Diſt. III. Ca. XI.Liber .III.I

quam in intimis ſentit ſeip̄am animaſancta pre gaudio ⁊ exultatōe non capit. intm̄ vt exultatōis ⁊ iocunditatisſue magnitudo eam extra ſemetipſaꝫeffundat. ⁊ ſupra ſemetip̄am rapiat.Et ſane ſic vehemēſ īmēſaqꝫ leticia dūlupͣ hūanū moduꝫ excreſcit hoīeꝫ ſupͣhoīem extollit ⁊ ſupra humana ſubleuata in ſublimibus ſuſpendit. Huiusſane rei formā in piſcibus videmus.nam piſces dū in aquis ludunt ſupraaquas exiliunt ⁊ nature illius al̓s natiue habitatōis ſue terminos excedūtdū ſeip̄os vel ad modicū ꝑ aera ſuſpēdunt. Sic ꝓculdubio aīa ſancta dumInter no quodā tripudij ſui applauſu aſemetip̄a excutit̉. dum ſupra ſemetipſam ire mentis alienatōe vrget̉. dū ceſeſtibꝰ tota ſuſpendit̉. dum angelicisſpectacul̓ tota īmergit̉. natiue al̓s nature poſſibilitatis termīos ſuꝑgreſſavidet̉. nemo aūt tantam cordis exaltacionē vel ſubleuationeꝫ de ſuis viribus p̄ſumat vel ſuis meriris aſcribat.Conſtat ſane nō meriti hūani ſed muneris eſſe diuini. Un̄ ⁊ illa quecūqꝫ ēdia que de deſerto aſcendiſſe deſcribitur dilecto ſuo innixa ꝑhibet̉. Quideſt em̄ dilecto ſuo inniti. niſi virtute illius nō ꝓprijs viribꝰ ꝓmoueri. Quidinqͣꝫ eſt illi dilecto ſuo incūbere qͣꝫ deꝓpria virtute ꝓ hac ꝑte nihil omninop̄ſumere. Quantū mihi videt̉ nihil d̓Pria induſtria nihil de ꝓpria ꝓuidencia recte p̄ſumitur. preſertī in eo locobbi de deſerto aſcenditur ſed nec in deſerto quidē qn̄ ꝑ deſertum itur. Scithoc ſane ip̄e dilectus eius ⁊ idcirco d̓ducit eā in nube diei ⁊ tota nocte in ilſuminatōe ignis. Quo em̄ modo ſuſtineret pondus diei ⁊ eſtꝰ niſi ſub vnibra illius quem diligit aīa ſua ſederetbeſ quis ei locus tutus a timore noccutuo p̄ſertim in loco horroris et va-

ſte ſolitudīs niſi ip̄e emittat lucē ſuaꝫ⁊ veritatē ſuā. Demqꝫ n̄ hr̄et quo eſtqꝯcupiſcēcie temptaret. virtus ſibi altiſſimi obumbraret illi nihlominus d̓eſſet vn̄ ignorantie ſue tenebras illūinaret. niſi in lumine illius videret lumen. Un̄ eſt qd̓ ille d̓t. Qm̄ tu illuminas lucernā dn̄e deus meus illu. re. mAccipit itaqꝫ dilecta ex munere dilecti ſui ⁊ bn̄ficio ſponſi ſuo duo r̄mediaꝯtra duo principalia mala. refrigerijnubem ꝯtra ꝯcupiſcenciā carnis. ⁊ reuelatōis nubem ꝯtra ignorantiā mentis. Et notādū qͣꝫuis ſponſi dilecta ſꝑ⁊ vbiqꝫ dilecti ſui adiutorio egeat. itavt ſine ip̄o nil facere valeat. nuſqͣꝫ tam̄cooꝑanti gratie vehemencius incūbitvel incūbere oportet qͣꝫ eo locoꝝ vbi dedeſerto aſcendit. tunc tꝑis maxime cūdelicijs affluit. Si em̄ ꝑ deſertū intelligit̉ cor hūanū quid erit d̓ deẜto aſcēdere niſi ſupra ſemetip̄m ire. Quid ergo homo ibi poſſit vbi homo ſupra hominē aſcēdit vbi humana natura humane poſſibilitatis metas tranſcēditnullo tn̄ tꝑe dilecto ſuo vehemenciusinnititur qͣꝫ cū ſpiritalibꝰ delicijs aīaſancta affluere videt̉ L Et ſciendum ꝙ ſpiritales delicie animam delicatā afficiunt vultis audire qͣꝫ d̓licatāfacere ꝯſueuerunt pene ſupra id quodcredi poſſit. Intantum deniqꝫ ꝙ nulla exterior delectatio poſſit ei aliquatinus ſapere. nec aliqua huius mundigloria aliquid ꝯſolationis afferre. itavtveraciter audeat profiteri ⁊ dicere.Rēnuit ꝯſolari anima mea eo ꝙ veraciter ſentiat ⁊ ꝓ certo diffiniat ꝙ omnis caro fenum ⁊ omnis gloria quaſiflos feni. Deniqꝫ tedet animam ſuamvite ſue quociens non dat̉ conſuetasleticias pro voto habere. ⁊ quociens illa īterne ſolēnitatis gandia aliqͣꝫ diuſubtrahūtur. Sed quicquid ad eius

X. iij.