Diſt. III. Ca. XI.Liber .III.
rioribꝰ abſtractam ſua virtute deo conglutinat ⁊ ꝯiūgit. ⁊ qͣꝫto amor vehemētior ⁊ intelligentia lucidior. tanto validius mentē in ſe rapit quouſqꝫ tādēoīm que ſub deo ſunt abijcit. vt in ſolodiuine ꝯtemplatōnis radio libere figatur. licet breuiter velut in quodam choruſco lumine celitus emicantis Quiacorpus qd̓ corrūpit̉ aggrauat aīam ⁊deprimit terrena inhabitatio ſenſummulta cogitantē. Senſus em̄ hoīs ꝑ ſepauca p̄t ⁊ vix tenuiter cogitare ſubleuatus aūt a flatu ſuꝑm luminis tantoplura ſimul intuet̉. quāto ſupra ſe ſublimius eleuat̉. Sed corruptio terremcorꝑis ⁊ vere huius vite occupatiōesdeprimūt aīas ⁊ reuocāt ad ſeipſuꝫ vtgemens cogat̉ clamare cū apl̓o. Infelix ego hō quis me liberabit de corꝑemortis huius. Quanto em̄ plus mēsꝯuerſa eſt ad iſta inferiora ⁊ hūana cogitanda ⁊ tractanda. tāto plus a ſuꝑioribꝰ ⁊ celeſtibꝰ ꝑ deuotionis intimaelongat̉. ⁊ qͣꝫto feruentius ab inferioruꝫ memoria affectu ⁊ intellectu ad ſuperiora ſuſtollit̉. tanto ꝑfectior eſt deuotio ⁊ purior ꝯtēplatio qꝛ ſimul ꝑfecte nō poteſt vtriqꝫ eſſe intenta. que abinuicē ſicut lux a tenebris ſunt diuiſanam qui deo inheret in lumine verſat̉.Qui ꝟo inheret mūdo in tenebris eſt.Et notandū ꝓut d̓t beatus greg. v. moral̓. ꝙ mens cū in ꝯtemplatione ſuſpēditurcū carnis anguſtias ſuꝑans ꝑ ſpeculationis veꝝ deliberate aliquid intime ſecuritatis rimat̉. ſtare diu ſupraſemetip̄am nō p̄t qꝛ ⁊ ſi hanc ſpūs adſumma euehit. caro tn̄ ip̄a adhuc corruptionis ſue pondere deorſum p̄mit.vnde in libro iob d̓r. Et cum ſpūs mepreſente trāfiret qn̄ inuiſibilia cognoſcimus ⁊ tn̄ hoc non ſolide ſed raptimvidemus. neqꝫ em̄ in ſuauitate ꝯtemplationis intime diu mens figit̉. quia
ad ſemetipſam ip̄a immenſitate luminis reuerberata reuocat̉ Cūqꝫ internadulcedinē guſtat amore eſtuat ire ſuꝑſemetipſam nitit̉ ſed ad infirmitatisſue tenebras fracta relabitur ⁊ magnavirtute ꝓficiens videt. qꝛ videre nonp̄t hoc qd̓ ardenter diligit. nec tn̄ ardeter diligeret niſi aliquatinus videret̉.Non ergo ſtat ſed tranſit ſpūs qꝛ ſuꝑnam luce nobis ꝯtemplatio inhiantibus aperit ⁊ mox infirmitatibꝰ abſcodit. De hoc iterū beatus greg. ſuꝑ ezechielem ſic ait. Sepe aīmus ita in diuina ꝯtemplatione ſuſpendit̉ vt iaꝫ ſeꝑcipere de eterna illa libertate quā oculus nō vidit nec auris audiuit aliqudꝑ quandā ymaginē letet̉. ſꝫ cū morfalitatis pondere reuerberatus ad ymarelabit̉ qͣſi quibuſdā pene vinculis ſigatus tenet̉. humana quippe mens cūſuꝑiora atqꝫ celeſtia vtrūqꝫ in enigmate aſpicit. iam de clauſtro habitatōniscorporee ꝑ ſubleuatā cogitationē exſtatqꝫ illum humiliter adorat. cuius revidere ſubſtantiam non valet iam tamen eius potentiam per illuminationem ſpiritus rimatur. hec gregoriusUbi ſciendū ꝙ ſancta aīa cū ad ſuꝑſora ſubleuat̉. ꝑnula ibi facta mora ſtatim ad inferiora relabit̉. ⁊ poſtmoduꝫex memoria illoruꝫ que vidit ſuauſterpaſcit̉. De hoc beatus bernardus Amma q̄ prius in ſcola hūilitatis ſub magiſtro filio dei ad ſemetipſam intrate⁊ ſe cognoſcere didicit ⁊ de ſcola hūmilitatis duce ſpū ꝑuenit ad ceſſariacaritatis. deinde ſuffulta floribꝰ ⁊ ſtipata malis. i virtutibꝰ ⁊ bonis morbus ad regis tūc cubiculum digna admittitur. cuius amore languit ibi mōdicum quaſi hora media filentio facto in celo. inter deſideratos amplexus ſuauiter quieſcens ip̄a quidē dormit. ſꝫ cor eiꝰ vigilat. quo vtīqꝫ īterim