Liber .III.¶ Diſt. III. Ca. X.
rior in ꝯtemplatione diuinitatis. ꝓpterea em̄ deus homo factus eſt vt totumhoīem beatificaret ⁊ tota ꝯuerſio eiuseſſet ad ip̄m ⁊ tota delectatio eius eētin ip̄m. cū a ſenſu corporis videt̉ ꝑ carnem ⁊ a ſenſu mētis videt̉ ꝑ ꝯtemplationem. hoc eſt totū bonū hoīs vt ſiueingrederet̉ ſiue egrederet̉ paſcua inueniret in ſuo fcōre. Paſcua facis in carne ſaluatoris. paſcua interius in deitate recreatoris. Cū aūt homo exiſtat excarne ⁊ aīa ⁊ in carne ſunt quinqꝫ ſenſus .ſ. viſus auditus guſtus olfactus⁊ tactus quos tn̄ nō mouet ſine aīe ſocietate ita aīa ſimili modo hꝫ quinqꝫſenſus ſuo modo qꝛ ſpūales res corꝑalibꝰ non ſcrutant̉ ſed ſpūalibꝰ ſenſibꝰrimande ſunt vnde diuina vox in deutro. ait. Uidete qꝛ ego ſum ſolus deusecce ſpūalis viſus Et in apocal̓. qui hꝫaures audiēdi audiat quid ſpūs dicatecc̄ijs ecce ſpūalis auditꝰ Et in pͣs Guſtate ⁊ videte qm̄ ſuauis ē dn̄s ecce guſtus ſpūalis Et apoſtolus Xp̄i bonusodor ſumus. ecce ſpūalis odor al̓s olfactus. Et in euan. Mulierem fide ſe tetigiſſe magis qͣꝫ corꝑe oſtendit dicēsQuis me tetigit. ecce tactus ſpūalis.Sic ergo cū omni cautela obſeruāduꝫeſt quid ad corꝑis ſenſus ⁊ quid ad dignitatem aīe ẜm ſenſus interiores ꝑtinet Ex his plane patet ꝙ ſicut exꝑientia corꝑalium fit ſenſibꝰ corꝑalibꝰ. itaexꝑientia ſpūalium fit in mente ſenſibus ſpūalibꝰ Un̄ ſicut guſtus exteriorſenſus cū attingit guſtabile vel attingitur ab illo tūc vere habet noticiā exꝑimentalem illius. Sic eſt de guſtu interiori ⁊ alijs ſenſibꝰ ſpūalibꝰ. nā cumaliquis legerit vel audierit ab aliquoꝙ dulcis ſit dominus ꝓpter hoc tn̄ nonhabet noticiā exꝑimentalē de hoc niſiguſtus ſpūalis attingat̉ dulcedine diuina. vt dicere poſſit fructus eius dul
cis gutturi meo Can̄. ij. vbi loquit̉ deguſtu ſpirituali vt d̓t glo. Quid nāqꝫꝓdeſt multum cognoſcere nec illa experiri nec aliquē viſum. Q Illa habere ad hanc experientiā exhortat̉ Detrus in ſua cano .j. dicēs Si tn̄ guſtaſtis qm̄ dulcis eſt dn̄s. Iſti aūt ſenſusnoſtri interiores ſpūales imped iunturab illa exꝑimentali noticia. ⁊ hoc duplici impedimento. vnum impedimetum ꝓcedit ex natura corrupta. aliudex negligentia ꝓpria R De impedimēto nature d̓t beatus bern̄. ſuꝑ can.Saporē interiorem ꝑdidimus ab ip̄ſo pene exordio generis noſtri ex quocordis palatū ſenſu carnis preualenteinerat virtus ſerpentis antiqui extucceꝑit nō ſaꝑe bonum ac ſapor noxiusſubintrare ⁊ inſipiētia mulieris ⁊ ſenſualitas ſaporem boni excludit. qꝛ ſeipentis malicia ⁊ aſtutia mulieris inſipientiam circūuenit. hec bern̄.Ille namqꝫ morſus ſerpentinus fecitſenſus langueſcere interiores ⁊ tabeſcere. extūc eī viſus ſpūalis interior obtenebreſcit. auditus ſurdeſcit. oīfacturtabeſcit. guſtus amareſcit. ⁊ tactusgroſſeſcit. Un̄ clamat ꝓpheta Ocuſoshn̄t ⁊ nō videbūt aures hn̄t ⁊cͣ. Talesem̄ manēt in tenebris exterioribꝰ catnis De ſcd̓o impedimento d̓r in librode ſpiritu ⁊ anima hoc bonū magnumquod habuit homo ex duplici ſenſu .ſ.exteriori ⁊ interiori bene ordinato magnum malum ſecutum eſt. quoniam ꝑdito bono quod intra erat egreſſa eſtanima ad bona aliena que foris erant⁊ pactum fecit cū delectationibꝰ ſeculi requieſcens in illis non attendensboni ſui interioris abſentiā. eo ꝙ ꝯſolatōnes ſuas cerneret in bonis alienisnam cū exterior ſenſus carnalis bonoſuo vtit̉. interior ſenſus qͣſi obdormitnō eī cognoſcit bona īterioris ſenſus