conſecratiōiſ manuū cōminetur. Tertio pōt diciꝙ diſpēſatio ſacramētoꝝ ſoli deo principalit̓ miniſtris ꝟo eccleſie miniſterialit̓ cōpetit. ipſi enimnihil a ſe ſed a principali habēt agente. Quia exgo in ſacramentoꝝ diſpēſatione veſtiū vel aque⁊ huius benedictiōe ſeu cōſecrationē aliqͣ ſpūal̓ſanctificatio cōfert̉ quā miniſtri de ſuis meritisnō cōfici debēt ab ipſo deo corde ⁊ oꝑe poſtulare. cōgruū eſt hoc per cleuationē ſeu ſuſpenſiōeꝫmanuū ꝑ quas oꝑa intelligūtur exprimi. Undeten̄. iij. Leuemꝰ corda noſtra cū manibꝰ. ¶ Diaconus dalmatica vtit̉ ut diſcat occultā rationeꝫſublimiū indagare. Unde in quibuſdā ē cleſijsca nō niſi in feſtis vtit̉ qꝛ diſcipuli fublimia nōintellexerūt: niſi poſtqͣꝫ dn̄s eſt glorificatꝰ: ⁊ vtit̉ea ſine aſbis tꝑe oblatiōis ⁊ lotiōis tm̄: ſicut ſtatuit Zoc mꝰ papa. xciij. di. dyaconus ſedeat. lx.xxij. Ad hoc dyacono cū ordinat̉ tradit̉ ſub certis ꝟbis ſtola ⁊ codex euāgelij q̄ res ⁊ ꝟba ſunthuiꝰ ſacramēti ſubſtantia. cetera ſūt in ſolēnitate. Ideo aūt ſtolam accipit qꝛ euāgelium per qd̓iugū figurat̉ lecturꝰ eſt. Hoc officio vtit̉ ꝗ corpus ⁊ ſanguinē xp̄i diſcrete diſpēſat: ⁊ ꝗ ad orādum ⁊ vigilandū in ſui exēplo alios hortatur.Chriſtus ꝟo hoc officiū exercuit quādo poſt cenam ſacramētū corporis ⁊ ſanguinis ſui ꝓprijsmanibus diſcipulis diſpenſauit: ⁊ iteꝝ qn̄ apl̓oshortatꝰ ē ad orandū dicēs: vigilate ⁊ orate ⁊cͣ. ⁊uādo euāgeliū predicauit.¶ De ſacerdote ¶ Rubrica.Edotalis ordinis inſtitutōAcC. a veterī lege exordiumſumpſit. dn̄s nāqꝫ legit̉ precepiſſeMoyſi: apoſtolica inquit fratremtuū Aaron ad te cū filijs ſuis de medio filiorūiſrael ut ſacerdotio mihi fungatur. Unxit ergoMoyſes aaron in maiorē ſacerdotē: filioſ veroillius in minores. Unde ꝓpheta inquit Moyſes ⁊ aaron in ſacerdotibus eiꝰ .i. primi ⁊ ſummiinter ſacerdotes fuerūt. Ipſe tn̄ Moyſes priorfuit qͣꝫ aarō ordine ⁊ maior adminiſtratiōe. xxij.di. ſacro ī glo. hinc ē ꝙ Moyſes illū inſtruebat⁊ tanqͣꝫ minorē redarguebat de pe. di. iij. inter hſed quo ad cōſecrationē ſacerdotalē pares fuerunt. Moyſes aūt nō offerebat oſtias: ſed ſoluꝫvoto ꝓ ppl̓o. xxxvi. di. ſiꝗs vult. lxxxviij. di. decreuit. Ante legē etiā ſacerdotes fuiſſe legūtur.Unde melchiſedech: Iuſtus ſacerdos dei altiſſimi legit̉ extitiſſe. cui decimas ex oībus ſpolijsAbraam tanqͣꝫ ſacerdoti ꝑſoluit. Erāt aūt multi minores ſacerdotes quos cananeos cōiter appellabāt: ⁊ vnꝰ erat ſūmus ſacerdos quē vocabant ſpecialiter azabarchū. Sed ⁊ dauid. xxiiij.