Liber .III.¶ Diſt. III. Ca. A.

mus ad noſtrā memoriā reuocare ommno non poſſumus Et qͣꝫuis in̄ aliqͥdin memoria teneamus ⁊ quaſi ꝑ mediū velū ⁊ velut in medio nebule videamus. nec modū quidē viuendi nec qͣlitatē viſionis ꝯprehendere vel recordari ſufficimus Et miꝝ ī modū reminiſcentes nō reminiſcimur. dū videntes nō ꝑuidemus ⁊ aſpicientes nō ꝓſpicimus ⁊ intendentes non penetramus. hec rich. Tantā talemqꝫ gratiāabſqꝫ dubio ꝓut ideꝫ rich. d̓t. Nemoaccipit ſine ingenti ſtudio ⁊ ardentideſiderio. nemo etiā exiſtimet ad illiꝰdiuini luminis claritatē argumētādopoſſe penetrare nemo ſe credat humana illud racinonaciōe poſſe ꝯprehēdere. Si em̄ aliqua argumentatōe adiripotuiſſet lumen illud diuinū. vtiqꝫ inacceſſibile nō fuiſſet. Deniqꝫ apoſtoſtolus ad illud ſe gloriat̉ non quidemiſſe ſed raptū fuiſſe. Scio īquit hoīeꝫſiue ī corpore ſiue extra corpus neſciodeus ſcit raptū vſqꝫ ad tercium celumAd hoc itaqꝫ celū hoīes rapiunt̉. aſcēde re aūt nō poſſunt. Q Poſſumus tn̄ illam que ī hac vita haberi poteſt dei ꝯgnitōꝫ tripliciter diſtinguereAliter ſiquidē deus videt̉ ꝑ fidem. aliter ꝯgnoſcit̉ ꝑ rationē atqꝫ aliter cernitur per ꝯtemplationem. Prima ergo viſio ad primū. Scd̓a ad ſcd̓ꝫ. Tercia ad terciū. Ad primū itaqꝫ ꝯtēplatōis celum ⁊ ſcd̓ꝫ hoīes aſcendere poſſunt. ſed ad id quod eſt ſupra rationēniſi ꝑ mentis exceſſū ſupra ſemetip̄oſrapti nūqͣꝫ pertingunt. Cum gͦ menshoīs ſic ſupra ſemetip̄aꝫ rapit̉ omneshumane racōcinacōis ſuꝑgredit̉ anguſtias. ad illud em̄ quod ſe eleuata ⁊in extaſim rapta de diuinitatis lumīeꝯſpicit. omnis humana ratio ſuccumbit. ⁊ niſi humane rōcinacōis anguſtias deſerat ad capiendum diuine ar

chanū intelligentie ſinū non dilatat.Quiſquis etiaꝫ huius dilecti dn̄i deſidexio flagrat qͣꝫto em̄ familiarius nouit tanto amplius amat. eoqꝫ frequencius eius deſiderio eſtuat. Eius ſiquidem frequens cōtuberniuꝫ ſolet ſanedeſiderium non minuere ſed augereªamoris incendiū acrius inflammareQui igit̉ talis ſponſi ⁊ dilecti dulcedine fruitur ⁊ inter humeros illiꝰ requieſcens eius amore iugiter delectatur qͣꝫ putas frequentes mentis excelſus patitur qͣꝫ ſepe in extaſim raptusſupra ſemet ip̄m ducitur pulchritudīniſ eius magnitudine attonitus ī eiusadmiratōe ſuſpendit̉. cuius nimirumaīa cū ſeip̄am pre gaudio iam caperenō poterit ſupra ſeip̄am ducit̉ ⁊ ꝑ exceſſum mentis in ſuꝑna eleuatur. ſecrich. Qui vero ꝑ exceſſum mentis aliquid de ſuꝑne felicitatis dulcedine deguſtant tales interim a miſeria hꝰ fragilis vite liberi exiſtunt qꝛ felicitas eimiſeria ſimul eſſe nō poſſunt. Hec ꝓbat beatus bern̄. in libro de gratia ⁊ ſibero arbitrio ita di. Fatendum ē eosqui ꝑ exceſſum ꝯtemplatōis rapti qͥſiqꝫ in ſpū qͣꝫtulumcūqꝫ de ſuꝑne felicitatis dulcedine deguſtare ſufficiūt iociēs eē liberos a miſeria quotiēs ſic excedunt. Hi plane qd̓ negandum noneſt ⁊ in hac carne licet raro raptīqꝫ coplaciti libertate fruunt̉. qui cū mariaoptimā ꝑtem elegerunt que non auferet̉ ab eis. Qui em̄ iam tenent qd̓ auferendū non eſt. experiuntur vtiqꝫ qd̓futuꝝ eſt ſed qd̓ futuꝝ eſt felicitas eſt.Porro felicitas ⁊ miſeria eodē tempore eſſe nō pn̄t ſil̓ quociēs igitur perſpm̄ illā ꝑcipiant tociēs iſtā nō ſentiunt. Itaqꝫ in hac vita ſoli ꝯtēplatiuſpoſſunt vtraqꝫ frui. libertate ꝯplaciti ⁊hoc ex ꝑte ⁊ parte ſatiſmodica viceqꝫrariſſima. hec ber. R Sed miruꝫ