in ſepulchro ſyndone inuolutū q̄ per ipſam pallam ſignificat̉. ¶ Uiceſimo loco videndū ē qͣrenūc ſolēnis benedictio dat̉. Et quidē hoc loco. ſante pacem ſolēnis epiſcopalis benedictio daturad notandū ꝙ pacē null atenus habere poſſumꝰniſi dn̄s noſter ih̓s chriſtus p̄ueniat nos in benedictionibus dulcedinis que ſūt benedictiōeſ gratie ipſius: qꝛ ẜm pͣs. Dn̄i ē ſalus ⁊ ſuper populuꝫſuū benedictio ſua. Dū aūt ep̄us ſe ad ppl̓m bn̄dicendū cōuertit populus reuerent̉ genuflectit:qͣi ipſo facto dicat. Bn̄dicat nos deꝰ deꝰ nr̄ ⁊ metuant eum oēs fines terre. Nam ipſe ē dn̄s ꝗ adillius inuocationē benedicit. vnde pͥſ. Benedixitfilijs tuis in te. Et licet hic ſolēnitas benedicaturnihilominꝰ quidā in fine miſſe iteꝝ ſolēnit̉ benedicunt̉: de qua benedictione ibi dicet̉: tū qꝛ poſtqͣꝫ dominꝰ ſalutauit apoſtolos: iteꝝ dixit eis paxvobis: ut iam dictū eſt. ⁊ dicet̉ ſub ti. de pacis oſculo: tū quia ſicut nō poſſumꝰ bene incipere uelpacem acquirere niſi diuine benedictiōis gratiap̄ueniat: ita nec in bono ꝓficere: nec in pace finaliter p̄ſeruare niſi benedictionis ſue gratia ſubſequat̉. In miſſa ꝟo ꝓ defunctis pontifex ſolēnit̉nō benedicit: tum qꝛ in ea oēs ſolēnitates ceſſanttum qꝛ hec ſolēnis benedictio fit nō ſolū proptervenialiū deletione: veꝝ etiā pro ppl̓i excitationeut in dn̄i adiutorio confidat ⁊ benedictū in ſecula confiteat̉: ac defuncti velut abſentes excitarinequeūt: licet poſſint noſtris ſuffragijs adiuuaritum qꝛ gaudiuꝫ nō debet luctui admiſceri. Illd̓autem notandum eſt ꝙ ꝑ morteꝫ ⁊ in morte dn̄ifidelis aīa benedictionē p̄cepit. Unde circa mortis officium rite diaconꝰ ad eam humiliari inuitat dicens: Humiliate vos ad benedictionē: ſtatīpontifex benedicit. Quidā aſſerūt hoc officiumnō eſſe de ſeptē officijs miſſe: eo ꝙ has bn̄dictiones romana nō inuenit eccleſia: nec vtit̉ eis: etideo nō hic ſꝫ in fine miſſe benedicit. Sed ꝗcūqꝫīuenerit recte in hoc loco ponūtur vbi chriſtꝰ adfngeros deſcendiſſe repreſentat̉ .ſ. ꝓximo an̄ reſurrectionē cū eductis de carcere eternā tribuitbenedictionē. Has benedictiones p̄figurauit Iacob qui filijs ſuis. ⁊ moyſes ꝗ filijs iſrael: ⁊ xp̄squi diſcipulis moriens benedixit.¶ De agnus dei. Rubrica.iheſus ſtatiꝫ ut ſalutauit aApoſtolos ut iam premiſſuꝫpeſt: dedit eis poteſtatē remittēdi pctādicēs quoꝝ remiſeritis peccata remittunt̉ eis: ⁊. quoꝝ retinueritis retenta ſūt: iccircochorus clamat ad deū ⁊ poſtulat: Agnꝰ dei ꝗ tolpec. mū. mi. no. Siquidē Ioh̓. vidēs ih̓m ambulantē dixit Ecce agnꝰ dei: ecce qui tollit peccatamundi. Quare aūt eū vocauerat agnū determinat ſubdens: qui tollit .i. qui venit ut tollat peccamūdi: qꝛ pro peccatis tollendis paſcha nr̄m īmomolatus ē xp̄s. Nēpe in ve. te: offerebat̉ agnꝰ ꝓpeccatis populi. ⁊ in nouo teſta. chriſtꝰ obtulit ſeipſuꝫ deo patri: ut. hūanū genꝰ liberaret ⁊ lauarꝫa peccatis in ſanguine ſuo. Merito ergo dū corpus ⁊ ſanguis dn̄i ſumit̉ agnꝰ dei cantat̉: ut oēscredamꝰ: qꝛ ipſiꝰ agni corpus ⁊ ſanguiſ tūc ſumitur ꝗ peccata mūdi moriēdo tulit: ⁊ vitā eternaꝫnobis reſurgēdo donauit Ih̓s xp̄s dn̄s nr̄: ⁊ utoremus ip̄ꝫ nūqͣꝫ deſiſtere miſerere nubis qui inpaſſione miſertus eſt noſtri. Agnꝰ aūt grece dicitur ab agron qd̓ ē piū: qꝛ ipſe verꝰ agnꝰ ſola pietate ſua ſe obtulit oſtiā pro nobis ⁊ nos redemitDr̄ etiā agnus dei ab innocētia: qꝛ agnꝰ nec hoſbus nec beſtijs nocꝫ. In p̄miſſis ergo ꝟbis agnꝰdei ꝗ tol. pec. mū. mi. no. ē quedā dep̄catio: ut viꝫīnocentis agni miſericordia peccata irruentia etſubitanea auferent̉. Tertio mō dr̄ agnꝰ ab agnoſcendo: qm̄ in magno grege ſolo balatu matremagnoſcit: ſic ⁊ xp̄s intara crucis donās nobis pripacē agnouit nos cura: ut iam dictū eſt. Agnouitetiā patrem obedientia: Iuxta illud apoſtoli adephe. ij. Factus eſt obediēs vſqꝫ ad mortē. Agnouit etiā matrē cura quam de ea habuit: Undeillud Io. xx. Ecce mat̓ tua. Ob hoc ergo in altarꝭimmolatione ter vr̄ agnus dei: quaſi agne ꝗ agnouiſti patre mi. no. Agne ꝗ agnouiſti mr̄em mi.no. Pie ꝗ redimiſti mundū: ⁊ qui obtuliſti te ꝓnobis dona nobis pacē. Uel iō ter dr̄ ut triforecorpꝰ domini intelligat̉: viꝫ ambulās in terra ꝗeſcēs in ſepulchro: ⁊ reſidēs in celo: Pōt etiā diciꝙ chriſtus ad tria venit. primo ut nos liberareta miſeria culpe. ſecūdo ut nos redimeret a malopene. 3º. ut nob̓ darꝫ d̓ plenitudīe gr̄e ſue. Quartū ad pͥma dua bis dr̄ miſerere nob̓: Quantū adtertiū dr̄ dona nobis paceꝫ: que petitio pacis ſequit̉ ſtatim poſt agnꝰ dei dictum ē ter ad notandum ꝙ ex beniuolentia trinitatis agnꝰ miſſus ēvnde Iſa. Emitte agnū dn̄e ⁊cͣ. Nam ſicut in Apoc. legit̉: Chriſtus eſt agnꝰ qui occiſus ē ab origine mūdi. Et attende qꝛ quidā ſacerdoteſ dicūtAgnus dei manibꝰ ſuꝑ altare depoſitis oſtēdentes in hoc ꝙ ad ea que ꝓferūt tota mente intendunt. Intentio .n. ꝓprie per linguam exprimiturnō per manꝰ: ideoqꝫ loquēte lingua manꝰ ꝗeſcūtqd̓qꝫ ipſaꝫ miſericordiā ⁊ pacē celeſte ꝓ populopetūt: nō aūt terrenā: qn̄ in manuū depoſitiōe ſignificat̉. Alij ꝟo ſtant manibꝰ iunctis paꝝ ſuperaltare inclinati: oſtendentes in inclinatiōe humilitatē que in oratione neceſſaria eſt: ⁊ in manuuꝫcōiunctionē vnicā ⁊ nō variā intētionē. ¶ Porroẜm antiquā conſuetudinē ſchole cantoꝝ in eccleſia romana quā adhuc ipſa ſchola obſeruat nullatenus variat̉: ſed tribus vicibꝰ vniformit̉ dicūtchriſte mi. no. ꝓpter tria genera peccatoꝝ qͥ petimus remitti. cogitationis in corde. locutionis inore. ⁊ actionis in oꝑe. Uel in honorem trinitatisvel ꝓpter tres ordines fidelium in eccleſia ꝗ ſūtNoe Dauid ⁊ Iob quos ecechiel vidit ī viſiōe