Liber .III.Diſt. III. Ca. X.

ꝓpterea negatiua in diuinis ſignificationibꝰ preponit̉ affirmatiue. ⁊ vere dicimus ipſam que ſuꝑeminet omīa nōeſſe aliquid eoꝝ que ſunt. quia ignoramus quid ipſa ſit eius ſupereſſentialitas ⁊ īuiſibilitas ⁊ ineffabilitas ⁊ infinitas. Qd̓ enim infinitū eſt ſcīa humana eſtimari non p̄t. qd̓ ineffabile ēnon d̓r. qd̓ inuiſibile eſt non cognoſcitur. qd̓ vero ſuꝑeſſentiale non ꝯprchendit̉. Qui vero recto ratiocinandi itinere deū querunt. eum ſuper oīa ſublimatū eſſe cognoſcunt. At per hoc eorūignorantia vera eſt ſapīa. ⁊ neſciendodeū in his que ſunt melius eum ſciuntſuꝑ omnia que ſunt ⁊ non ſunt. Undeaug. Qui melius neſciendo ſcit̉ Et dyoniſius. cuius ignorantia eſt vera ſapientia. Quia creatoris immēſitas omnem creature poſſibilitatē tranſcēdit.cum ad ſemetip̄am ꝯprehendendā nequaqͣꝫ creatura ſufficiat. De ip̄o ergomens aliquid humana caꝑe poteſt. ipſum non poteſt. ergo nulla rō vel intellectus eſt qui ſimilitudinē ipſius (qm̄Incomꝑabilis (poſſit attingere. Deſetit ergo ⁊ vileſcit omīs creatura viſibiſis dum ꝯparat̉ ſumme ⁊ ſuꝑnaturalinature que eſt ſuꝑ omnia. Deus enimmhil eſt aliud qͣꝫ infinitum pelagus qd̓dam perfectōnis in quo reſeruant̉ eſſe⁊ viuere ⁊ intelligere ⁊ ſimul oēs ꝑfectiones Et qꝛ intellectus noſter nō poteſt apprehendere illud eſſe diuinū qd̓eſt infinitū pelagus vno ꝯceptu. vocateum ip̄m multis nominibꝰ nūc ipſumpiuere. nunc ip̄m intelligere ⁊cͣ. Naꝫnulla res creata p̄t recipere illud pelagus infinite ꝑfectionis. ſicut̉ nec totaaqua maris ſe ꝯmendare modico vaſiSed vnaqueqꝫ creatura de eſſe recipitẜm modum ſuum. nam ignis ip̄e diuinus illucet quidem mentibꝰ viatoruꝫ.ſed per naturā innominabilis. vtpote

inuiſibilis. nam qui in effectibꝰ ſuisqꝛ eſt multipliciter diſcit̉. quid ſcd̓mnaturam ſit penitus ignorat̉. hec glo.O Et notandū ꝙ cum aliqua corporalia in ſacra ſcriptura dicuntur dedeo. vt puta de oculis vel auribꝰ ⁊ cetera ſimilia. vt etiam pͣs. ait. Oculi dn̄iſuꝑ iuſtos ⁊ aures eius ⁊cͣ. Hec ⁊ huiuſmodi occultam quandā ⁊ ſpūalemintelligentiā habent. Unde damaſcenus de deo loquit̉ ⁊ appellat dei oclos⁊ palpebras ꝯſiderat iuam virtutē vniuerſoꝝ aures ⁊ auditum eius ꝓpiciationem ⁊ noſtre deprecationis ſuſceptōnem. Os ⁊ loquelam volūtatis ſue demonſtratōem. cibum ⁊ potū noſtꝝ adeius voluntatis ꝯcurſum. Odoratumeius acceptatōem. faciem eius ꝑ oꝑationum demonſtratōem. manus eiusper operationū perfectōem. Dexteraꝫauxiliū eius in ꝓſperis. palpationemeius deuotōem ⁊ exquiſitōem eoꝝ queapud nos ſunt. pedes inceſſum auxilium indigentiū vel vltionem inimicoꝝIuramentū intranſmutabilitatē conſilij eius ⁊ voluntatis. Iram ⁊ furoreꝫꝯuerſionē ad maliciam ⁊ iniquitatemvindicandam. Obliuionē aūt ⁊ ſomnium ⁊ dormitōem dilatōem eius queeſt ad inimicos vltōnis ⁊ auxilij retardatōem al̓s recordatōnem. Et ſimpliciter dicendo omnia que corporaliterdicunt̉ de deo occultam habere quandam intelligentiam ex his que ſunt apud nos ea que ſunt ſupra nos edocentem Quod de angelis ſimiliter modoſuo licet incomꝑabiliter inferiori intelligendū eſt. hec damaſcenus. PCirca qd̓ etiam ſciendū ꝙ in hoīe quiad ymaginem dei eſt creatus duo ſuntſenſus. Unus exterior. ⁊ alius interior. ⁊ vterqꝫ bonū ſuum hꝫ in quo reficit̉. Sēſus exterior reficit̉ exterius inꝯtemplatōe humanitatis. ſenſus inte

U. iiij.