Liber .III.¶ Diſt. .III. Ca. IX.

tei dilectionem deſiderans peccarꝫ. dicente ſcriptura. Sidera ipſa non ſuntmūda in ꝯſpectu eius ⁊ inter ſanctoseius nemo mūdus. Cū ergo ſemeripſos quotidie ſentiant ſcī cogitationisterrene pondere pregrauatos. ab illamentis ſublimitate decidere. ⁊ inuitiimo etiā neſciētes in legē peccati mortiſqꝫ tranſduci. hn̄t ꝓfecto ꝓ quibꝰ addeū iugiter ingemiſcāt. ⁊ in ꝟitate humiſiati atqꝫ ꝯpuncti ad grām dei queimpios iuſtificat ꝯuolantes cū apl̓o ꝓteſtant̉ Infelix ego homo quis me libetabit de corꝑe mortis huius. ⁊ ꝯdelectant̉ quidem legi dei ẜm interiorē hominē qui viſibilia vniuerſa tranſcendens conat̉ deo ſꝑvniri. ſed vidēt aliālege in membris ſuis. vere em̄ lex peccati eſt quā humano generi p̄uaricatōinduxit. qꝛ maledicta in operibꝰ nr̄isbit agnitōnem boni ⁊ mali cogitationū ſpinas cepit ac tribulos germīare.quaꝝ aculeis naturalium virtutū ſeīaiuffocant̉ ⁊ prefocant̉. ne illum panēqui de celo deſcēdit ⁊ ꝯfortat cor hoīsedere abſqꝫ vultus noſtri ſudore poſſumus. hoc gͦ ineuitabile corpus eſt mortis. per qd̓ ꝑfecti quiqꝫ qui guſtauerūtqͦꝫ dulcis eſt dn̄s quotidie ſentiunt cūꝓpheta qͣꝫ malū ſibi ⁊ amaꝝ eſt diſcēdete a dn̄o deo ſuo. hoc ē corpus mortisqd̓ celeſti eos ītuitu retrahens ⁊ ad tertena reducit qd̓ pſallētes eos vel orōin ꝓſtratos. vel humanas effigies velſermōes vel negocia vel actus facit ſuAſtuos retractare ⁊ volentes deo iugiter inherere. perfectōem tn̄ huius boin qꝛ mortis corpus obſiſtit inuenirenion pn̄t ſed faciunt malū qd̓ volunt .i.ctaducunt̉ mente etiā ad illa que ad ꝓfectū non ꝑtinent. idcirco quotidiaīsſu ſpirijs ſue fragilitatis ꝯpuncti duꝫcogitationum varietates ⁊ ꝯſcīe latedras perſcrutant̉ ſuppliciter clamant.

Nō intres in iudicium cum ſeruo tuoEt illud quis gloriabit̉ caſtū cor ſe habere. ⁊ ita infirmam hominū imperfectamqꝫ iuſticiam. ac ſine miſcd̓ia deiſꝑ indignam eē ſentiunt. ꝓinde quiaomnibꝰ ocioſis atqꝫ ſuper fluis rebꝰ volucrē humane mentis excurſum fatemur carere non poſſe. per hoc vtiqꝫ cōſeqn̄r ſine peccato nos non eſſe veraciter ꝯfitemur. Quanto magis ꝓfeceritmens humana ⁊ ad interiorem ꝯtemplationis ꝑuenerit puritatem tanto ſeimmundiorē quaſi per ſpeculū ſue puritatis inſpiciet. Quia nccē eſt vt duꝫanimus ad ſublimiorē ſe tendit intuitum. ad maiora qͣꝫ agit ꝓſpiciens ꝯcupiſcit illa in quibꝰ eſt vt inferiora ſpernat. vilioraqꝫ deſpiciat. plura ſiquidēdenotat ſincerior obtuitus. pariterqꝫmaiorē reprehenſionis dolorem irrep̄henſibilis vita ⁊ multiplicat gemitusatqꝫ ſuſpiria emendatio moꝝ ⁊ emulatio attenta virtutum Nemo em̄ illo inquo eſt poteſt eſſe ꝯtētus. ⁊ quanto fuerit quis mente purgatior. tanto ſe ſordidiorem videns magis humilitatisqͣꝫ elationis inueniet cauſas. quātoqꝫmagis ad ſublimiora ꝯſcenderit. tanto amplius preuidet ſibi ſupereſſe quotendat. Deniqꝫ qui carnem ſuam crucifixerunt cum vitijs ⁊ ꝯcupiſcentijs⁊ quibꝰ vere crucifixus eſt mundus cūde cordibꝰ ſuis non ſolum radicitusvitia vniuerſa ꝯuulſerint. veꝝ cogitationes ac memoriam peccatoꝝ conentur excludere. nihilominus tamē quotidie fideliter ꝓfitent̉ ne vna quidē hora macl̓a ſe poſſe carere peccati. nec tn̄ex eo debemus nos a dominica ꝯmunione ſuſpendere. qꝛ nos cognoſcimuspeccatores. ſꝫ ad eā magis ac magiseſſe ꝓpter amme medicinam ⁊ purificatōnem ſpūs auide feſtinandum Uecuntū ea humilitate mentis ac fide vt