¶ Liber .III.Diſt. III. Ca. XI.
num capitis eleuat̉ cū meditatione exardeſcente ⁊ oratione inualeſcente Extali em̄ meditatiōe orōe ⁊ ꝯtemplatōenaſcit̉ in corde iubilus quidā mellifluus ⁊ cordis riſus. quem nemo ſcit niſiqui ſentit. nemo ſentit niſi qui exꝑtuseſt. qui cito trāſit. Felix hora ſꝫ breuiseſt mora Narrant exꝑti que dico quihec magis exꝑientia didicerunt qͣꝫ incorde. qꝛ feruor orōis cū admiſcet̉ ardori meditationis erūpit ille ꝯtemplationis tadius de media caritate qͣſi ſpecies electri hoc eſt de medio ignis ſuſpirioꝝ .ſ. ꝯſcīe iubilantis. hec bernar.Ubi notandū ꝙ ſancti viri ẜm dictuꝫcaſſiani. felicitatis ſue gaudia tam inpn̄ti accipiūt qͣꝫ in futuro In pn̄ti quidem ꝑ iubilū iocūditatis interne. Infuturo ꝟo ꝑ plenitud inē beatitudinisſempiterne. hec caſſia. Hūc iubilū ſuauiſſimū beatus ber. deſiderabat hēre cūdiceret O ſi veniat ſuꝑ cor meū faciesilla que videt̉ in iubilo. quid dulciusquid ſuauius. quid ve iocūdius in meepulare domine ieſu xp̄e ⁊ poſt epulasreclina ſuꝑ aīam ſerui tui. ſi p̄mis nōgrauor. ſi grauor non laſſor. iuguꝫ em̄tuū ſuaue eſt ⁊ onus tuū leue. hec bern̄.P Ebrietas aūt ſpūs dici p̄t quelibet amoris ⁊ magni gaudij deuotio. exqua qͣſi ex vin fortitudīe feruor ſpūsintantuꝫ creſcit ꝙ ſe intra ſe cohiberenon valet. Un̄ apl̓i ſanctiſpūs feruore eſtuantes muſto pleni dicebāt̉ Dehoc in libro iob d̓r. Uenter meus qͣſimuſtum abſqꝫ ſpiraculo qd̓ langunculas nouas diſrūpit nouas d̓t non veteres. qꝛ veteribꝰ cordibꝰ non infundit̉talis deuotio. ſed nouis .ſ. in nouitatevite ambulātibꝰ vel nouas d̓t qꝛ talisferuor ſpūs nouis .i. nonduꝫ exercitatis mentibꝰ nuꝑ infuſis minus valetſe cohibere. quin erumpat in inuſitatos geſtus voces vel ſingultus ſicut vi-
num in vaſe ebulit. quod inueteratumquieſcit Nec etiam mirum ſi ex magna ſpiritus hylaritate quam ſpiritusſanctus cordi infundit. aliquando erupit in aliqua aꝑta hilaritatis indicia.vel ſi qn̄qꝫ ſingultibꝰ ⁊ fletibꝰ apertisimꝑare non valet ⁊ hmōi interne deuotionis motus abſcondere cū videamus aliquos ſepe ex ſtulta leuitate a tiſu ⁊ inſolentibꝰ cachinnis nō poſſe cōhibere ſe etiā vbi pudor hūanus imꝑardiſciplinā. Et aliqn̄ ex humana triſticia aborta fletui nō poſſit homo qͣꝫuislibenter faceret imperare Cū em̄ ſcriptum ſit. Deus ignis ꝯſumens eſt ⁊ deus caritas Ergo quid mirum ſi feruordiuine caritatis cordi infuſus totumhominem commouet. ſi vt p̄dictuꝫ eſtleuitas aut triſticia tantam vim in homine operari poteſt. nam cor diuim amoris gaudio vel diuine fruitionis deſiderio inflammatuꝫ in ſe dilatat̉ ⁊ extendit̉ ⁊ qͣſi inter anguſtias pectorisſe capere nō ſufficiens ꝓpter ardorisviolentiaꝫ extra ſe erumpit ⁊ amorismagnitudinem quem in ſe ꝯtinet ꝑ eteriora indicia euaporat. Liquefactioꝟo anime aliud non videt̉ eſſe niſi quedam emollitio a ſua duricia per quamflexibilis reddit̉ ⁊ voluntaria ad amadum deum ⁊ liqueſcens ad diuine vittutis recipiendā impreſſionem. vt ſicut liquor liquori ita ſpūs dei ſpiriturhominis influens miſceat̉. vt vnus ſiat ſpūs anima cū deo De hoc ſuꝑ caſiOroſius ſic dicit. Anima viri d̓r liquefacta. dū in dulcedine celeſtis gl̓e celitus fuerit reſoluta ⁊ ſuo dn̄o dilecto arfixa ⁊ inſeꝑabiliter ānexa. hec oroſius.Unde ſcd̓m dictum origenis. Diuine contemplationis feliciſſimus effectus eſt liquefactio. liqueſcit em̄ menedum deuotione molleſcit. vt ſponſusin ea ſuauiter cubet et nihil duri et