.Liber. IIIDiſt. III. Ca. XIII
menti deſiderio ad habendū aliquideſtuat hoc iaꝫ habet. hec ꝓbari poſſūtꝑ auctoritates ſanctoꝝ. De primo eībea. aug. ſic d̓t. Non quid ſis ſed quideſſe deſideras attendit deus ſi tm̄ inqͣꝫtum potes ſatagis vt qd̓ nōdū es merearis. Et ait bea. bern̄. Sunt multi q̄tota vita tendunt ad ꝑſectōꝫ ſed nūqͣꝫtn̄ ꝑtendunt quibꝰ tn̄ ſi pie ꝑſeuerauerīt ſtatī cum de corꝑe exeunt redditurqd̓ in hac vita diſpenſatōe eſt negatūilluc ꝑducēte eos ſola gratia quo pritendebant ip̄i cum gratia. hec bernar.Ex quibꝰ verbis colligere poſſumusꝙ ꝯtinuus conatus ad ꝑfectōꝫ reputatur hoī perfectio R Conſiderandum etiā ꝙ ꝑfecti viri vt dn̄m ſeqͥ valeant viam artā ⁊ anguſtam ſequunt̉.De qua veritas in euange. d̓t. Anguſta eſt via que ducit ad vitam. Quodbeatus gre. exponens .xxv. mo. ſic dic̄An non quaſi quedam anguſta via eſtitineris in hoc quideꝫ mundo viuereſed de huius mundi ꝯcupiſcētia nihilhabere aliena non appetere ꝓpria nontenere laudes mundi deſpicere ⁊ ꝓ d̓oobprobrium amare. gloriā fugere. deſpectum ſequi. adulātes deſpicere. honorare deſpicientes mala nocentiumex corde dimittere. ⁊ erga eos dilectionis gratiā immobilem in corde retinere. Que vie qͣꝫtū in pn̄ti vita ꝓ ip̄aviuendi cuſtodia anguſte ſunt. tantoamplius in eterna retributōe dilatantur. hec greg. Et ẜm beatum augu. Anguſtam ⁊ artā criſtia noꝝ viā due resfaciunt. ꝯtemptus volūptatū ⁊ tolerācia paſſionuꝫ. Quiſquis ꝯfligerit hecduo vincat ⁊ vicit mundum. Si vis ītrare ꝑ anguſtam portā claude portaꝫcupiditatis ⁊ timoris Un̄ duplicemaciem ꝓducit mūdus ꝯtra milites criſti. blandit̉ em̄ vt decipiat terret vt frāgat Non nos teneat voluntas ꝓpria n̄
nos terreat crudelitas aliena ⁊ victuseſt mundus. hec aug. Et qͣꝫuis hec viaque d̓r arta laborioſa eſſe videat̉ tn̄ veris ꝑfectis ⁊ in amore dei feruentibꝰnō eſt difficilis ſed pocius deſidioſis.Un̄ criẜ. ſuꝑ illo verbo Arta eſt via ſicdicit. Si quis viam que ducit ad vitalaborioſam exiſtimet ſue deſidie īputet n̄ vie. Si tn̄ tempeſtas pelagi nautis. vulnera militibꝰ. frigora ⁊ glacies agricol̓ leuia ⁊ portabilia ſūt. ꝓpt̓ſpem premij temporalis. multo magiſcui celū placet nullum debet ſentiri ꝑculum. Nullus ergo aſpiciat in viamꝙ arta ſit. ſed quo ducit ideſt ad celuꝫnec aliā aſpiciat ꝙ lata ſit ſed quo ducit ideſt ad infernū. hec Criẜ. Debet gquilibet homo deuotus ⁊ religioſus inqͣꝫtū valet dei adiutorio conari ad petfectionē ⁊ vt hanc aſſequi poſſit ſtudeatvicia ſubicere dn̄io rōis ⁊ corpꝰ ammo aīꝫ vero deo. ꝑ hāc āt viā obtinetur ꝑfectio. De hoc proſper ſic dicit.Dominet̉ vicijs ratio ſubiciatur corpus aīo ⁊ animus deo ⁊ impleta eſt hominis ꝑfectio. hec proſper. L S⁊ hoc notandū ꝙ ad culmen ꝑfectōisnemo peruenire poteſt niſi per virtuteſac bonā oꝑacōꝫ. neceſſe eſt vt virtutesip̄e ſi efficaciter ad ſtatū ꝑfectū hoīeꝫdebeant ꝑducere ꝙ ꝯtineantur ⁊ habeant in ſe qͣttuor ex ꝑte hoīs vicꝫ fortitudinē. rectā intentōꝫ. diſcretionē acꝑſeuerāciā finalē Dꝫ nāqꝫ hō ꝓficietī ꝟtutibꝰ ⁊ volēs ꝑuenire ad ꝑfectōꝫ fmo hr̄e fortitudinē. fortit̉ em̄ oportereū aggredi viaꝫ ſalutis viriliter ſe inoperibꝰ bonis ⁊ virtuoſis exercendo ⁊nō per negligenciam ſeu accidiaꝫ torpeſcendo. Ad hoc hortatur pͣs dicensUiriliter age ⁊ ꝯfortet̉ cor tuū ⁊ ſuſtine dn̄m. Scd̓o homo ꝓficiens in vittutibꝰ hr̄e debet intencionem rectam.vt videlicet bona que facit n̄ proptet