Diſt. III. Ca. XI.Liber .III.

extaſis. hec rich. O Hoc verotam excellens donū ꝑ quod videlicetnonnulli vſqꝫ ad exceſſum mentis rapiuntur alij hoc accipiūt ex ſola vacāte gratia. Alij auteꝫ vt hoc poſſint ſibiꝯparant cū adiutorio tn̄ gratie ex magna aī induſtria. De hoc rich. de ſan.vict. in. iiij. libro ꝯtemplatōnū ſic aitQui in ſuis ꝯtemplatōibꝰ ſuꝑ ſemetlp̄os ducuntur ⁊ vſqꝫ ad mentis exceſſuꝫ rapiunt̉ ⁊ alij hoc expectant ⁊ accipiunt ex ſola vacante gr̄a. Alij vero ethoc ꝯꝑant cū gratie tn̄ adiutorio ⁊ cooꝑante ex magna animi induſtria. Etilli quidē hoc donū quaſi fortuitū hn̄tiſti vero iaꝫ quaſi ex virtute poſſident.Quaſi fortuitū cuiqͣꝫ eſt qd̓ qn̄ vult velput vult nullo mō poteſt velut fortuitum. Igit̉ hoc habent qui in hoc nihilex ꝓpria induſtria valent ſed ſolā vacāis gratie horā expectant. iam vero velut ex virtute hmōi gratie efficaciamhabere dicendi ſunt. qui ex magna iaꝫꝑte id poſſunt cū volunt ſed ad tantaꝫgraꝫ nō niſi cū magno labore ꝑuenit̉.Un̄ ⁊ moyſes ī mōte. vi. diebꝰ moratur ⁊ in. vij. de medio nubis ad dei colloquiū vocat̉. Sex diebꝰ vt notuꝫ eſtoꝑa noſtra ꝑagimus ⁊ ī ſeptimo reqͥeſcimus. Quaſi. vi. ergo dies tranſimus in hoc monte. qn̄ cū magno labote ⁊ magna animi induſtria in hmōiſublimitatis ſtatu aſſueſcimus diuciꝰAmanere. tunc aūt quaſi ad ſeptimuꝫdiem venit̉ qn̄ tanta mentis ſubleuatōmenti in oblectamentū vertitur ⁊ ſineVllo labore ſubicit̉. quaſi ad ſeptimūlam diē ꝑtingit̉. qn̄ in illo ſublimitatis ſtatu tandē aliqn̄ ad ſummaꝫ anīꝰtranquillitatē ꝯponitur. vt non ſolumomnē curam ⁊ ſollicitudinē deponatymo vniuerſas pene hūane poſſibilitaſis metas accedat ad colloquiū domiin dn̄o vocante admittim̄. non ex diui

na inſpiratōe ⁊ reuelatōe in illā diuinoꝝ iudicioꝝ abyſſum intromittimurIn mediū nebule Moyſes ingredit̉qn̄ humana mens ab illa diuini lūisimmenſitate abſorpta ſumma ſui obliuione ſopitur. ita vt mirari valeas etiuſte mirari debeas quō ibi concordetnubes ignorantie cū igne illuminate ītelligentie. ignorancia ⁊ obliuio votorum ⁊ exꝑtoꝝ cū reuelatōe ⁊ intelligēcia prius ignotoꝝ ⁊ eo vſqꝫ inexꝑtoꝝnā vno eodēqꝫ tꝑe humana intelligēcia al̓s mens ⁊ ad diuina illuminatur⁊ ad humana obnubilat̉. hanc ſubleuati cū pacem obnubilatōꝫ ⁊ ſubleuationē pͣs. paucis verbis ꝯprehendit.cū dicit. In pace in idipſum dormiā ⁊requieſcam. Ueraciter tunc anima pacem inuenit qn̄ ſupra ſemetip̄am ducta humane paſſibilitatis moleſtias animo nō ſentit. In hac obdormit quādo ad ſummam tranquillitatem conſopita quicquid ſobria cogitare ꝯſueuit ei in obliuionē venit. Qui em̄ dormit que circa ip̄m ſunt ymmo ⁊ ſeip̄ꝫnon nouit. Recte ergo per ſoporē mētis alienatō exprimit̉. ꝑ quā ab aſſuetis abſentat̉ ⁊ quaſi ꝑ ſomnum occupata a rebus humanis diuinaꝝ reruꝫꝯtemplatōe ꝑegrinatur. Et tunc quidem in idip̄ꝫ obdormit quando in eoper ꝯtemplatōꝫ ⁊ admirationē requieſcit. cui vnū idemqꝫ eſt eſſe omne qd̓eſt. qui ſolus veraciter dicere poteſt.Ego ſum qui ſum. P Et notandum ꝙ per mentis exceſſum ſupra ſiue ītra noſmetip̄os ī diuinoꝝ ꝯtēplationem rapimur. exterioꝝ oīm ſtatimymo nō ſolum eoꝝ que extra nos veꝝetiā eoꝝque intra nos ſunt omniū obliuiſcimur. Et recte cum ab illo ſublimitatis ſtatu ad noſmetip̄os redimuſilla que prius ſupra nos vidimus ī eaveritate ⁊ claritate qua prius ꝑſpexi-

X. iiij