Licet enī priamus tante ſtrēnuitatis viros filios amiſiſſet tanta fuerit dāna perpeſſus ſi talis fuiſſet acceptata ꝯcordia poterat ſe uxorē ſuā heccubā eiꝰ filiam polixenā ſuos etiam qui ſupererant filios naturales ciuitatem trote ⁊ eius ciues qui tunc erant perpetue ꝯmendare ſaluti. Quod priamus feciſſe potuitiam ē dtu tunc cum grecorum excercitu apud thenedon exiſtente fuit exinde per agamennonē requiſitꝰVn̄ apud quoſdā vulgares in prouerbio dictū ē ꝙiuueniles tantū concordie bone ſunt id ē que fiuntin ip̄is prīcipiis anteqͣꝫ ꝑtes ſint expenſis damnis ⁊laboribus fatigate. Poſt damna enī ⁊ perſonaꝝ diſpendia quis pōt ad concordiā illū potius declmnareqͥ potior ē in obtinendo de diſcordia voto ſuo. Sane quis poſſet pro certo tenere grecos. velle tali concordie ꝯſentire poſt tanta eoꝝ damna. tot eorū nobilibus interfectis. tanta ſubiiſſe propterea diſpēdia ⁊ iacturas ⁊ nunc precipue qui ī ſpe manifeſta ſūtpoſiti eos eē de preſenti bello debere victores. vt ſecundum eorum intentum credant vniuerſos troiāosmorti tradere ⁊ ciuitatem troie funditus euertere ī ruinam. Quare manīfeſte cōiicit̉ conſilium predictorūex ſolo dolo procedere. vt ſub ip̄ius pacis tractatꝰvel amine humilitatē captēt ⁊ habeāt proditores ꝓdendi ciuitatem eoruꝫ ſi ſe alio modo ſaluare nō poſſent. Cupientibꝰ ergo eis in ꝯſilio cepto perſiſtere anthenor ⁊ eneas regē priamum cum grecisde pace querenda inſimul alloquunt̉ preſente amphimaco ex ſuis filiis naturalibus iuuiore ⁊ preſentibus multis nobilibus ciuitatis ip̄ius. Rex uero priamus audito ꝙ

a iiiſjluaſylo ned lectiongutto-guſiuiu cs in ſuaiſtuude ſut anutor dſiliummii ſi dicis te qquſtrū. Et ſi timpumma adbibeviri nō reprobonitidar ſi ſit beetrabis d ſplicin Tunc ſurrexi-iimuerex diſſiip̄p nos ⁊ vr̄i-Iuin peſtri quiInūt vtē portein uoſtris īmm potintiayniltge cū advit qui-ytmni viui