FLiber .III.Diſt. III. CI. XI.

diuꝫ veꝝ aīe mundi ⁊ voluptatū carnalium amatores ꝑciꝑe non poſſunt. qꝛhmōi dulcedo eſt cordis ⁊ nō carnis.Un̄ eā agnoſcere nō poteſt quilibꝫ carnalis. De hoc rich. de ſancto victo. intractatu ſuo ſuper Benyamin adoleſcentulus ſic ait. Qui em̄ in bonis falſis atqꝫ deceptorijs ſpem figunt q̄ ſintvera bona inuenire nō poſſunt. Nonergo eſt mīꝝ ſi eā quilibet amator mūdi neſcit. quam deus diligentibꝰ ſe abſcondit eſt em̄ manna abſconditū ⁊ niſi guſtantibus omnino ignotū. Eſt nāqꝫ hmōi dulcedo cordis non carnis.Un̄ nec eam noſſe poteſt quilibet carnalis. Ordinatū ⁊ veꝝ gaudiū veraciter tunc habemus. qn̄ de veris ⁊ eternis bonis gaudemus. Ad tale gaudiūapl̓us nos hortat̉ dicens. Gaudete īdn̄o. Et pͣs Letamini in dn̄o ⁊ exultate iuſti. Mens aūt que in laude hoīmdelectatur quid ſit internū gaudiū experiri nō meretur. nec mens hūana mſi ꝑ abſtinentiā ⁊ pacīam ad veꝝ gaudiū pertingit. Oportet em̄ nō ſolū falſam delectationē ſed etiā vanā perturbationē eū excludere qui vult de veritate gaudere. Qui em̄ ī īfimis adhucdelectat̉ interna vtiqꝫ iocunditare indignus ē ⁊ qui vano timore ꝑturbat̉ſpūali dulcedīe ꝑfrui nō poteſt. Falſāleticiā veritas damnabat cuꝫ dicebat.Ue vobis qui nunc ridetis. vanam ꝑturbationē increꝑabat cum dicebat.Holite timere eos qui occidunt corpus. Hoꝝ auteꝫ vnū ſuſtinendo ſuꝑamus. Alterum patiendo toleramusQuid igitur ꝑ tot labores niſi verumgaudiuꝫ querimus. ſed huius mercedem tociens quaſi quaſdā primicias⁊ velut arrā quandaꝫ accipimus quotiēs ad illud internuꝫ dn̄i noſtri gaudium intramus ⁊ ex aliqua ꝑte guſtamus. Hanc aūt interne dulcedīs de

guſtationem ſcriptura ſacra nunc guſtum nunc ebrietatem vocat. vt qͣꝫ ſitparua vl̓ magna oſtendat. Parua quidem ad ꝯꝑacōem future plenitudinismagna aūt in ꝯꝑatōe cuiuſlibet mūdane iocunditatis. Preſens āt ſpūaliūviroꝝ delectatō future vite gaudijs cōꝑata qͣꝫtumlibet excreſcens inuenitur.in cuius tn̄ ꝯꝑatōe omniū exterioꝝ delectationū eſt nulla. O dulcēdo mirada dulcedo tam magna dulcedo taꝫ ꝑua quō non magna quę terrenam omnem excedis quō non ꝑua que de illaplenitudīe vix ſtillā modicā decerpisModicū quidē de tanto felicitatis pelago mentibus inſtillas mentes tamēquas infundis plene inebrias. Merto tantillum de tantillo guſtus quidēd̓r meri. nihilominus que mentē a ſeipſa alienat ebrietas nominatur. Guſtus ergo eſt ⁊ ebrietas vere dici poteſtGuſtate ⁊ videte qm̄ ſuauis eſt dominus dicit ꝓpheta Et d̓ ebrietate quidēdicit. Uiſitaſti terram ⁊ inebriaſti eahac itaqꝫ dulcedine inebriari non merentur qui adhuc carnalium deſideriorum fluctibus agitantur Uiſitaſtiinquit terram et inebriaſti eam Quare ergo ſolum terram inebriari dicit̉deus cur etiā non mare. Sed ſcimusqꝛ mēs q̄ ꝑ varia d̓ſid̓ria fluctuat quaadhuc ſeculariū curaruꝫ ꝓcella exagtat. in illud internū gaudiū nō admittitur ⁊ illo torrenie voluptatis non potatur qͣꝫtominus īebriat̉. Quid ergoꝑterram niſi fixam cordis ſtabilitatedebemus accipere. Debemus gͦ fluctuacionem cordis reſtringere ⁊ ad vmusveri gaudij deſideriū cogitationū affectionūqꝫ motus colligere. qui ſe cupiivel credit illo vere ebrietatis poculo īebriandum fore. Hec eſt illa vere beata recta mētis vicꝫ ſtabilitas trāquitla. quando mens in ſeip̄a tota colligi