fuerit generat mortē. Ueꝝ cū idē apoſtolꝰ dicatqꝛ deus eſt intentator maloꝝ. Quid eſt ꝙ petimus ne deꝰ nos īducat in tēptationē. Sed dicēdum eſt ꝙ deꝰ quodāmodo temptat ⁊ quodammodo nō tēptat. tēptat vt ꝓbet: iuxta illud Proba me deus ⁊ tēpta me. nō tēptat vt fallat: iuxtaillud. Deus neminē tēptat. Petimꝰ ergo ne nosdeus in tēptationē īducat .i. ne ꝑmittat īduci: ꝗaſicut dicit̉. Nō eſt malū in ciuitate qd̓ deꝰ nō faciat .i. qd̓ fieri nō permittat. Scriptū eſt. enim. Fidelis deꝰ ꝙ nō patit̉ vos tēptari ſupra id qd̓ poteſtis: qͣſi dicamꝰ. Da nobis ſpm̄ pietatis ⁊ manſuetudinē ſpiritꝰ vt ꝑ ſpm̄ pietatis vincamꝰ temptationes exercendo nos ad pietatē: ⁊ ꝑ māſuetudinē ſpūs vincamꝰ irā nō reddendo malū promalo. Uincamꝰ etiā īuidiā ꝗ opponit̉ pietati vtita poſſideamus terrā viuētiū quā per ſpm̄ pietatis ⁊ ꝑ māſuetudinē ſpūs obtinebimꝰ. Nam pietas ꝓmiſſionē habet vite que nūc eſt ⁊ future. ⁊beati mites quoniā ipſi poſſidebūt terrā. vn̄ pſalmiſta. Māſueti poſſidebūt terrā: ⁊ delectabunỉin multitudine pacis. Dimitte nobis debita nr̄a⁊cͣ. Debita dicūt̉ peccata que nos debitores pene conſtituūt. nō enī hic agit̉ de debitis pecuniarū ſed offenſarū. Tria aūt ſunt debita q̄ petimꝰnobis dimitti .ſ. peccatū ī deū: peccatū in ꝓximū⁊ peccatū in nos. vnde. Peccauimꝰ cū patribusnoſtris. iniu. egi. iniꝗ. fe. vn̄ peccauimꝰ cū patribꝰnr̄is. in deū iniuſte egimꝰ. in ꝓximū. iniꝗtatē fecimus in noſmetipſos. Et qꝛ peccauimꝰ in deū. iōpetimꝰ vt ipſe dimittat nobis debita nr̄a. qꝛ. peccauimꝰ in nos. ideo petimꝰ vt dimittat nobis debita nr̄a: qꝛ peccauimꝰ in ꝓximū. iō petimꝰ vt dimittat nobis debita nr̄a: ſicut ⁊ nos dimittimusdebitoribꝰ nr̄is. Hoc pacto ergo ⁊ ea conditionenobis dimittunt̉: ſi nos dimittamꝰ debitoribusalioquī etiā dimiſſa reuocant̉ in debitum: ſꝫ illd̓euāgelij. Serue nequā omnē debitū dimiſi tibiqm̄ rogaſti me: nōne ergo oportuit ⁊ te miſerericōſeruo tuo: ſicut ⁊ ego miſertus ſum tui: ⁊ iratꝰdn̄s eius tradidit eū tortoribꝰ quoaduſqꝫ tra deret vniuerſuꝫ debitū: ſic ⁊ pater meꝰ celeſtis faciet vobis ſi nō dimiſeritis vnuſquiſqꝫ fratri ſuode cordibꝰ veſtris. Ut ergo dn̄s euidēter oſtenderet ꝙ nullus eſt totiꝰ or̄onis fructꝰ niſi debitoribus dimittamꝰ. in fine eiuſdeꝫ euāgelij ſubiungit ad oīa. Si dimiſeritis hoībus peccata eoruꝫdimittet vobis pater celeſtis peccata veſtra. Siautē nō dimiſeritis hominibꝰ peccata eoruꝫ: necpr̄ veſter dimittet vobis peccata veſtra. His exgo ꝗ debitoribꝰ nō dimittūt hec oratio nō ꝓdeſſe videt̉: quīmo videt̉ obeſſe: Nam ꝗ ſic petit ſibi dimitti ſicut debitoribꝰ ſuis ipſe dimittit. profecto ſi nō dimittit ipſe debitoribꝰ: videt̉ peterevt ſibi nō dimittat̉: de conſe. diſt. ij. panē. Sedquerit̉ quid tenet̉ illi dimittere qui nec ſatiſfacere vult nec veniam poſtulare. Sane diſtinguendum eſt inter perfectum ⁊ imperfectum. Is quiviam