¶ Liber .III.Diſt. III. CA. XV.

exponens hugo. ꝯmentator ſic d̓t Acutum ſignificat quendā impetū amoris⁊ vehemētiam amoris ardentis deſiderij ⁊ penetrantis. vt ibi ſit vbi eſt ip̄mqd̓ amat̉. ⁊ cū ip̄o ⁊ in ip̄o. vt nō ſolūab illo calidū ſit. ſed tranſeat acutū inip̄m. poterit em̄ calidū eē ⁊ quali de lōge calefieri cui hoc ſatis eſſet amare.Sed non erat iſte amor ꝑfectus. niſi acutū faceret ſibi ⁊ tranſiret oīa ⁊ penetraret. ymo potius ad dilectū iret. Siem̄ in dilectū non vadis. adhuc forisamas nec acutū hēre diceris. ſed ebes⁊ corpens diuiſus es manēs extra ⁊ alius ⁊ vnū cū illo non efficeris. Amoraūt vnū te vult facere cū ipſo ⁊ idcircopenetrat ⁊ ꝓpinquat qͣꝫtū p̄t ad vnumip̄m. Un̄ ꝓpheta ait. vbi erat impetusſpūs illuc gradiebant̉ Impetus acutūeſt. Acutū ꝟo nō quieſcit donec intret⁊ penetret ⁊ dicat Tenui eū nec dimittam donec introducā eū in domuꝫ matris mee ⁊ in cubiculū genitricis mee.Tunc em̄ ipſe ad te ingredit̉ qn̄ amorillius cor tuū penetrat ⁊ ad intimū cordis tui illius ꝑtingit Igit̉ tu teip̄m adte introducito nō ſolū in domū tuā qꝛhoc nō eſt magnū magne dilectioni niſi vſqꝫ ad thalamū ꝑueniat ⁊ cubiculūingrediat̉ ⁊ vſqꝫ ad interiora penetret⁊ in intimis tuis requieſcat. Acutū gͦpenetrat oīa ⁊ impetū ſequēs ardētisdeſiderij ſui nec diſſil̓are valens donecad amatū ꝑueīat ⁊ eo amplius adhucſit iens intrare ad ip̄m ⁊ eſſe cū ipſo. ⁊tam ꝓpe ⁊ ſi fieri poſſit hoc ideꝫ ip̄m ſitqd̓ ipſe. nūquid non acutū valde ē hocoīa penetrare ⁊ ad intima intrare. necrepelli poſſe aliqͣ virtute donec ꝑueniatvbi amat. Quis inquit amplius ſeꝑabit nos: a caritate xp̄i. ꝑſecutio. an fames ⁊cͣ. multa que impedimento eſſepotuiſſent ſi dilectioni obſtitiſſent Dilectio aūt qꝛ acutū habuit teneri non

potuit ſed ꝑtranſiuit ⁊ penetrauit euadens libere ac currens ad deſideriū ſuūHec hugo C Quinta ꝓprietas ſeugradus ſeraphici amoris eſt ſuꝑferuidum qd̓ lyncon̄. exponens on̄dit primo quid ſit feruidū ⁊ quid ſuꝑferuidūDicit ergo ſic Feruere dicunt̉ que impreſſo calore ſurſum ſupra ſe ferunt̉ ⁊ꝓprio pondere in ſe recidunt. huius ſupra ſe eleuationis ⁊ in ſe relapſus viciſſitudinarie feruere dicunt̉. Sanctiitaqꝫ viri qͥ ex accepta ſpūſſancti gratia ſupra ſe efferunt̉ in deum. ex ꝓpriopondere recidūt in ſe ab actuali ſupraſe eleuatione hec viciſſitudinātes pn̄tꝯgrue dici ſpū feruentes. ⁊ qui in hocſuꝑeminēt ſuꝑferuidi ſunt D Sedq̄ſtio orit̉. ſi āgeli quoꝝ amor defixusin deum tepeſcit. aut remittit̉. autſaliquo mō declinat̉ ab ip̄o qūo dici pn̄tferuentes. ⁊ ſi feruentes dici non pn̄tqūo feruidi dicunt̉ Rn̄det lincon̄. ꝙp̄t dici ꝙ ſicut dei cognitio in ſe eſt velut mane ⁊ cognitio ip̄ius in creaturiseſt velut veſꝑe. ſic amor in ſe eſt eleuatio. ⁊ amor ip̄ius in creaturis eſt velutdepreſſio. ⁊ in hoc vtroqꝫ ip̄ius amoreſeſe naturaliter adinuicē ꝯſequēte qͣfiquedā viciſſitudinatio feruor eſt ſpūalis ciuus eminentia eſt eſſe in terminopoſſibilis ſibi intentionis. Uel fortepoteſt dici ꝙ amor quo deū angeli amplexant̉ ſuꝑſeruidus eſt qui intenſusad ſummū non lenteſcit neqꝫ remittit̉ſed immobiliter preſtat intentionisſue ſummitatem. hec lynconiēſis. Hugo vero commentator exponens predictum verbum. ſcilicet ſuperferuidumdicit Ammonet nos hec res aliqd̓ maius cogitare de ſuꝑferuido qͣꝫ de calido⁊ acuto Hoſtis em̄ qm̄ id quod feruetquadā caloris ⁊ incendij ſui violētiaiactat̉ extra ſe totaliter ſupra ſe ⁊ facitmotionē magnā inuiſibili eſtimatōne