diuidit̉: vt legit̉ in libris ſequētibus. ſic eccleſiaꝫſcindit hereticoꝝ īſania. Deīde ſequūtur libri ſalomonis: qꝛ poſt pugnas hereticorū claruerūt ineccl̓a ſanctoꝝ doctoꝝ īgenia. Poſtmodū ſequit̉liber Iob vbi agit̉ de ꝑſecutionibꝰ ⁊ cōſolationibus eius: quia quātūuis in pace floreat eccleſia.tentationes tam̄ nō deſunt ſpiritualiū aduerſorūquorū quāto eſt occultior pugna tanto difficilioreſt. ſed glorioſior erit acquiſita victoria. ¶ Rurſus illud quoqꝫ adijciendū ē ꝙ ſingulos mēſespreteritis poſſumꝰ adaptare tēporibus. Nā ꝑ ianuariū ī quo nouus annus. īchoat̉ tp̄s a diluuicītelligit̉. vbi mūdus renouat̉. Per februariū in qͦall̓a deponit̉. illud tp̄s īnuit̉ in qͦ vniuerſitas linguarū cōfundit̉: Per martiū in qͣ quadrageſimaſepius celebrat. illud tp̄s accipit̉ in quo dei populus ī egypto affligit̉. Per aprilē vbi paſcha celeſerit atuiobrat̉ vel obſeruat̉. illud tp̄s oſtendit̉ ī quo ꝑpl̓sa pharaone liberat̉. Per maiū ī qͦ de penthe. ſolēnizatur. illud tp̄s recolit̉ ī quo ppl̓s ī terra ꝓmiſſionis gratulabatur. Iuniꝰ ⁊ iulius ī quibꝰ hiſtoria regū legit̉ regnū ſaulis ⁊ dauid cōmemorantAuguſtꝰ ī qͦ liber ſapīe recitatur regnū ſapientisſalomonis īſinuat. Reliꝗ quatuor mēſes regnapͥncipalia notant babilonicū qd̓ eſt ī oriente. ꝑſarum qd̓ eſt ī meridie. gr ecoꝝ qd̓ eſt in aquiloneromanorū qd̓ eſt in occidēte. Igit̉ hiſtoria Iobq̄ legitur ī ſeptēbri ꝑ duas ebdomadas regnumexpͥmit orientis. Unde ibi dicit̉ erat vir ille magnus īter oēs orientales ⁊ legit̉ ꝑ duas ebdomadas: qꝛ regnū illud durauit ꝑ duas annuales ebdomadas .i. per bis ſeptingentos annos. Tot eīꝫanni īueniunt̉ a tꝑe nini a quo regnū babilonie īcepit vſqꝫ ad cirū regē perſaꝝ ī qͣ defecit. In reliqua ꝑte ſeptēbris regnū perſaꝝ īnuit̉ quo circadue hiſtorie leguntur eo ꝙ nunc de perſis nuncde medis reges aſſumebant̉. Hiſtoria machabeorum que legit̉ ī octobri grecoꝝ ſignificat regnūſub quibꝰ machabei fuerūt afflicti. Per nouēbrē⁊ decembrē ī ꝗbus ꝓphete legunt̉ regnū romanorū ī quo xp̄i religio viget accipit̉: ꝓphete maxime de xp̄i loquunt̉ cuius natiuitas ē ī fine anni ſicut regnum romanorum in fine mundi.¶ Explicit liber ſextus. Incipit ſeptimus de ſanctorum feſtiuitatibus. Rubrica.Oſtquam ꝙuinis officijs in gene̓ atqꝫdn̄icis ⁊ de feſtiuitatibusad dn̄m ꝑtinentibꝰ in ſpecie premiſimꝰ vtile eſt vtde officijs feſtiuitatū ſanctoruꝫ aliqua in hac ſeptima ꝑte ſubijciamꝰ. Sane eccl̓a ſcōꝝ feſta multisde cauſis celebrat. Primo vt eis vicē repēdamꝰqꝛ ipſi iam celebrant feſtū de nobis qm̄ gaudiuꝫeſt in celo angelis dei ⁊ aīabus ſanctis: ſuꝑ vnopeccatore penitentiā agente .i. di. qꝛ tua. Secūdoqꝛ eos honorando rem nr̄am agimꝰ nā eoꝝ feſtiuitas nr̄a eſt. vnd̓ apl̓s. Oīa noſtra ſunt nos aūtchriſti charitas enī oīa cōia facit. Tertio vt habeamus eos īterceſſores ꝓ nobis. vnd̓ legit̉ ī tertōregū. i. c. ꝙ berſabee q̄ īterpretat̉ puteꝰ ſatietatisi. eccl̓a triumphans impetrauit filio ſuo regnumQuarto vt eos imitemur ꝑ eoꝝ enī exempla adeoꝝ imitationē ꝓuocamur. Quīto ꝓpter augmētum nr̄e ſecuritatis ⁊ ad ſpei ſubleuationē. ſi eīꝫhoīes mortales nobis ſimiles potuerūt ita ꝑ ſuamerita ſublimari: ⁊ nos ſimiliter poterimus: qm̄manꝰ domini nō eſt abreuiata. Sexto ꝓpter honorem diuine maieſtatis quā illos honorādo ineis honoramꝰ: ⁊ mirabilē p̄dicamꝰ ꝗ ipſos ſanctificauit. Septimo vt viſa eoꝝ pulchritudīe ⁊ mūdicia cōfundat̉ hō de peccatis ſuis ⁊ terrena cōtēnat: ſicut ⁊ ipſi fecerūt. Octaua ⁊ pͥncipalis cā ēqꝛ ſanctorū dies ⁊ anniuerſaria ī eoꝝ honore nobis ad memoriā reducit̉ ꝓpter nr̄am vtilitatem:qm̄ ī eis honoramꝰ deū. Ipſi nāqꝫ cū ſint ꝑfectebeati or̄onibꝰ noſtris nō īdigent: qꝛ omīa eis advotū ſuccedūt. īmo iniuriā facit martyri qui promartyre orat. exͣ de cele. miſ. cū marthe. §. pe.Io. etiā dam. in li. iiij. c. vij. ponit alias rōnes qͣreſancti ⁊ pariter eoꝝ corpora ſiue reliquie debeāthonorari: qͣrū quedā ſumunt̉ quātū ad eoruꝫ dignitatē: ⁊ q̄dā quātū ad corpoꝝ ipſoꝝ p̄cioſitateꝫDignitas quadruplex ē qm̄ ſūt amici dei filij deiheredes dei: ⁊ duces noſtri. De p̓mo Io. xiij. iānō dico vos ſeruos ⁊cͣ. De ſecūdo. Ioh. i. dediteis ptātem filios dei fieri. De tertio Ro. viij. Siaūt filij ⁊ heredes. De qͣrto ita dicit. Siꝗs multūlaborat ducē īuenire ꝗ eū alicui regi mortali adducat: ⁊ ꝓ eo ad ipſuꝫ ꝟbū faciat quanto magisduces generis humani ꝗ ꝓ nobis ad deū īterpellationes faciūt: honorādi ſūt tēpla illis erigendo⁊ eorū memoriā venerādo. quātū ꝟo ad corpoꝝeoꝝ p̄cioſitatē manifeſtandū. ponit etiā quatuorrōnes. nā ipſa ſanctoꝝ corpora fuerūt ꝓmptuariadei tēplū xp̄i alabaſtrū ſpūālis vnguenti: fontesdiuini: ⁊ Auguſtinꝰ addit ꝗntū .ſ. organum ſpūsſcī. Circa primū dicit. Di enī ſunt ꝓmptuaria deicenacula ſpūs ſcī. De ſecūdo dicit qm̄ ꝑ ītellectūī corporibꝰ eoꝝ habitauit deꝰ. vn̄ apl̓s. Neſcitisqm̄ corꝑa vr̄a ⁊cͣ. deꝰ aūt ſpūs ē. Honoranda ergo ſūt animata dei tēpla. Hō ꝗdē declarat̉ ī edificatione muroꝝ. deꝰ ꝟo ī cōuerſatione ſcōꝝ. vn̄p̄s. Dn̄e dilexi decorē domꝰ tue. decorē .ſ. quemp̄ſtat diuerſitas nō marmoꝝ ſed gr̄arū. Circa tertiū dicit ſi enī ex rupe aqua manauit ī heremo ⁊ex maxilla aſini ſanſoni ſitienti nequaqͣꝫ incredibile eſt ex martyrū reliquijs vnguentū bn̄ olensemanare ſitientibꝰ dei ⁊ ſanctorum virtuteꝫ. Circa quartū dicit. iſti enī viuētes in veritate cum libera preſentia deo aſiſtunt: ⁊ fontes nobis ſalutares dominator xp̄s ſanctorum ſuorum p̄buit.