Diſt. III. Ca. IX..Liber .III.

puritate cordis in noſtris ſenſibꝰ oriūtur. quibꝰ deus vel videt̉ mūdis obtutibus vel tenet̉. quas ꝓfecto nullus ꝑpetuo retentabit in quo adhuc aliqͥd carnaliū viuit affectuū. qꝛ non poteris aitdn̄s videre faciē meā. non em̄ videbitme homo ⁊ viuet .ſ. mundo huic deditus affectibuſqꝫ terrenis. hec moyſesin prima collatōe. E Sꝫ ⁊ hoc ꝯfiderandū ꝙ ꝑfecti viri cū in orōe vel ingr̄a ꝯtēplationis ſunt ꝯſtituti ſi mētibꝰeoꝝ interim cogitatiōes vane vel īprobe occurrūt valde moleſte hoc ferūt. ⁊ideo quicquid ab illo vero lumine metis aſpectū retrahit execrātur. faſtidiunt em̄ vniuerſa in quibus mūdus iſteverſat̉. ſed tn̄ impoſſibile eſt vt nō adeū videlicꝫ mūdum tꝑe orōnis vel ꝯtēplatōis vel breui cogitationū rapiant̉exceſſu. De hoc ⁊ quibuſdā alijs Caſſianus in collationibꝰ patꝝ ſic ait Qūoem̄ beato paulo quē ad ſummū ꝑfectionis culmē ꝑueniſſe ꝯſtat illud poteritꝯuenire qd̓ d̓t. Nō em̄ facio bonū qd̓volo Sed quid ſit principaliter bonūqd̓ apl̓s non potuerit ꝑficere cū velletdiligentius indagemus Eſt em̄ bonacaritas. laudabilis ꝯtinentia. mirādaprudentia. larga humanitas. circūſpecta ſobrietas. modeſta tꝑantia. ſanctaiuſticia q̄ oīa in apl̓o paulo eiuſqꝫ cōſortibꝰ ita plena atqꝫ ꝑfecta fuiſſe nōdubiū eſt. vt virtutū potius qͣꝫ verboꝝmagiſterio ab eis religio doceret̉. Sꝫvna ⁊ ſola ē theoria .i. ꝯtemplatio decui merito oīa iuſtificationuꝫ meritavniuerſa virtutū ſtudia poſtponunt̉. ⁊eius ꝯꝑatione fuſcant̉. Bonuꝫ gͦ ſummum .i. dei ꝯſpectu frui .i. xp̄o iugiterinherere. qd̓ vt perfecte amplius poſſitadipiſci diſſolui optat corpore qd̓ caducum ⁊ multum fragilitatis ſue neceſſitatibꝰ impeditum non poteſt a criſti conſortio auelli Quod tam ꝑtinaꝫ

ſtudium ſanctorum quod tam arduuꝫpoteſt eſſe ꝓpoſitum cui non aliquando ille ꝟſutus infidiator illudat Quisitaqꝫ ſolitudinem ſectatus eſt. vt nūqͣꝫa cogitationibꝰ ſuꝑfluis laberet̉ Quistam familiaris eſt deo tanqͣꝫ ꝯiūctusqui apoſtolicū imperiū quo ſine intermiſſione nos orare p̄cipit vel vno diegaudeat ſe executuꝫ Que licet aīa nōnullis qui ſunt grauioribꝰ vitijs inuoluti leuia atqꝫ a peccati pena aliena videant̉. ſcientibꝰ tn̄ perfectionis bonūetiam mīmarum rerum multitudo grauiſſima eſt. Multiſqꝫ ſibi maculis vident̉ aſperſi. ſi non dicam vane cogitationis improbitas in atria mentisirrepſerit. Sed vel pſalmi qui dicendus recordatio orationis tempore intentionem ſupplicantis auertit. Nebleui peccato aſtringitur qui deo precefundens ſubito a conſpectu eius quaſab oculis non videntis nec audientiscogitationis improbe vanitatem ſecūtus abſceſſerit. Unde qui ſummam tetius voluntatis gaudij ⁊ beatitud imaſue in diuinaꝝ ſpūalium reꝝ tm̄ ꝯteſplatione ꝯſtituunt. cū ab ea vel iniſſtivel paululum violenter cogitationbꝰabſtrahuntur. velut quoddam in ſe ſacrilegij genus preſentis plenitudimꝫvltione puniunt ac viliſſimam creatūram ad quam ſit detortus mentis imtuitus. creatori ſuo ſe pretuliſſe lugentes. pene impietatis ſibi crimen aſcibunt. Et quicquid ab illo vero luminementis aſpectum retrahit execrantfaſtidiunt ergo vniuerſa. in quibꝰ mudus iſte verſat̉ E d impoſſibile eſt. ẜnon ad eum vel breui cogitationum tapiantur exceſſu. nulluſqꝫ etiā nunc ſaminum excepto ſaluatore noſtro natralem peruagationem mentis ita deixus in dei ꝯtemplatione continuit. vinūqͣꝫ ab ea raptus mūdaneqꝫ cuiuſda