Diſt. III. CA. XI.¶ Liber. III

deꝰ demonſtrare vitā in qua poſt vitāiſtam viuendū eſt ineternū hec auguſt.G Et notandū ꝙ ī raptu pauli nōfuit neceſſariū vt aīa eius totaliter ſeꝑaret̉ a corꝑe ſed manēte hoc ſtatu ablata ē ab anma eius actualis ꝯuerſioad fantaſmata ſenſibilia. ne impediretur eius eleuatio in id qd̓ excedit omnia fantaſmata. ⁊ ideo in raptu eius n̄fuit neceſſariū vt dictū eſt vt aīa eiusſeꝑaretur a corꝑe vt ei non vniret̉ vtſorma Fuit aūt neceſſariū eius abſtrahi a fantaſmatibꝰ ⁊ ſenſibiliū ꝑcepcion. nam oportet cū intellectus hoīseleuat̉ ad altiſſimā diuine eſſencie viſionem vt tota mentis intentio illucaduocetur. ita ꝙ nihil ītelligat ex fantaſmatibus ſed totaliter ferat̉ in deūUnde ⁊ paulus ab oībꝰ abſtractus oſſendiculis vnitiue ꝯtemplatōis mētetm̄ exceſſit vt vere amator trāſlatus inamatuꝫ nō aūt vt exanimatus ⁊ corꝑiſubductus. ꝓpter ea apoſtolus dicit illud bene. Uiuo ego iam nō ego. viuitvero in me criſtus. nam totā mentemattractus īſuꝑ ītellectuales extēſiōesdiuinoꝝ inuiſibiliū vſqꝫ ad feruidosfulgores ⁊ fulgidos feruores ad quorum omniū ſublimes exceſſus ⁊ excedētes ſublimitates intelligētia trahinō potuit ſꝫ ſola prīcipalis affctō deovnibilis. Dixit ſe iam ⁊ extunc viuere ſed non vita ſua ſed amati. cuꝫ quofuit effectus vnus ſpiritus. Cor nāqꝫeius diuina abſorptū dulcedīe ſic t̄ſolutū diuini amoris extitit liquaminevt appetitus cum appetibili mirabilivniretur amicicie vinculo. ⁊ ideo inſuꝑſubſtāciali ⁊ ſuꝑlucēti diuini ſplēdoris caligine factus aſcēdit ꝓprio intellectu ſe eſſe īcōp̄henſibilē ⁊ vite ſuenō viuētem dicens viuo ego iam nonego ⁊cͣ. Sicut em̄ ferrū ꝯflatū in ignein liquorē ſoluit̉ nil de natura eius re

manente ſenſibꝰ videtur ſed totum inigneam qualitatē vertit̉ ſola vero rōenaturā ſuam qͣꝫuis liquefactā ſeruare ꝯgnoſcimus. Sicut gͦ totū ferruꝫliquefactū ignituꝫ ymo ignis apparetmanēte eius ſubſtātia. ita mēs Pauli caritatis igne liquefacta ⁊ in deumtranſformata manente natura tota facta eſt deus. Un̄ etiā mens deuotoꝝ eſꝑfectoꝝ viroꝝ cum ꝑꝯtemplationem⁊ alienationeꝫ ꝯiuncta ⁊ vnita fueritdeo dormit quodāmō ⁊ quodāmodovigilat dicens illud cantic̉. Ego dormio ⁊ cor meum vigilat. Sola effectiua tunc dormit ⁊ ſilenciū alijs impōſomnibꝰ potentijs. Et tunc alienatuseſt a ſenſibus ⁊ in extaſi poſitus ⁊ audit verba que n̄ licet hoī loqui qꝛ tm̄ ᵉin affectu ⁊ talia ſunt ſolummō ꝑ gratiam. Quia ſol ille diuinus per ſuasⁱflāmatōes ⁊ ardores quos emittit ī ſilas aīas que habent exceſſus mētalesnullus p̄t explicare. Si eī ſcd̓ꝫ apoſtoluꝫ gemitꝰ ſunt enarrabiles qͥbꝰ ꝓ nōbis poſtulat ſpūs quid ſunt exceſſusquid ve ardores. Unde ſol ille diuinꝰ⁊ eternus illam celeſtem ierarchiaꝫªiſtā hūanaꝫ irradiat ⁊ inflāmat triformi amore illā ꝑtentōꝫ viſionē ⁊ fruitionē. hāc ꝑ caritatē de corde puro ꝯſciencia bona ⁊ fide nō ficta. Sed quideſt ꝙ radiq iſte excecat cū pocius debeat illumīare ſed iſta excecatio eſt ſuma illuminatio. qꝛ eſt in ſublimitatementis vltra hūani intellectꝰ inueſtigatōꝫ. vbi intellectus caligat. qꝛ nō poteſt inueſtigare qꝛ tranſcendit omneꝫpotentiā inueſtigatiuā. Eſt ibi gͦ caligo īacceſſibilis qn̄qꝫ tn̄ illuminat metes q̄ ꝑdiderūt īueſtigatōes curioſasvn̄ pͣs d̓t. Poſuit tenebras latibuluꝫſuū Spiritus autem ſanctus leuat ammā ad iſta obſcura ⁊ docꝫ īprouiſa ethic ē digitꝭ dei ad quē magꝰ pharao-