LLiber .III.¶ Diſt. III. Ca. XI.
ſemetip̄m totū effundere ⁊ que ſub ipſo vel in ip̄o fiunt omnino inter ī ignorare ⁊ illud diuinitatis archanū totuꝫintrare. nōne in ſpū ſpūs eſſe tunc recte aſſerit̉. qn̄ exterioꝝ oīm obliuiſcit̉pariter ⁊ ignarus eoꝝ omniū que ī corpore corꝑaliter agunt̉ ⁊ in illis ſolisinter eſt ꝑ memoriā vel intellectuꝫ quein ſpū vel circa ſpūm actitant̉. Cur n̄recte dicat̉ ſpūm ſemetip̄ꝫ nō habereqn̄ incipit a ſemetip̄o deficere ⁊ a ſuoeſſe in ſuꝑmundanū quēdā ⁊ vere plꝰqͣꝫ humanū ſtatum tranſire. ⁊ mirabili trāſfiguratōe ſpūs ille ab humanovideat̉ ī diuinū deficere ita qd̓ ip̄e iānon ſit ip̄e eo dumtaxat tꝑe quo domino incipit altius inherere. Qui em̄ adheret dn̄o vnus ſpūs eſt cū eo ⁊ pſallere pōt qui huiuſmodi eſt. Defecit ī ſalutare tuū aīa mea. In ſpū itaqꝫ eſt qͥſummū mentis aſcendit ⁊ quaſi a ſuoſpū deficit qui ſummū mentis trāſcēdit. hec rich. I Tercio vidēdūeſt de mentis exceſſu qui euenire ſoletex magnitudine exultatiōis. De quoidem richar. in eodem. v. libro ſic aitReſtat tercio loco oſtēdere quomodoex iocunditatis ⁊ exultatōis magnitudine mens humana ſoleat in extaſimcadere ⁊ ſemetip̄am excedere. hic ſane exceſſionis modus videt̉ mihi ſatis ꝯuenienter expreſſus in illis ꝟbisQue eſt iſta que aſcendit d̓ deſerto delicijs affluens innixa ſuꝑ dilectum ſuum. Si ꝑ deſertum recte intelligiturcor humanuꝫ. quis erit iſte de deſertoaſcenſus niſi mētis humane exceſſusqͣſi de deſerto humanus animus aſcendit. qn̄ ſupra ſemetip̄m mentis alienatōe tranſcendit qn̄ ſemetip̄m in ymadeſerens ⁊ ad celuꝫ vſqꝫ pertranſiensſolis diuinis ſe totū ꝑꝯtemplationeꝫ⁊ deuotōꝫ immergit. Sed huius aſcēſonis cauſa ꝯſequenter annectit̉ ī eo
ꝙ hec que aſcendit delicijs affluere d̓rR Quid eſt affluere delicijs niſi ſpiritualiuꝫ gaudioꝝ plenitudine affluere. Quid inqͣꝫ eſt hec deliciaꝝ afiluencia niſi vere ⁊ interne ſuauitatis habūdancia celituſqꝫ data vbertim īfuſa ſeticia haꝝ deliciaꝝ copiam ſicut nec verum gaudiuꝫ fallaces diuitie exhibere vnqͣꝫ poſſunt alioquin fallaces noneſſent ſi veras delicias ⁊ eaꝝ affluenciꝭas veraciter exhiberent. Has ſane exteriores fallaceſqꝫ diuiciaſ etiā impuhabere poſſunt. qui veꝝ tamen gaudiūomnino habere non poſſunt niſi fortemendacem eum facimus queꝫ in ꝓpſeta veraciter ꝯteſtantem audimus Nºeſt impijs gaudere dicit dn̄s. Quociens itaqꝫ internis veriſqꝫ delicijs cares etiam ſi exterioribus diuicijs habundas cum ꝓpheta veraciter pſallerepotes. quoniā inops ⁊ pauper ſuꝫ egohanc itaqꝫ deliciaꝝ affluēciam verorūqꝫ gaudiorum habundantiā non ē vſiſperare debeas. non ē vnde habere valeas. niſi ex intima illa animi iocūditate diuinituſqꝫ īfuſa dulcedīe. Queē iſta inquit q̄ aſcēdit d̓ deẜto delicijsaffluens non dicit delicias hn̄s ſꝫ delicijs affluēs eo ꝙ non q̄libet deliciaruꝫharum experiētia ſꝫ earum affluētiaetiam huiuſmodi aſcēſus qui de d̓ſelto fit gignit atqꝫ perficiat. Conſtat alꝙ quantumcūqꝫ ꝓficimus. has deſicias in hac dumtaxat vita ꝯtinuas habere non poſſumus. Eo itaqꝫ tꝑe quohuiuſmodi affluētia anima caret. adhunc de quo modo loquimur aſcēſuꝫſurgere vel aſſurgere delicijs affluereoportet. Puto autē quia aliud ſit aſfluentē aſcēdere ⁊ aſcendentē affluere ſicut aliud eſt affluentiam eſſe cauſam affluendi. Deliciarum itaqꝫ affluentia aſcenſionis tunc cauſa exiſtitqn̄ ex illa diuine dulcedinis infuſiōe