ꝑfectionis arripuit etiā nō petenti veniamoībus modis indulgere. vn̄ in canone innoc. depe. di. v. c. fi. legitur. Falſa eſt penitētia ſi penitēsoffenſo nō ſatiſfacit: aut ſi offendenti offenſus n̄īdulgeat. Qui vero nō dū ꝑfectionis votū aſſūpſit: tenet̉ quidē rancorē cordis deponere: ſꝫ nōtenet̉ ſatiſfactionē debitam cōdonare. vn̄ in canone fabiani. xxiij. q. iiij. cū in lege ita cauet̉. Siquis contriſtatus reconciliari noluerit fratri ſuoſatiſfaciēte eo qui cōtriſtauit accerrimis maceretur inedijs vſqꝫ dū gratanti animo ſatiſfactionērecipiat. Quāqͣꝫ omnes vniuerſaliter teneamurdiligere inimicos noſtros. benefacere is qui oderunt nos: ⁊ orare pro pſequentibus ⁊ calūniantibus nos. xc. di. ſiquis. Quia vero ſunt culpe. ī qͣbus culpa eſt relaxare vindictā. xxviij. di. qui ſūt⁊ ſi peccatū in nos teneamur dimittere. peccatuꝫtamē ī deuꝫ ⁊ ī proximū debemus punire. Quiſquis ergo laborās odio vel inuidia: grauat̉ magis hac oratione qͣꝫ iuuet̉: niſi iam ꝓpoſitum habet dimittēdi. Uerūtamē nō in ſua quiſqꝫ ſed ītotius eccleſie videt̉ ꝑſona orare. vn̄ nō dicit dimitte mihi debita mea: ſicut ⁊ ego dimitto debitoribꝰ meis: ſed dicit dimitte. no. de. no. ſi. ⁊ nosdi. de. no. ꝗdā etiā volūt ita illd̓ ītelligi. dimittenobis ⁊cͣ. i. ſic di. no. de. no. vt ⁊ nos dimit. debi.no. q. d. Da nobis donū: ſcīam: luctū ⁊ virtutemquatenus tam noſtra qͣꝫ aliena peccata cognoſcamus ⁊ defleamus: vt nobis debita noſtra dimittas: ⁊ ita conſolationem habebimꝰ aduerſus īuidiam que facit hominem dolere: ⁊ de alieno bonō tabeſcere: ⁊ aduerſus iram que eſt cōtraria ſcientie: ꝗs ira īpedit animum ne poſſit cernere verum. xi. q. iij. illa. ⁊. c. ſequē. Per ſcientiā enī ⁊ luctum in pn̄ti remiſſionem accipimus: ⁊ in futuroconſolationē habebimꝰ: iuxta quod legit̉. A delicto meo mūda me quoniā iniquitatē meā egocognoſco: ⁊ beati ꝗ lugent quoniā ipſi cōſolabūt̉¶ Panē noſtrū quotidianū ⁊cͣ. Un̄ in euāgelioiohannis. Domine ſemper da nobis panē huncpanis autem grece īterpretatur latine omnis. vn̄oramus vt omnipotēs pater oēm victū ſpūalem⁊ carnalem ⁊ corporalē oī tēpore largire dignet̉Quīqꝫ autē panes ſunt nobis neceſſarij ī via qͣttuor ⁊ ꝗntus ī patria: corporalis ad ſuſtētationēſpiritualis ad informationē: doctrinalis ad eruditionē: ſacramentalis ad expiationē: ⁊ eternalisad fruitionem. De pͥmo legit̉. Non in ſolo paneviuit homo: de ſecundo. Amice accōmoda mihitres panes: de tertio. Uenite comedite panē meum: de quarto. Qui panē dn̄i manducat īdignereus erit corporis dn̄i: de quinto. Ego ſum panisviuus qui de celo deſcendi. Poſtqͣꝫ enim fuerīthomini peccata dimiſſa: neceſſarius eſt ei ſpiritꝰfortitudinis: vt p̄miſſum eſt. iō dicit. Panem noſtrum quotidianum .i. nobis quotidie neceſſariūalioꝗn ꝙ noſtrū eſſet nobis dare non poſſet niſiprius deſineret eſſe noſtrum: extra de fide īſtru.