¶ Liber .III.Diſt. III. Ca. X.
ſpūſſanctus deus eſt. Non tres dij ſedvnus eſt deus qm̄ vna eſt ſubſtātia. Etſimiliter alia que de deo ẜm ſubſtātiaꝫdicunt̉ equaliter dicunt̉ ⁊ de oībus ſimul nō pluraliter ſꝫ ſingulariter ⁊ eqͣliter. Et cū de ſingulis ſingulariter dicunt̉ nō minus d̓r. Et cū de oībꝰ ꝯmuniter dicunt̉. nō amplius ꝓnūciat̉ Cūem̄ d̓r pater eſt deus nō minus d̓r qͣꝫ cūd̓r pater ⁊ filius ⁊ ſpūſſanctus ē deusTota em̄ deitas in patre ⁊ in filio tota. ⁊ tota in ſpirituſancto eſt. nec minor in patre ſolo qͣꝫ ſimul in patre ⁊filio ⁊ ſpirituſancto intelligendum eſtX Notandum etiam ꝙ cum potentia patris aliud non ſit qͣꝫ eſſentiaeius nec ſapīa filij aliud ſit qͣꝫ eſſentiaeius nec amor ſpūſſancti alid̓ qͣꝫ eſſentia eius. Neceſſe oīno eſt vbi vna eſteſſentia vnā eē potentiā ⁊ vnā ſapīamDicit̉ eī pater potēs ⁊ nō ſolus paterpotens qꝛ potens ē pater ⁊ filius ⁊ ſpirituſſanctus ⁊ non tres potentes ſeovnus potens. qꝛ potentia vna in natura vna ⁊ ſubſtantia vna. Et eſt filius ſapiens ſed nō ſolus qꝛ ſapiens eſt pate⁊ filius ⁊ ſpūſſanctus ⁊ nō tres ſapiētes ſꝫ vnus ſapiens qꝛ ſapīa vna in natura vna ⁊ ſubſtātia vna. Et d̓r ſpūſſanctus benignꝰ ⁊ bonus ⁊ eſt quidē benignus ⁊ bonus ſpūſſanctus ſꝫ nō ſolusqꝛ benignus ⁊ bonus eſt pater ⁊ filius⁊ ſpūſſanctus nec tamē tres benigni ⁊tres boni ſed vnus benignus ⁊ vns bonus. qꝛ benignitas vna ⁊ bonitas vnain natura vna ⁊ ī ſubſtātia vna. hec hugo. Sciendū etiā ꝙ pater non eſt maior filio nec pater ⁊ filius maior ſpirituſancto nec maius aliquid due ꝑſoneſunt ſimul qͣꝫ vna. nec tres ſimul magiſaliquid qͣꝫ due. nec maior eſt eſſentiain tribꝰ qͣꝫ in duabꝰ. nec in duabꝰ qͣꝫ invna qꝛ tota eſt in fingulis. Unde damaſcenus ait. Cōfitemur diuinitatis
naturā omnem ꝑfecte eſſe in ſingulaꝝſuarum ypoſtaſium .i. perſonarum omnem in patre omnem in filio omnē inſpirituſancto. Ideoqꝫ perfectus deuspater. perfectus deus filius. per fectusdeus ſpūſſanctus. Et inde eſt ꝙ patetdicitur eſſe in filio ⁊ filius in patre ⁊ſpūſſanctus in vtroqꝫ ⁊ ſinguli in ſingulis Unde aug. in libro de fide ad pͥtruꝫ ſic d̓t. Pater vnitate nature totuspater in filio ⁊ ſpūſancto ē. totus quoqꝫ .ſ. in patre filius eſt. nullus eorū extra quemlibet illoꝝ eſt ꝓpter nature diuine vnitatē. A Ecce hic apparetaliquatenus. non em̄ plene poteſt tantum reſerari ab homine archanum exqua intelligentia dicat̉ ſingula ꝑſonarum tota eſſe in alijs Unde etiam hylarius iſta interius ꝑquirens in librode trinitate ait Affert pleriſqꝫ obſcutitatē ſermo domini cū dicit. Ego in patre ⁊ pater in me eſt. nec immerito. natura em̄ intelligentie humane rōnemhuius non capit dicti nec exemplumaliquod in rebꝰ diuinis ꝯparatio hūana p̄ſtabit ſꝫ quod in ītelligibile eſt heomini deo poſſibile eſt Cognoſcendumitaqꝫ intelligendum eſt quid ſit illudEgo in patre ⁊ pater in me eſt ſi tn̄ cōp̄hendere hoc ita vt eſt non valebimusPatrem ergo in filio ⁊ filiuꝫ in patteeſſe credamus ⁊ plenitudo in vtrocidiuinitatis ꝑfecta eſt. Unde eandē invtroqꝫ ⁊ virtutis ſimilitudinem ⁊ diuinitatis plenitudineꝫ ꝯfitemur. Oīaem̄ filius accepit a patre naͣm ſi parteeiuſdem qui genuit accepit. neutet etgo ꝑfectus eſt. deeſt em̄ ei vnde deceſit nec plenitudo inerit qui ex portoneꝯſtiterit. neuter ergo ꝑfectus eſt ſi pltnitudinem ſuam ⁊ qui genuit amittinec qui natus eſt ꝯſequit̉. Fateamulergo ꝙ pater eſt in filio ⁊ filius eſt inpatre. deus in deo. Ex his verbis ꝓu̓