anthenor ⁊ eneas ſibi perſuadebant de ꝯcordia tractanda cum grecis ſtatim ſuo ꝯcepit in aīo ꝙ nō ex fidelitatis zelo ac dilectionis affectu procederet quodip̄i ſibi ſollicite ſuggerebant. Sꝫ poſt multa ſibi protracta ſuſpiria eis in ſua ſagacitate reſpondit occultando tn̄ exinde ſur animi cogitatum. Dixit enim eisſe velle habere ꝯſilium per dies aliquos ſupra hoc.Qui dixerunt. ſi dicis te conſilium exīde ſcrutatuꝝ audias ergo noſtrū. Et ſi tibi diſplicere putaueris alioruꝫˡ ꝯſilio poteris adbibere. Quibus rex ſic dixit Cōſilium veſtrū nō reprobo audire enī illud gratum eſtmihi ⁊ ei credere ſi ſit bonum. Sꝫ ſi a bono diſcrepare videbit̉ vobis d ſplicere nō debet. ſi adherere ualeo meliori. Tunc ſurrexit anthenor ⁊ ſtās dixit hecverba. Domine rex diſſimulare non poteſt veſtra ſagacitas. qͣꝫto vos ⁊ vrī ſitis diſcrimine inuoluti.hoſtes enim veſtri qui perdere ueſtraꝫ animā ⁊ vrōrum affectant vrē portas obſidēt cītatis īter quosſunt pluſqͣꝫ quinquagīta reges qui nihil aliud appetunt qͣꝫ hāc nobilē ciuitatē urāꝫ euertere funditꝰ ⁊ qde vobis ⁊ veſtris reliquie non ſuperſint. nec in vobis ē tanta potentia ꝙ de eis poſſitis eē victores necetiā eis reſiſtere cū ad tantam diueneritis īpotentiamꝙ aperiende ciuitatis ueſtre portas nulla ſit vobis ꝑmiſſa libertas nec vobis aliqͥ nūc ſuppetāt defenſores qͥ vos ⁊ terrā vrām in eorum intereſſe defendātcū oēs filii veſtri tāta ſtrēnuitate ꝯſpicui ī bello defecerit ⁊ pars potior gētis vrē. Hūqͥd ergo vos ⁊ nosſic moriemur incluſi. Bonum ē ergo vt de duobꝰ malis eligi debeat minus malum. Quare expedire