ſūmos ſacerdotes inſtituit: ſedecim de eleacar⁊ octo de Ithamar: quibꝰ tamē oībus vnū prefecit quē ſtatuit principē ſacerdotū ⁊ ſingulis ꝑſorten vicis ſue diuiſit ebdomadas: quaꝝ octaua ꝑuenit Abie de cuiꝰ genere Zacharias paiIoannis baptiſte deſcēdit. ¶ In no. quoqꝫ teſt.chriſtus maiores ⁊ minores ſacerdotes cōſtituitvidelicet. xij apl̓os ⁊ ſeptuagītaduos diſcipulosper apl̓os electos qͦs premittebat binos in oēmciuitatē ⁊ locū quo erat ipſe venturus. xxi. di. innoua. Sicut enī deꝰ ꝑ Moyſe ſūmos pōtificesregēdis populis in lege p̄fecit ⁊ ad eoꝝ ſocietates ⁊ oꝑis adiumentū ſequentis ordinis viros ⁊ſecūde dignitatis elegit. Nam in leazaro ⁊ ithamar filius Aaron pr̄ne trāſfudit plenitudīs habundantiā: ut ad hoſtias ſalutares ⁊ frequētioris officij ſacramēta miniſteriū ſufficerꝫ ſacerdotū. Et ſicut in Heremo p. lxx. viroꝝ prudentiummentes Moyſi ſpm̄ ꝓpagauit: quibꝰ ille vſus īpopulo īnumerabiles multitudines facile gubernaret ſic ⁊ chriſtus apoſtolis ſuis diſcipulos addidit quibus illi totū orbem ſanctis p̄dicatiōibꝰrepleuerūt: ſicut hec ⁊ alia in pontificali ſubordinatione ſacerdotis habent̉. Apoſtoloꝝ itaqꝫ vices maiores obtinēt ſacerdotes .i. ep̄i qui dicuntur ſūmi .i. q. vij. accuſatio de con. di. v. manus: ⁊c. de his. diſcipuloꝝ ꝟo minoꝝ .i. preſpyteri. Petrū aūt quaſi in ſūmū ſacerdotē elegit ei p̄ oībꝰclaues regni celoꝝ tradēs ⁊ ip̄m p̄ ceteris ponēſcaput ⁊ fidei fundamentū inquiēs: Tu es petrꝰ⁊ ſuper hāc petrā edi. ec. me. xxi. di. in nouo. Iuxta illud ꝓphete: Pro patribꝰ tuis nati ſunt tibifilij ⁊cͣ. lxviij. di. quoꝝ. Apoſtoli ꝟo ep̄os preſpyteros ⁊ leuitas ordinauerūt: ſicut in ꝓhemio hꝰꝑtis dictū ē. Sac̄dotes ergo ſūt ſucceſſores. lxx.viroꝝ quibꝰ dn̄s Moyſi ſpm̄ ꝓdagauit. ⁊. lxx.diſcipuloꝝ: ſicut ep̄i ſūt vicarij Moyſi ⁊ aplorū¶ Ceteꝝ ẜm Iſidoꝝ. xxi. di cleros. Preſpyt grece latine ſenior interp̄tat̉ nō mō ꝓ etate vel decrepita ſenectute: ſꝫ ꝓpter honorē ⁊ dignitatemquā acceperūt. Senectꝰ eniꝫ venerabilis ē ⁊ cani ſūt ſenſus hoīs exͣ de trāſla. qͣꝫto. ij. q. vi. anterior. Unde ⁊ dn̄s inquit ad Moyſen: Congregamihi. lxx. viros de ſenioribꝰ iſrael quos tu noſtiꝙ ſenes ſūt populi ⁊ magiſtri. Preſpyt̓ ergo ẜmHie. xciij. di. legimꝰ ad fi. nomē eſt etatiſ: ep̄s ꝟodignitatis. Porro ſicut in libro numeroꝝ legiturMoyſi p̄cipit̉ ut eligat preſpyteros .i. ſeniores.lxxxviij. di. porro. vnde in prouer. dicit̉: Gloriaſenū ē canicies. Hec ꝟo canicies ſapientiā deſigͣtde qua ſcriptū eſt. Canicies hoīuꝫ prudentia eſt.Cūqꝫ nō ingētis ⁊ eo. ampliꝰ annis ad Adā vſqꝫad Abraā vixiſſe hoīes legamꝰ. nullꝰ alius pͥmꝰappellatꝰ ē preſpyter .i. ſenior nlſi Abraā ꝗ ml̓topaucioribꝰ annis vixiſſe cōuincit̉. Nō ergo ꝓpt̓decrepitā etatē: ſed ꝓpter ſapiētiā preſpyteri nominant̉. Hinc ē ꝙ illi duo iudices qui falſo iudicauerūt Suſannā preſpyteri vocati ſūt. qui autēpreſpyteri nūc nūcupant olim principes ppl̓i: utChore Dathan ⁊ Abiron vel magiſtratꝰ aut magiſtri templi: ut Nicodemꝰ ⁊ maliel dicebantur