ſacerdos ſeipſam hoſtiam ſanctā deo offerendoepiſcopus ſacramenta miniſtrando: de quolibettamē ſeriatī ſpecialiter ꝓſequamur.¶ De cantore. ¶ Rubrica:OnſtuNlict. cantoratuꝫ de micecitati ignorātie dunoribus eſſe autumāt ordinibus: proeo quod vt iam premiſſū eſt ī quibu ſdam canonibus inter minores ordines fit mentio de cantore fallūtur tamē: quoniānomē eſt officij ⁊ non ordo: qui autem in veteriteſtamento cantores dicti ſūt: hodie lectores velplſamiſte vocantur. ¶ Cantor itaqꝫ vocatur quivocē modulat̉ in cantu. xxi. di. cleros. cuiꝰ duoomꝰ deluſunt in arte muſica genera precentor .ſ. ⁊ ſuccentor. precentor vocē premittit in cantu: ſuccentorcanēdo ſubſequēter reſpōdet. Concētor vero dicitur qui conſonat. Unde qui non conſonat nonconcinit nec cōcentor erit. Sane dauid prophetarū eximius cultū dei volens ſolēnis ampliarecātores inſtituit: qui corā archa federis dominimuſicis īſtrumentis ⁊ modulatis vocibus decātarent: inter quos precipui fuerūt: hemā: aſaph:⁊ ethan ſed omniū primus heman: cuius vicemnūc in eccleſia primicerius optinet: vel precentor qui cantoribus eſt prelatus. vnde legitur inpar alipomenō. Iſti ſunt quos conſtituit Hauidſuper cantores domus domini: ſtantes iuxta ordinē ſuū in miniſterio: de filijs cahat: heman: cātor filius Iohel ⁊ a dextris eius aſaph filiꝰ. Barachie: ad ſiniſtrā autē ethan filiꝰ Cuſi. ¶ Porro debēt cantores cantare conſonis vocibus ⁊ſuaui modulatione cōcinere quatenus animꝰ audientiū ad deuotionē dei valeant excitare. Uerū ẜm Gre. xci. di. in ſancta. Plerūqꝫ in ſacro miniſterio dū blanda vox queritur: congrua vitamana neſcinegligitur ⁊ cantor deū moribus ſtimulat: cumvocibus populū delectat. Et Aug. li. confeſſ. Cuꝫme magis mouet cantus qͣꝫ res que canitur penaliter peccaſſe confiteor ⁊ tūc me audiſſe canSacri hoſutantem ¶ Ideoqꝫ in eccleſia romana altaris miniſtri cantare non debent: ſolūqꝫ euāgelice lectionis officiū intra miſſarum ſolēnia exſoluant. Etapoſtolus ait. Cantantes ⁊ pſallantes in cordibꝰveſtris domino. ⁊ Hiero. xcij. di. c. i. Audiāt inquit adoleſcentuli audiant hi quibus eſt officiūin eccleſia pſallendi: deo nō voce tantū ſed corde eſſe cantandū: nec intragediarū modū gutt̉⁊ fauces medicamine liniende ſūt vt in eccleſiathetrales moduli ⁊ cantica audiantur. Cantātes2igitur in corde ⁊ in charitate cantent in choro:quoniā magis deuotione cordis qͣꝫ iubilationevocis cantādū eſt. xxxviij. di. edulio non tenentes in manibus cymbala vel aliquid huiuſmodiprout in veteri teſtamento fiebat. ¶ Ceterū ꝓpt̓carnales non propter ſpirituales cantandi vſusin eccleſia inſtitutus eſt: vt qui verbis non compungūtur ſuauitate modulamīs moueantur. vn̄Auguſtinus in. li. confeſ. Conſuetudinē canendiprobat eecleſia vt per oblectamēta auriū infirmior animus ad effectū pietatis aſſurgat. Antiꝗpridie quod cantādū erat cibus alijs abſtinebatpropter cauſam vocis: preterqͣꝫ leguminibꝰ pſalſentibus aptis. Unde ⁊ cantores vulgo fabarijdicti ſunt. ¶ Cantores autē qui ſūt dei laudatores repreſentāt predicatores: alios ad dei laudēexcitantes: eorū nanqꝫ ſimphonia plebē admonet in vnitate cultꝰ vnius dei perſeuerare. Percantoris quoqꝫ officiū pater familias ītelligiturqui de theſauro ſuo noua ⁊ vetera profert. Neceſt pretereundū ꝙ cantores tenēt baculos ī choro: ad r̄preſentandū illud quod in lege precipiebatur: vt videlicet edentes agnū: baculos in manibus haberēt. ſignificantes ꝙ qui ad patriā feſtināt eſu celeſtis agni ⁊ baculis ideſt ſcripturaꝝſententijs indigent cōtra demones: per baculosenī cantorū ſententias ſcripturarū vel doctrinaſpredicatorum intelligimus. Unde cū legitur euangeliū deponūtur: quia per euāgelicaꝫ predicationē legales depoſuimꝰ obſeruatias. De choro dictū eſt in prima parte ſub tractatu de eccleſia: de cātu vero in fi. prohemij. v. partis dicet̉.¶ De pſalmiſta. ¶ Rubrica.qn̄qꝫ tōſoraSalmiſtalus vocat̉ ſic̄conſtitutio Inno. iij. exͣ de re iudi. cuꝫinter eū dent̓ oſtēdit. quādoqꝫ etiamclericatus. Unde in alia eiuſdē Innocē. epiſtolaextra de eta. ⁊ qua. cū contingat dicit̉ ꝙ abbasbenedictus ⁊ ſacerdos poteſt in ſuo monaſterioclericalē dare tonſurā ꝑ quā ordo clericalis ꝯfertur qui ordo ſic collatꝰ pſalmiſtatꝰ vocat̉: In canone quoqꝫ Leonis pape. xxxij. di. ſereatim: ſicint̓ cetera ꝯtinet̉ ſereati ⁊ aꝑte ꝓſeqͦmur ꝙ ſcāromana elcleſia in gradibꝰ clericoꝝ ait clericoshoſtiarios lectores ⁊cͣ. at nomīe clericoꝝ pſalmiſtas ibi intelligi indubitatuꝫ eſt. Uocat̉ etiā qn̄qꝫ cantoratꝰ. Un̄ in tholetano cōcilio. xxij. di. ſipſalmiſta ita legitur pſalmiſta .i. cātor pōt abſqꝫcōſcientia ep̄i ſola iuſſione preſpyteri officiū ſuſcipere cantādi dicēte ſibi preſpytero. vide ⁊ qd̓ore cantas corde credas ⁊ qd̓ corde credis oꝑibus cōprobes. Sane ꝙ ī pleriſqͥs ſacris canonibus ⁊ precipue. xciij. di. a diacono. lxxvij. di. c. i.ij. ⁊ .iij. facta de alijs ordinibꝰ mentiōe: nihil dehoc ordine tangit̉. ex eo cōtingit qm̄ alij oēs cūſolēnitate ⁊ a ſolis ep̄is dant̉. iſte ꝟo etiam a ſacerdote cōfiteri pōt. Ideoqꝫ hūc nō ordinē ſedofficiū fore plurimi aſſeuerāt: quāqͣꝫ ī eo ab ep̄ocollato ꝗſclericale pͥuilegiū aſſeqͣt̉. xxi. di. clerofī prī. Dictꝰ ē aūt pſalmiſta a pſalmis dicēdis ſiue ab offō canēdi ꝓut ſub lectore dicet̉. Ad ip̄ꝫ