Liber .III.¶ Diſt. III. Ca. XI.

tur ⁊ in vno eternitatis deſiderio īmobiliter figitur. hec ē illa terra quā veritas promittebat cū diceret. Beati mites qm̄ ipſi poſſidebunt terram quamyſachar ꝯcupiuit ⁊ in eius amorem exarſit vt legit̉ yſachar aſinus ſortis habitans inter termīos vidit requieꝫ ꝙeſſet bona ⁊ terrā ꝙ eſſet optīa ⁊ ſuppoſuit humeꝝ ſuū ad portandum. Pene iſte ergo nō plene hanc morienciūterram deſeruerat. pene nō plene illāviuenciū terrā apprehenderat qui int̓lermīos hītabat qꝛ viliſſimis qꝛ pauciſſimis huius vite bonis ꝯtentus hꝰferre miſere extrema tenebat. qꝛ ꝑ frequentes mentis exceſſus ꝑhēnis vitebona preguſtabat illius beate terre imcia tangebat. qꝛ hꝰ vite bona ad neceſſitatem nō reſpuebat. hanc terrā nōpenitus deſerebat. Quia future vite n̄niſi nouiſſima quedā capere poterat ilſaꝫ omnino nō apprehendebat ⁊ idcircō inter termīos habitabat iſtaꝫ toletabat ad neceſſitatē illā ꝯcupierat adlocunditatē. Satagebat iſtā penitusdeſerere nec poterat ambiebat in illaꝫtolos intrare nec valebat. Fecit ergoquod potuit inter termīos habitabatquott idie ad illā nitebatur quottidiecelabebatur. Hanc terrā vt ait ꝓpheta.Oanſueti hereditabūt ⁊ delectabunt̉in multitudīe pacis. Ecce qualis terta pax ibi eſt pax plena requies bonaquies pacifica. In illa labor n̄ eſt ſedad illaꝫ ſine labore ꝑueniri non poteſtꝓpter illā laboratur ſed in illa non laboratur. Uens etiā que ad internuꝫgaudiū nō colligitur tota que ſit veracequies minime experitur. hec richar.Un̄ qui gaudiū ⁊ conſolationē volūthabere in dn̄o neceſſe eſt vt vanā ꝯſolacionē huius mundi ꝯtemnant naͣ quiꝯſolatur hic indigni ſunt ꝯſolatōe diuina L Nemo em̄ poteſt in vtro-

qꝫ ſeculo ꝯſolari. qꝛ oportet vt vnū perdat qui alteꝝ voluerit poſſidere. hoc aſfirmat beatus aug. in libro ſoliloquiorum ita dicens. Tu dn̄e. ſolus es ꝯſolatio noſtra ſempiterna que ſolus ill̓te tribuis. qui ꝯſolatōꝫ huius mundiꝓ ꝯſolatōe eterna ꝯtemnunt. Nam qͥhīc ꝯſolantur indigni tua ꝯſolatōe habentur ſed qui hic cruciantur a te ꝯſolantur ⁊ qui hic ꝑticipant paſſionibꝰparticipant ⁊ ꝯſolatōibꝰ. Nemo pōtin vtroqꝫ ſeculo ꝯſolari nec pōt quishic ⁊ in futuro gaudere ſed vnū neceſſe eſt vt perdat qui alteꝝ voluerit poſſidere. hec vbi ꝯſidero dn̄e ꝯſolator meqrenuit cōſolari in alijs aīa mea vt digna habeat̉ ꝯſolationibus tuis eternis.quia iuſtum eſt vt amittat te quicunqꝫin alio aliquo conſolari magis eligatqͣꝫ in te. Ergo obſecro te vt non permittas me in aliqua alia ꝯſolatiōe vana ꝯſolari qͣꝫ in te. Sed omnia mihipeto amareſcāt. vt tu ſolus dulcis appareas anime mee qui es dulcedo ineſtimabilis ꝑ quam cuncta amara dulcorantur. Tua em̄ dulcedo craticulaꝫLaurēcio dulcem fecit. Tua dulcedoStephano torrentis lapidē dulcorauit. Pro tua dulcedine ibant apl̓i gaudentes a ꝯſpectu ꝯcilij qꝛ digni habitiſunt ꝓ noīe iheſu ꝯtumeliā pati. Ibatandreas ad crucē ſecurus ⁊ gaudensqm̄ ad dulcedineꝫ ꝓperabat. Hanc vtguſtauit petrus inferiorē oblitus clamauit quaſi ebrius dicēs. Dn̄e bonūeſt nos hic eſſe ſi vis faciamus tria tabernacula hic moremur te ꝯtēplemurquo habito nullo alio indigebimus.Sufficit tn̄ nobis videre te. ſufficit īqͣꝫtanta dulcedine tua ſaciari vnā ſtillam iſte dulcedīs tue guſtauit ⁊ omnēaliā dl̓cedinē faſtidiuit. Quid putasdixiſſet ſi magnā illā multitudinē diuinitatis tue guſtaſſet quā abſcondiſti

aa .i.