Diſt. III. Ca. XI.Liber .III.

lius mentem homīs diuine claritatisſplēdor ꝓfundius penetrat. eo alciusſtuporis ſui magnitudīe excuſſa ⁊ ꝑ extaſim ſubleuata in diuinoꝝ archanoꝝſublimitatibꝰ ſublimius reſultat. illd̓autē omnino ꝯſtare dicit̉. qꝛ qͣnto plemus atqꝫ ꝑfectius ad intimā animuspaceꝫ ⁊ trāqͥllitatē ꝯponere ſe preuaſuerit. tāto firmius tantoqꝫ tenaciusIn hac ſubleuatōe ſumme luci ꝑ ꝯtemplationeꝫ adherebit. Et proculdubioquāto purior ad integritateꝫ qͣnto diffuſior ad caritatem. tāto ꝑſpicatior tāto capacior inuenit̉ ad ſuꝑmūdano rū⁊ ſuꝑceleſtium ꝯtēplatōneꝫ. hec rich.Iſta vero taꝫ excellens ꝯtēplatio quēin extaſim ⁊ in exceſſuꝫ mētis ꝑducitcequirit cor mūdū ⁊ bn̄ purgatū. Qd̓affirmat bea. ber. ita dicens Precipua⁊ maxima ꝯtēplatio eſt āmiratio maleſtatis. hec requirit cor purgatū a vicijs liberatū atqꝫ exornatū a pctīs. vtſe facile poſſit ad ſuꝑna leuare vt int̓dum ꝑ aliquas maculas ſtupore ⁊ exfaſi ſuſpenſum teneat admirātem hecber. Qui etiā ſic a ſemetipſo alienaturea que interim in ſpū cernit verbis exprimere nō valet. De hoc bea. gre. ſicdicit. Tunc dei maxime maieſtatē mitamur cū in ꝯtēplatōe eius obſtupeſcēo obmuteſcimus plus inuſitare cupientes qͣꝫ verbis exprimere valeamꝰ nōinuemētes verba ydonea ad taꝫ ſublimīa exprimēda hec gre. Hic etiam exceſſus mentis ſiue alienatio figuraturper reginā Saba. que videns ſapīamſalomonis nō hahebat vltra ſpm̄. Qd̓exponens rich. de ſancto vict. de aīa deuota ac ꝯtēplatiua in vno libro ꝯtemplationū ſic ait Regina auſtri a finibꝰterre venit audire ſapientiā Salomonis Que eſt iſta regīa niſi quelibꝫ aīaſancta ſenſibꝰ ⁊ appetitibꝰ carnis cogitatōibꝰ ⁊ affectōnibus mentis forti

ter preſidēs ⁊ ſummi regis veriqꝫ ꝓrſus Salomonis dilectōe feruens. vndiqꝫ deſiderio ardēs huiuſmōi regīaſumme ſapīe regeꝫ ꝓpoſitis enigmatibus ⁊ frequentibꝰ īterrogatōibus impetit. qn̄ quelibꝫ aīa deuota de diuinoadiutorio preſumēs inueſtigāde veritatis ſtudio vehemēter īſiſtit audit qd̓querit. qn̄ ⁊ illa que ex ꝓpria induſtrianō ſufficit habere ſepe inter orōnū ſuſpiria ex diuina reuelatione ꝯgnoſcitvideamꝰ adhuc qͥd d̓ hac regīa dicat̉Uidēs āt regina ſaba oēꝫ ſapīaꝫ Salomonis ⁊ domū quā edificauerit ⁊c̄.nō habebat vltra ſpm̄. prius querit ⁊audit. poſtea videt ⁊ intelligit. tandeꝫauteꝫ obſtupeſcit ⁊ deficit Interrogatquod diſcat. ꝯtemplatur qd̓ miretur.ſtupet vt mente excedat̉ mentēqꝫ excedat. Primū eſt meditatōis. Secūdūeſt ꝯtemplationis. Terciū eſt extaſisEcce quibꝰ gradibꝰ ſubleuat̉ animushumanus. Meditatōne ꝓfecto ſurgitur in ꝯtemplatōnem. ꝯtēplatione inadmirationeꝫ. Admiratōne in mētisalienatōnem Manifeſtū eſt ergo ꝙ exmagnitudīe admiratōis īcidat homoin exceſſuꝫ mentis. Quid eī alid̓ illifuit ſpiritū non habere niſi mente excedere vl̓ vn̄ ei hoc accidit niſi ex multa admiratione. Quomodo queſo regīa ſine ſpiritu fuit niſi quia ſpirituseius a ſemetipo alienatꝰ fuit. Sꝫ illd̓hoc loco in memoriā venit. qd̓ iohannes dicit. Ego inquit iohānes fui inſpiritu Ecce iohannes in ſpiritu ſe eēteſtatur ⁊ regina auſtri ſpiritum nonhabere aſſeritur. H Ubi notandū ꝙ hoc eſt ſpirituꝫ in ſpiritu eſſe ſemetipſuꝫ intra ſemetipſum totū colligere ⁊ ea que circa carnē ſeu etiam incarne geruntur interim penitus ignorare. ſpiritum aūt ſine ſpiritu eſſe inſemeri pſum extra ſemet ipſuz ⁊ ſupra

X. ij.