Liber .III.¶ Diſt. III. Ca. XI.

nis nō poteſt attingere ſcꝫ intellectusnoſter ſed affectus. Iſte aūt amor ē ſequeſtratiuus ſeꝑatiuus ⁊ ſurſum actiuus. Sequeſtrat eniꝫ ab omni affectualieno ꝓpter ſponſi affectus vnitioneꝫSoporat ⁊ quietat omnes potentias⁊ filenciū imponit. Surſuꝫ agit quiaducit in deū ⁊ eſt ſic homo quaſi mortuus ⁊ iō fortis eſt vt mors dilectio. qꝛſeparat ab omni caſu oportet eī hominem mori ꝑ illū amorē oībꝰ terrenisvt ſurſum agat ⁊ deo vniatur in qͣ vnione intrat in tenebraꝝ radiū. Dicit̉ tenebra qꝛ intellectus nō capit ⁊ tn̄ anima ſūme illuſtrat̉ ⁊ qꝛ mens oculis ītellectualibꝰ illū radiū reſpicere n̄ poteſt ideo amouendi ſunt. vn̄ d̓r in cāficis. Auerte ocl̓os tuos a me ip̄i mequolare fecerūt. Tunc xp̄s ī̄cedit qꝛmens oculis intellectualibꝰ nititur illam ſapīam aſpicere qꝛ non ibi intellectus ſed affectus vadit ad ꝓfunduꝫctiſti. Qui vero tantū graciam a domino ꝑcipiunt quodammō deificantur.niam duas naturas rōis capaces creaior noſter ꝯdidit angelicā ſcꝫ ⁊ humaſa quas ad ſimilitudinē ſuā creans īeternū ſubſiſtere voluit. Et qꝛ beate ſine illo eſſe nequibant ſui ꝑticipatiōꝫillis largiti dignatus ē vt vicꝫ hoc haberent ꝑ gr̄am qd̓ deus eſt ꝑ naturam.Hoc aūt fieri aliter nō poteſt niſi hi qͥſaluandi deificentur. qꝛ ſaluari nonoſſunt niſi hi qui deificati fiunt.H Deificatio aūt eſt aſſimilatio ⁊bni cō ad deū ẜꝫ poſſibilitatē creatureAſſimilatō vero ſit ꝑ virtutes ſeu opetationē bonā vnicio auteꝫ ſit ꝑ caritatis feruorē. Quanto aūt quiſqꝫ ē virtuoſior ⁊ caritate plenior tanto eſt deoſilior ⁊ eius vnio cū deo ꝑfectior. Un̄ſctī ⁊ ꝑfecti viri qꝛ ſunt virtuoſi ⁊ caritate pleni in ſuis ꝯtēplatōibꝰ extra ſebos ⁊ eo ꝑfectius cū deo vniuntur. qͣꝫ-

to magis ꝑ vitam virtuoſam ⁊ caritatem feruidā deificant̉ qꝛ ꝑ ardorē diuini amoris quē in exceſſu mentis dulciter d̓guſtant in deū quodāmō tranſformāt̉. Sꝫ dꝫ circa hoc vnuſqͥſqꝫ cōſcīam ſuam diſcutere. ⁊ ſi donis ſꝑūalibus quibus ad amiciciā dei ꝑuenit̉ ſecarere conſpexerit debet gemere ⁊ perpenitentie remediū illa a dn̄o ſtudeatobtinere. Si autē aliqua dona minora habuerit. maiora ī alijs n̄ inuideatſed pocius diligat et dn̄m ſuppliciterexoret vt illius doni qd̓ alter ꝑfectiuspoſſidet euꝫ ꝑticipem ſaciat vt dicerepoſſit cū pͣs. Particeps ego ſum omniū timenciū te ⁊ cuſtodientiū mādata tua I Notandū ꝙ his qui pergratiā ꝯtemplatōis celeſtis vite dulcedinē guſtauerint ac ꝯgnouerint trāſitoria vileſcunt omnia deſerunt habita ⁊ eoꝝ animus ſolū deſiderijs celeſtibus inardeſcit. De hoc beatus gre. inquādā omelia ſic ait. Qui celeſtis vite dulcedinē īqͣꝫtū poſſibilitas admittit ꝑfecte ꝯgnouerit ea que in terris amauerat libenter cuncta derelinquit īcomparatione eius vileſcunt omnia.deſerit habita. congreata diſpergit. inardeſcit animus in celeſtibꝰ interrenis nil libet. deforme ꝯſpicitur quicqͥdd̓ terrene rei placebat ſpē. qꝛ ſola celeſtis patrie claritas fulget ī mente naꝫquem ꝑfecte abſorbuerat ad terrenadeſideria foris velut inſenſibilem reddit. hec gre. A Omnis etiā anima ꝓut d̓t beatus bernardus. que velſemel guſtauerit ſpirituſſancti dulcedinem pn̄ciam ipſius impoſſibile ē vtnon toto corde deſideret īmo oīs anima in ſpiritu ambulans ſponſum velin amplexu vel in affectu oſculo ⁊ deſiderio etiam cum manducat vel bibitimpoſſibile eſt nō habere. hec Bernardꝰ. Hāc vero dulcedinē ſpūalē ⁊ gau