¶ Liber .III.Diſt. III. Ca. XV.

ptatis ⁊ eo certe deificatior ⁊ purior.quo in ea de ꝓprio nil mixtū relinquit̉.eo ſuauior ⁊ dulcior quo totū diuinuꝫeſt qd̓ ſentit̉. ſic affici deificari eſt. qūoſtilla aque modica multo infuſa vinopuro a ſe deficere tota videt̉ ⁊ ſaporeꝫvim induit ⁊ calorem. ⁊ qūo ferꝝ candens ignituꝫ ſimile igni fit. priſtinaqꝫforma exutū. ⁊ qūo ſolis luce aer ꝑfuſus in eandem tranſformat̉ luīs claritatē adeo vt iam non illuīatus ſed ipſum lumen eſſe videat̉. ſic in oēm modum tunc in ſanctis humanā affectionem quo dū ineffabili modo nccē erita ſeip̄a liqueſcere. atqꝫ in diuinā penitus tranſformari voluntatē. Alioquinqūo erit deus oīa in omnibꝰ. ſi in hoīealiquid de hoīe ſuꝑerit. manet quideꝫſubſtantia ſed in alia forma in alia gloria atqꝫ potentia ⁊ qn̄ erit qn̄ veniam ⁊apparebo ante faciē dei mei. hec bern̄.G Et ſciendum ꝙ in celeſti patriaop̄s deus elctōs ſuos dotabit diuerſisdotibꝰ tam in aīa qͣꝫ in corꝑe. Dotesvero aīe quibꝰ aīe gaudebūt ſunt tres.ſ. cognitio. dilectio ⁊ inheſio ſiue tentio que a quibuſdā appellat̉ apprehenſio. a quibuſdā vero fruitio. Haꝝ dotūnumerus multipliciter accipit̉. Primo ex ꝑte virtutū theologicaꝝ. qꝛ cognitio ſuccedit fidei. dilectō caritati. cōprehenſio aūt ſpei. Alio mō accipit̉ exꝑte potentiaꝝ aīe. Cognitio namqꝫ p̄tappropriari intelligētie. dilectio volūtati. ꝯprehenſio memorie. Pn̄t etiampredicte dotes accipi ẜm tria que tribus ꝑſonis appropriant̉ ita vt ꝯprehenſio reſpiciat potentiā patris. cognitiovero ſapīam filij. ⁊ dilectio benignitatem ſpūſſancti Prima igit̉ dos aīe eſtcognitio. qꝛ diuina eſſentia videbit̉ abomnibꝰ tota ſed nō total̓r .i. ꝓut eſt infinita. videbit̉ tn̄ eſſentia diuina limpidius ab vno qͣꝫ ab alio. ⁊ iſte defcūs

erit ex parte videntis non viſi. qꝛ idemerit viſum. H Secunda dos anime eſt dilectio. ſed inter dilectionemvirtutem ⁊ dilectōem dotē duplex eſtdifferentia. Nam vna eſt ẜm habituꝫ.qꝛ virtus eſt id ꝓprie qd̓ tranſit de ſtatugratie in ſtatū glorie. Dos autē eſt qd̓ſupra meritum datur in introductiōeſponſe. Alia eſt differentia penes obiectū. qꝛ deus erit obiectū virtutis inquantū eſt ſumma bonitas. obiectumautē dotis inquantū vnibilis in vnumſpūm. Et notandū ꝙ fides ⁊ ſpes ẜmrem euacuabunt̉ in patria Caritas vero nec ẜm rem nec ẜm actū eius euacuabit̉. ſed ſolummō ẜm modū imꝑfectio iillus tollet̉ ⁊ id̓o augebit̉ in patria. Tercia dos anime eſt ꝯprehenſioque ē tentio viſi ⁊ amati. vel eſt tentioveri ⁊ boni primi. ⁊ hoc veꝝ eſt ꝓut ꝯp̄hendere ſumit̉ ꝓ attingere ⁊ non ꝓ circumplecti diuinā immenſitatē.INotandū ꝯſequenter ꝙ quatuor ſuntdotes corꝑis. quaꝝ numerus ſic habetur. Nam ad hoc ꝙ corpus ꝑfecte ſitſubiectum aīe nec eā impediat in operibꝰ quatuor requirunt̉. quoꝝ duo ꝑtinent ad ſenſum. alia duo ad motumPrimū qd̓ ad ſenſuꝫ requiritur eſt vtſit facile receptibile ſpecieꝝ ſenſibiliūad qd̓ diſponit claritas. Alteꝝ vt nonſit receptibile paſſionū ignobiliuꝫ adqd̓ diſponit īpaſſibilitas Quo ad motum etiā duo requirunt̉. Unū eſt vt ꝑꝯtrariam inclinatōem nō reſiſtat ſuomotori. ad qd̓ diſponit agilitas. Alid̓eſt vt corpora per que mouet̉ non reſiſtant ei. ad qd̓ diſponit ſubtilitas.R Item iſte dotes ſumunt̉ ẜm quatuor defectus quos hꝫ corpus humanum a quatuor elementis ex quibꝰ cōponit̉ Habet enim corpus humanū abigne caliditatē. ⁊ inde nigredinem. aterra groſſiciem. ab aere paſſibilitatē

cc. iij.