si .n. ē menſis ꝙhabebat quatuor nonas debemꝰ dice̓ in kalēdario ſtatim poſt kalendas. iiij. nonas. ī tertio. iij. nouas. in quarto pridie nonas. in quinto ꝟo nonasdicimus: ut patet in ianuario ⁊ ſimilibꝰ. Si ꝟo ēmenſis qui habet ſex nonas debemꝰ dicere ſtatiꝫpoſt kalendas. vi. nonas. in tertio die quinto nonas. in quarto. iiij. nonas. in quinto tertio nonas.in ſexto pridie nonas. in ſeptimo nonas: ut patetin marcio ⁊ ſimilibus. ¶ Dies aūt qui ſequūt̉ ꝑnonas ita denominant̉. in quolibet mēſe. viij. idvij. idꝰ. vi. idus. v. idꝰ. iiij. idus. iij. idꝰ. pridie iduſ⁊ idus: ſicut hec apparēt in kalendario manifeſteDies ꝟo qui ſequūtur poſt idꝰ denominant̉ a kalendis menſis ſequentis hoc modo. Ianuariꝰ hꝫtrigintaunuꝫ dies. de iſtis accipe vnā ꝓ kalend̓.⁊ .viij. pro idibꝰ. ⁊. .iiij. ꝓ nonis. ⁊ ſic remanēt tm̄xviij. adde ergo iſtis. xviij. diebꝰ kal̓. ſiue diē kalendaꝝ ſequentis menſis: ⁊ ſic erūt. xix. Unde inmenſe ianuario debemꝰ dicere ſtatim poſt idus.xix. kalen. februarij. in ſequenti die. xviij. kalend̓.⁊ ſic per ordinē vſqꝫ ad finē menſis ſemꝑ minuendo. ¶ Nota ꝙ dr̄ pridie idus ⁊ pridie nonas⁊ pridie kalendas. ⁊ nō ſecūdo: qꝛ ſecūdus dicit̉a ſequor: ſed illa dies nō ſequit̉ ſed preceſſit. Etexponit̉ hec prepoſitio pre .i. ante vel prius. vnd̓pridie quaſi prior die ſiue pre i. ante uel priꝰ. vn̄pridie quaſi prior die ſiue pre. i. ante diē. Et cumdr̄. iiij. nonas intelligit̉ quarto die ante nonas: etſic de alijs. Quot aūt dies denominēt̉ a nonis.quot ad idibus ⁊ quot a kalendis oīuꝫ menſiuꝫhis verſibꝰ continet̉. Sex nonas maius octoberiulius ⁊ mars. Quatuor ⁊ reliqui tenet idus quilibet octo. Ianꝰ ⁊ auguſtus denas nonaſqꝫ decēber. Iuliꝰ october mars maiꝰ epta decemqꝫ. Innius aprilis ſeptember ⁊ ipſe nouēber. Ter ſenaſretinēt februſqꝫ bis octo kalendas. hoc eſt dicetꝙ maius october iulius ⁊ martiꝰ habēt dies ſexpro nonis. ſed reliqui menſes habēt tm̄ quatuorEt quilibet mēſis habet octo dies pro idibꝰ. Itēꝙ ianuariꝰ auguſtus ⁊ december habēt. xix. diesꝓ kalen. Iuliꝰ ꝟo martiꝰ october ⁊ maiꝰ habentxvij. Iuniꝰ aūt aprilis ſeptēber ⁊ nouember hn̄txviij Februariꝰ habet. xvi. ⁊ ſi fuerit biſextꝰ ſuꝑadditur ei vnus. ¶ Illud aūt notādum ꝙ in qͣlibet menſe ſūt duo dies egyptiaci .i. ab egyptijs d̓prehēſi. in egypto .n. erant quidā aſtrologi ꝗ qͣſdam conſtellationes nociuas humanis actibus inillis diebus inuenerūt: ideoqꝫ illas notas eſſe hominibꝰ voluerūt: tn̄ illaꝝ ꝯſtellationū pūcta ſcireꝓpt̓ errorē nr̄i cōputi nō valemꝰ. Uel forte inuenerūt illos dies bn̄ cōſtellatos: ⁊ iō eos in kalendario notauerūt: ut in illis diebꝰ potiꝰ qͣꝫ in alijsactibꝰ inſiſtat̉: quoꝝ errorem ne eccleſia ſeꝗ videatur a talibꝰ cauet̉ Uel dicunt̉ egyptiaci ẜꝫ qͦſdāqꝛ dn̄s in illis diebꝰ ꝑcuſſit egyptū noueꝫ plagisQuotꝰ aūt ſit dies egyptiacꝰ a pͥnº. uel a fine mēſis his ꝟſibꝰ ꝯtinet̉. Augurior decieſ audito vmine clangor. Linquit olens abies coluit colus excute gallū. In his ꝟſibꝰ ſūt. xij. dictiones. xij. mēſibꝰ ẜuiētes. prima primo. ſecūdo 2º. ⁊ ſic ꝑ ordinēſūpto initio ianuerio: ita ꝙ quota die erit prīa lr̄spͥme ſillabe alicuiꝰ iſtaꝝ dictionū in alphabeto totus erit die egyptiacꝰ in illo menſe cui ſeruit illadictio ꝯputādo a mēſis pͥnº ꝟſus finē. Itē qͦta ērit pͥma lr̄a ſecūde ſillabe in alphabeto. totus eritdies egyptiacꝰ in illo mēſe cui ſeruit illa dictio cōputādo a fine ꝟſus pͥncipiū: ꝟbi gr̄a. Augurior ēpͥma dictio ⁊ ſeruit primo menſi .ſ. ianuario: au ēprīa ſillaba: ⁊ a eſt prima lr̄a ipſius ſillabe: ⁊ eſt pͥma ī alphabeto: ergo dieſ prīa ianuarij egiptiaca
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten