LLiber .III.Diſt. III. Ca. XI.
iocundius ſentitur. nihil ſic animū abamore mundi elongat. nihil ita mentem contra temptatōes roborat queꝫtalis guſtus īebriauerit ad omne opꝰ⁊ ad omnē laborē hilareſcit laboratnec laceſſit. feſtinat nec deficit. doletnec ſentit. lacerat̉ ⁊ neſcit. irridet̉ necaduertit. hec rich. Et hec de mentis alienatōe que ſurgit ex deuotōis magnitudine. G Scd̓o videndum ēin ſpēali de mentis exceſſu que euenire ſolet ex admiratōis magnitudine.De hoc rich. idem in. v. li. de ꝯtēplatōe ſic ait. Quis neſciat inde admirationē fieri cū aliquid cernimus preterſpeciē ⁊ ſupra eſtimatōꝫ. Nouitas itaqꝫ rei ⁊ viſionis vix credibilis adducere ſolet admiratōꝫ mentis qn̄ aliquidīceperit videri qd̓ vix poſſit credi. hicmentis exceſſus bene deſcribit̉ ī eo ꝙd̓r. Que eſt iſta que ꝓgredit̉ quaſi aurora ꝯſurgens. Aurora ſiquidē paulatim eleuatur eleuando dilatat̉. dilatādo clarificat̉. Sed miro modo dū tandem in diem deſinit ꝑ ꝓmotōis ſue incrementa ad defectuꝫ venit. vt in̄ accipiat vt maior ſit tādemqꝫ etiā acctpitvt omnino non ſit. Sic itaqꝫ hūanaintelligentia diuino lumine irradiata. dum intelligibiliū ꝯtemplatiōe ſuſpendit̉ dū in eoꝝ admiratōe diſtēditur. quanto ſemper ad alciora ⁊ mirabiliora ducit̉. tanto amplius tanto copioſiꝰ dilatatur ⁊ vn̄ īfimis remotior īde ī ſemetip̄a purior ⁊ ad ſublima ſubtilior inuenitur. Sed in eiuſmodi ſubleuatione dū mens hūana ſemper adaltiora creſcit dum diu creſcendo tandem aliqn̄ hūane metas tranſcendit.Fit demū vt a ſemetip̄a ſic penitus deficiat. ⁊ inſuper mundanū quendā affectū trāſformata tota ſupra ſemetipſam eat. Et ſic matutina lux creſcēdodeſinit nō quidem eſſe lux ſed eſſe lux
matutina vt ipſa aurora iā non ſit aurora. ita humana intelligencia ex dilatatiōis ſue magnitudine qn̄qꝫ accipit vt ip̄a iam nō ſit ip̄a nō quidem vtnon ſit intelligentia ſed vt iam nō nihumana. Dūmodo mirabiliter mutatōeqꝫ incōprehenſibili efficit̉ pluſqͣꝫhumana dū gloriam dn̄i ſpeculandoin eandē ymaginē traſformatur a ciaritate in claritatem tāqͣꝫ a dn̄i ſpū. Enotādū ꝙ ſi vas aque ſolis radio ſupponas ip̄am mox aquam videbis luinis ſplēdorē ex ſe in ſuperiora trāſfudere ⁊ claritatē quideꝫ abſqꝫ calore tnin ſumma leuare Et quid eſt aqua mſi cogitatō humana que ſemper ad inferiora labitur niſi ſub diſcretōis magne moderamine cohibeat̉. Aqua ī vaſe collecta cogitatio meditatōi intenta ⁊ ꝑ intentōꝫ defixa. Aque collectōcordis meditatio. Eiuſmodi aque ſolis radius ſe infundit. qn̄ diuina reuelatio meditatōi occurrit. Sed cuꝫ adradiū in ſe ſuꝑni luminis accipit fuigorem quoqꝫ luminis ⁊ ipſa ad ſupet īora emittit ⁊ mirū ī modū illic vterqꝫradiū luminis ex ſe leuat. quo ipſa perſe nullo modo aſcendere valet. Et cūtanta ſit differentia aque ⁊ luminis tadiū ei tn̄ quē de ſe luminis emittit. nōnihil ſue ſimilitudīs inprimit. ita vttremula tremulū. quieta quietum. purior putiorē. diffiuſior diffuſiorē efficiat. Iuxta hanc ſane ſimilitudinē tm̄ īacceſſibilis illius ⁊ eterne luminis inhumanū cor reuelatio irradiat humanam intelligentiaꝫ ſupra ſemetip̄amymmo ſupra omnē humanū modumleuat ⁊ illuc intelligentie radius diuine luminis infuſione admiratōiſqꝫ leuerberatione de ymis ad ſumma renlit. vbi nulla ingenij perſpicacitas.nulla artis induſtria. aut humana taciocinatio aſcēdere ſufficit. ⁊ quo me