Diſt. III. Ca. VIII.Liber. III.
cias rapitur. per multas etiā ſpēs a ſemetip̄a abducta diſſipat̉ De hoc bea.gre. xxxi. mo. ſic ait. Cum mens torpore frigeſcit. intrinſecus amore dānabili molleſcit. virtus foris. ſeqꝫ ſeipſam ꝯſiderare nō valet. qꝛ cogitare ſeminime ſtudet. cogitare vero ſe nō poteſt qꝛ tota apd̓ ſemetip̄aꝫ nō ē. Totāꝟo apd̓ ſemetip̄am eſſe nō ſufficit perquot ꝯcupiſcencias rapit̉ ꝑ tot a ſeipſa ſpēs diſſipat̉. ⁊ ſparſa in infimisiacet que collecta ad ſūma ꝯſurgeret.ſi vellet. vn̄ iuſtoꝝ mens qꝛ ꝑ cuſtodiādiſcipline a cunctoꝝ viſibilium fluxuapperitu cōſtringitur collecta apud ſemetip̄aꝫ mens intrinſecus integrat̉ qͣlis deo eſſe debeat plene ſe ꝯſpicit. qͥanil ſuuꝫ exterius derelīquit. ⁊ qͣꝫto abexterioribꝰ exterius abſtracta ꝯpeſcitur. tanto aucta in intimis inflammatur. hec gre. Oportet ergo vt mens diſtractōe reꝝ mutabiliū ſe excutiat. ⁊ īſima hec deſerens paulatīqꝫ ſe in vnuꝫcolligat. vt tandē aliqn̄ in diuine cōtemplatōis lumine intuitū figere valeat. De hoc habet̉ ſic in libro de ſpiritu ⁊ anīa. Deus eſt in ſūmo. munduseſt in ymo. ille in eodē ſtatu eternitatis ſue ſemꝑ ꝯſiſtit. iſte curſum mutatabilitatis ſue ſemꝑ īſtabilis fluit. humanus animus quaſi ī quodā mediocollocatus. ꝯditōis ſue excellentia ethuic mutabilitati ſue que deorſuꝫ eſtſuꝑeminet. ⁊ ad illā que eſt apud deūverā īmutabilitatē necdū ꝑtīgit. Sivero his que deorſuꝫ tranſeunt ſe percupiditatē īmerẜit. ſtatī ꝑ infinitas diſtractōes rapiet̉. ⁊ ſemet ip̄o qd̓āmodo diuiſus diſſipatur. Si aūt ab hacinfinita diſtractiōe que deorſum eſt ſeerexerit ⁊ hec īfinita deſerēs. atqꝫ paulatī in vnū colligens. ſecū eſſe dedicerit. tanto amplius in vnū colliget̉. qͣꝫcomagis cogitatione ⁊ deſiderio ſur-
ſuꝫ eleuabit̉. donec tandē omnino immutabilis ſit. ⁊ ad illā veraꝫ ⁊ vnicamque eſt apud deū īmutabilitateꝫ ꝑueniat vbi ꝑpetuo ſine omni mutabilitatis viciſſitudine requieſcat. Ab hulmodi ergo mundi diſtractōibꝰ cor niſtrum colligamus ⁊ ad interna gaudia reuocemus ⁊ ſi cor noſtrum ſemꝑretinere nō poſſumus ſaltem ab illicitis ⁊ vanis cogitationibus reſtringamus vt aliquando in diuine ꝯtempſationis lumine frigere valeamus. hec ēem̄ requies cordis noſtri. cū ī dei amore ꝑ deſiderium figitur. hec eſt vita cordis noſtri cū deū ſuuꝫ ꝯtemplat̉ ⁊ ī ih̓ſa ſua contemplatione ſuauiter reficitur. ⁊ dulce eſt illi ſemper ad deſideradum amandū ⁊ laudandū eſt ſempelſuaue. Nihil em̄ ad beatā vitaꝫ preſtacius eſſe videtur. qͣꝫ velut clauſis catnalibus ſenſibus extra carnē munduqꝫ affectū quempiā intra ſemetipſuꝫconuerri alienūqꝫ affectū a mortalibꝰcupiditatibꝰ ſibi ſoli ⁊ deo loqui. ſxcin libro de ſpū ⁊ anīa. Rich. etiam deſanct. victo. ſic ait. Quādiu amor admulta ſpargitur ⁊ ad yma deriuat̉. nūqͣꝫ ad plenā pacē cor perducitur. nūcad vere ſerenitatis tranquillitatē ſetenatur. O anima infelix ⁊ miſera. vſciquo ſolicita es. ⁊ turbaris erga plutima. porro cū vnum ſit neceſſariū tandem aliqn̄ fige deſideriū ad vnum. dilige vnum. hec Rich. P Sunt ⁊alia q̄dā q̄ ꝓmouēt ad ꝯtemplationediuinoꝝ quoruꝫ primuꝫ eſt ꝯſideratiocreaturaꝝ quas deus ꝯdidit. Nā cumanima ꝑ oculos cordis reſpiciens cteaturaꝝ pulchritudinē ⁊ ex tali ītuſtuītelligit deū. q̄ illā creauit oꝑa eꝰmītatur. laudatqꝫ eū. qui cūcta plaſmauit.Ad hmōi animā vita ingreditur ꝑfeneſtras oculoꝝ. hoc atteſtatur Origenes ſuper cantica dicens. Cum ania